ร่องรอยของการทรยศ

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานไม้สักเก่าคร่ำคร่าสะท้อนแสงสีฟ้าอมเขียวของบรรทัดโค้ดฐานข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้สามชั้น ศิลาไม่ได้มองหน้าจอ เขากำลังมองรอยนิ้วมือบนกระจกหน้าต่างห้องเก็บเสียง ชั้นหกของหอจดหมายเหตุ—รอยนิ้วมือที่ไม่ได้มีแค่ของเขาและรวี "คุณกำลังบอกว่า... โน้ตเพลงต้นฉบับบทที่สี่ของ 'วสันตฤดูไร้เสียง' ไม่ได้หายไปเพราะความชื้น แต่มันถูกคัดลอกออกไปเป็นไบต์ข้อมูล ตั้งแต่เมื่อสามคืนก่อน?" เสียงของรวีราบเรียบ ราวกับกำลังทบทวนรายการสินค้าในห้องสมุด แต่ปลายนิ้วที่ประสานกันบนตักนั้นจิกเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาว สุภาพบุรุษผู้ยึดถือจารีตประเพณีคนนี้ไม่เคยแสดงอาการลนลานให้เห็น ทว่าแววตาดำสนิทคู่นั้นกำลังไหวระริกราวกับผิวน้ำยามถูกก้อนหินทุ่มลงไป ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งผากและไร้ซึ่งความสนุกสนาน เขาหมุนปากกาหมึกซึมในมือ ช้าๆ อย่างใช้ความคิด "ความชื้นทำลายกระดาษได้รวี แต่มันทำลายฐานข้อมูลดิจิทัลที่เข้ารหัส AES-256 ไม่ได้หรอกครับ... เว้นเสียแต่ว่า คนที่มีกุญแจถอดรหัส จะเป็นคนเปิดประตูต้อนรับแขกผู้ไม่invited เสียเอง" บรรยากาศในห้องแคบๆ อวลไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและกาแฟดำที่เย็นชืด ทั้งสองคนยืนอยู่คนละฝั่งของโต๊ะทำงาน เปรียบเสมือนตัวแทนของสองโลก ศิลายืนหยัดเพื่อความเปลี่ยนแปลงและการเปิดเผย เพื่อให้บทเพลงได้หายใจในโลกกว้าง ส่วนรวีคือผู้พิทักษ์ที่ต้องการฝังร่างมันไว้ใต้ดิน ทว่าในวินาทีนี้ อุดมการณ์ที่เคยขัดแย้งกันกลับต้องสั่นคลอน เมื่อมีมือที่สามกำลังเล่นนอกกติกา รวีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของอีกฝ่ายทำให้เงาทอดทับลงมาบังร่างของศิลาครึ่งหนึ่ง "คุณกำลังสงสัยผม ศิลา" เป็นการกล่าวหาที่ไร้ซึ่งเครื่องหมายคำถาม แต่น้ำเสียงนั่นเต็มไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่ถูกเคลือบไว้ด้วยความเยือกเย็น "ผมไม่ได้สงสัยคุณ รวี..." ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตา ร่างกายขยับเข้าใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว "ผมกำลังสงสัย 'ความภักดี' ของคนรอบตัวคุณต่างหาก... โครงการนี้มีคนรู้รหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบแค่สองคน คือคุณกับผม... และผมมั่นใจว่าผมไม่ได้ขายวิญญาณให้ใครเพื่อแลกกับเศษเงินทุนวิจัย" ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมหลบตา แรงดึงดูดประหลาดระหว่างนักวิชาการสองคนที่ฉลาดทันกันและต่างฝ่ายต่างถือไพ่เหนือกว่า ทำให้ห้องทั้งห้องอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าทางจิตวิทยา "ถ้าไม่ใช่คุณ และไม่ใช่ผม..." รวีทวนคำ น้ำเสียงต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "ใครกันที่มีสิทธิ์เข้าถึงห้องนี้โดยไม่ทิ้งร่องรอยการงัดแงะ?" ก่อนที่ศิลาจะได้ทันตอบคำถาม เสียงแจ้งเตือนจากระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองที่มุมห้องก็ดังขึ้น *'Beep'* สั้นๆ แต่บาดลึกในความเงียบ ศิลาหันขวับไปมองหน้าจอทันที นิ้วเรียวยาวพ1ดพ่านบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูง รหัสผ่านถูกป้อน ข้อมูลการจราจรบนเครือข่าย (Network Traffic) ถูกดึงขึ้นมาแสดงผลเป็นกราฟเส้นหยักสีแดงฉาน "บ้าเอ๊ย..." ศิลาพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นปลายทางของข้อมูลที่ถูกส่งออกไป "มันไม่ได้ถูกส่งออกไปข้างนอก... แต่มันถูกเรียกดูจาก 'เทอร์มินัลภายใน' ต่างหาก" รวีขมวดคิ้วก้าวเข้าไปชิดโต๊ะทันที "ภายในหมายความว่าอย่างไร? ในตึกนี้ไม่มีใครมีสิทธิ์เข้าถึงนอกจาก..." คำพูดของรวีขาดหายไปเมื่อหน้าจอแสดงผลตำแหน่งที่ตั้งของ IP Address ปลายทาง—ไม่ใช่ห้องสมุดชั้นล่าง ไม่ใช่ห้องยามรักษาความปลอดภัย แต่เป็น 'ห้องทำงานส่วนตัว' ของศาสตราจารย์ชูเกียรติ ที่ปรึกษาอาวุโสผู้เป็นเสาหลักของสถาบันอนุรักษ์บทกวีโบราณ และเป็นผู้มีพระคุณที่รวีเคารพรักดั่งบิดาบังเกิดเกล้า ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าเดิม รวีถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง สีหน้าของชายผู้สุขุมเยือกเย็นมาตลอดพังทลายลงในชั่วพริบตา ความเชื่อมั่นตลอดหลายปีที่ผ่านมาถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ศิลามองปฏิกิริยานั้น ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีต่อรวีมลายหายไป เหลือเพียงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปตามสันหลัง เขายื่นมือออกไปแตะที่ไหล่ของรวีเบาๆ เป็นสัมผัสแรกที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจท่ามกลางสมรภูมิทางความคิด "ดูเหมือนว่า... อาจารย์ของคุณจะไม่ได้อยาก 'อนุรักษ์' บทเพลงนี้ไว้ให้ลูกหลานอย่างที่เราเข้าใจหรอกนะครับรวี" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว "แต่เขากำลังใช้มันเป็น 'สินค้าแลกเปลี่ยน' บางอย่าง" ในจังหวะที่ความจริงกำลังจะคลี่คลาย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—อย่างเป็นจังหวะและมั่นคง ทว่าไม่มีการรอให้ตอบรับ ประตูไม้บานหนักก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของศาสตราจารย์ชูเกียรติที่ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาปลอมเปลือก และเอกสารลับชุดสุดท้ายในมือที่ถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าพวกเขาทั้งสองคน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกควันแห่งความลับนี้กับผมนะครับ