กลิ่นอายสมุนไพรใต้แสงจันทร์

"ขยับไม่ได้... แม้แต่นิ้วเดียวก็ขยับไม่ได้" ไป๋ลี่หลินเค้นความคิดในห้วงภวังค์อันมืดมิด ความรู้สึกแรกที่ถาโถมเข้าใส่ไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นกลิ่น... กลิ่นของรากไม้แห้งที่ถูกบดละเอียดผสมกับยางของดอกฝิ่นป่า กลิ่นที่หมอทหารผู้กรำศึกในเขตชายแดนยุค 80 อย่างนางคุ้นเคยดี มันคือกลิ่นของ 'มรณะ' ที่ซ่อนอยู่ในถ้วยชาดอกไม้หอม นางลืมตาขึ้นในความมืดมิดที่ฉาบฉวยด้วยแสงจันทร์สลัว อากาศในห้องอบอ้าวและเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแผ่วเบาจนน่าตกใจ ร่างกายนี้หนักอึ้งดุจถูกกดทับด้วยหินผา พิษชนิดนี้ออกฤทธิ์ขัดขวางระบบประสาทส่วนกลาง หากทิ้งไว้อีกเพียงหนึ่งก้านธูป นางคงต้องกลายเป็นศพไร้วิญญาณในห้องหอที่ควรจะเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ในร่างของคุณหนูรองตระกูลไป๋ "คิดจะกำจัดข้าให้พ้นทางเพื่อแย่งชิงตำแหน่งชายาเอกงั้นหรือ... ตื้นเขินนัก" ลี่หลินแค่นยิ้มในใจ มุมปากที่ชาหนึบพยายามฝืนขยับ นางใช้สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่บังคับกล้ามเนื้อท้อง บีบอัดกะบังลมเพื่อให้เลือดในกายไหลเวียนเร็วขึ้น ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป แต่จิตวิญญาณของนางคือแพทย์ผู้ผ่านการผ่าตัดกลางสมรภูมิมานับไม่ถ้วน นางรวบรวมเรี่ยวแรงมหาศาลขยับปลายนิ้วไปที่ปิ่นปักผมทองคำฝังหยกที่ติดอยู่บนมวยผม ปิ่นเล่มนี้มิได้มีไว้เพียงประดับให้งดงาม แต่นางสัมผัสได้ถึงกลไกเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่... ปลายปิ่นที่คมกริบถูกจิ้มลงไปบนจุด 'จื้อเซี่ย' ใต้กระดูกไหปลาร้าอย่างแม่นยำ ความเจ็บปวดแล่นริ้วดุจสายฟ้าฟาด แต่นั่นคือหนทางเดียวที่จะกระตุ้นเส้นชีพจร! นางอาเจียนออกมาเป็นของเหลวสีดำสนิทท่ามกลางความเงียบ กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งไปทั่วห้องหอ ลี่หลินหอบหายใจถี่รัว หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลซึมตามไรผม นางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตกแต่งด้วยผ้าแพรไหมสีแดงชาดอันหรูหรา หากแต่แฝงไว้ด้วยบรรยากาศที่น่าสะอิดสะเอียน บนโต๊ะกลมกลางห้อง ถ้วยชาลายครามที่ยังเหลือคราบน้ำชาติดอยู่เล็กน้อยถูกทิ้งไว้ข้างจอกสุรามงคล นางคลานเข่าไปที่โต๊ะด้วยความยากลำบาก นิ้วเรียวแตะที่คราบชาแล้วนำมาแตะปลายลิ้น... "หญ้าจันทราสีเลือด" ลี่หลินพึมพำ น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยอำนาจ "เจ้าของยาขวดนี้หวังจะให้ข้าสิ้นลมในคืนวันแต่งงาน เพื่อให้ท่านอ๋องมู่หรงเหยียนต้องกลายเป็นพ่อหม้ายตั้งแต่วันแรกที่รับเข้าจวน... หึ ช่างเป็นแผนการที่ประณีตนัก" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดุจจังหวะกลองศึกก็ดังแว่วมาจากนอกประตูห้อง ลี่หลินรีบปาดคราบเลือดที่มุมปาก สะบัดแขนเสื้อคลุมกายให้เรียบร้อยแล้วกลับไปนั่งบนขอบเตียงในท่าทางสงบนิ่งดั่งรูปสลัก หัวใจนางเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะนางสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่เย็นเยียบเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะแผ่ออกมาได้ ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรง! บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดอาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นทองลายเมฆาเยื้องกรายเข้ามา กลิ่นอายของดาบโลหิตและดินปืนลอยมากับลมพัดผ่านแผ่นหลังกว้าง ใบหน้าคมสันดุจเทพเซียนที่ถูกสลักจากหินน้ำแข็งคู่นั้นเย็นชาจนน่าขนลุก นัยน์ตาสีเข้มดุร้ายคู่นั้นกวาดมองร่างของหญิงสาวบนเตียงด้วยความสมเพช "เจ้ายังไม่ตาย?" เสียงของเขาต่ำลึกและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน ลี่หลินเงยหน้าขึ้น สบตากับท่านอ๋องมู่หรงเหยียนโดยไม่หลบเลี่ยง สายตาของนางที่ควรจะฉายแววหวาดกลัว กลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบที่เหนือกว่าเขาหลายเท่า นางยิ้ม... ยิ้มที่ทำให้ผู้ชายที่ผ่านการสังหารมานับหมื่นอย่างมู่หรงเหยียนถึงกับชะงักฝีเท้าลง "หม่อมฉันขอบคุณท่านอ๋องที่เป็นห่วงเพคะ แต่ดูเหมือนว่าสวรรค์จะยังไม่ต้องการตัวหม่อมฉันในตอนนี้" มู่หรงเหยียนหรี่ตาลง ก้าวเข้ามาใกล้จนร่างของเขาทาบทับเงาของนางไว้ "เจ้ามีเวลาเพียงสามลมหายใจเพื่อบอกข้าว่า ใครเป็นคนใส่ 'หญ้าจันทรา' ลงในชาของเจ้า ก่อนที่ข้าจะส่งเจ้าไปอยู่ในที่ที่ไม่มีวันได้ตื่นขึ้นมาอีก" เขายื่นมือแกร่งมาบีบปลายคางของนางไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำลายกระดูกกรามของสตรีทั่วไปได้ แต่ลี่หลินกลับเพียงแค่นิ่งเงียบ สายตาจับจ้องไปที่ตราประทับสีแดงฉานที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัวเขา... ตราประทับที่ถูกส่งมาจากวังหลวงเมื่อครู่ ในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่ก็ล้อมเรือนหอไว้อย่างรวดเร็ว "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงองครักษ์เงาแว่วมาจากข้างนอกด้วยความร้อนรน "ราชโองการลับจากฝ่าบาท... ให้ยกเลิกการสมรสและควบคุมตัวคุณหนูรองในฐานะสายลับต่างแคว้นทันทีพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงเหยียนชะงัก มือที่บีบคางนางสั่นสะท้านไปเพียงเสี้ยววินาที เขาหันไปมองตราประทับนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของลี่หลินด้วยเสียงที่เย็นจัดราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ดูเหมือนเจ้าจะไม่ได้ถูกวางยาพิษเพียงอย่างเดียวแล้ว... ลี่หลิน เจ้าถูกวางหมากให้ตายทั้งเป็นตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้าจวนข้าแล้ว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ 'ไป๋เป่าเปาของแม่' ในก้าวแรกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ