ถ้วยชาแห่งการลองใจ

กาน้ำชาลายครามเนื้อเนียนสีฟ้าพitsาปนหมอก ถูกรินน้ำร้อนกรุ่นกลิ่นบัวหลวงผสมเกสรเหมันต์ลงในถ้วยกระเบื้องบางเฉียบ ไอร้อนสีขาวโพลนพวยพุ่งขึ้นเป็นสาย เลือนรางบังใบหน้าของหญิงสาวที่นั่งอยู่เบื้องหลังม่านมุก ไป๋ลี่หลินปรายตามองสาวใช้หน้าห้องที่ยืนกุมมือสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า "คุณหนูรอง... บ่าวได้รับคำสั่งจากฮูหยินรอง ให้มาเยี่ยมเยียนและนำ 'รังนกตุ๋นโสมพันปี' บำรุงกำลังมาให้เจ้าค่ะ ฮูหยินบอกว่าท่านเพิ่งฟื้นไข้ ร่างกายยังบอบบางนัก เกรงว่าจะรับรับประทานอาหารหยาบกระด้างในเรือนนี้ไม่ไหว..." น้ำเสียงของสาวใช้ที่ชื่อ 'ชุนเซียง' ฟังดูอ่อนน้อมถ่อมตน หากแต่แววตาที่หลุบต่ำลงนั้นเต็มไปด้วยความริษยาและรอยยิ้มเยาะที่ซ่อนไว้ไม่มิด ลี่หลินระบายยิ้มบางเบา รอยยิ้มของแพทย์ทหารหญิงผู้ผ่านสมรภูมิและเล่ห์เหลี่ยมคนมานับไม่ถ้วน ช่างงดงามและเย็นเยียบดั่งน้ำค้างบนยอดหญ้าในยามเหมันต์ นางมิได้เอ่ยปากรับน้ำใจจอมปลอมนั้นทันที หากแต่ค่อยๆ ยกปลายนิ้วเรียวยาวขึ้นแตะขอบถ้วยชาอุ่นๆ สัมผัสถึงความอุ่นที่แผ่ซ่าน "มารดาเลี้ยงของข้าช่างมีเมตตานัก..." ลี่หลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม "ถึงขั้นส่งสาวคนสนิทมือหนึ่งอย่างเจ้า มาเดินเท้าฝ่าลมหนาวเพื่อส่งถ้วยรังนกถ้วยนี้โดยเฉพาะ เกรงว่าน้ำใจครั้งนี้จะหนักหนาเกินกว่าที่บ่าบอบบางของข้าจะแบกรับไหวเสียแล้วกระมัง" ชุนเซียงสะดุ้งเล็กน้อย นางรีบฝืนยิ้มกลบเกลื่อนอาการ "คุณหนูรองกล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินรักและเอ็นดูท่านดั่งบุตรในไส้ เหตุใดจะรับไว้ไม่ได้เล่าเจ้าค่ะ" "รักและเอ็นดู..." ลี่หลินทวนคำ รอยยิ้มที่มุมปากลึกขึ้น ทว่าดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัด "หากรักจริง เหตุใดเมื่อวานตอนที่ข้าป่วยไข้จนแทบสิ้นสติ จึงไม่มีแม้แต่เงาของบ่าวไพร่จากเรือนใหญ่โผล่มาสักคน เลือดในกายของข้ายังเย็นเฉียบอยู่เลย ชุนเซียง... เจ้าบอกข้าซิว่า รังนกถ้วยนี้ ต้มด้วยความห่วงใย หรือต้มด้วย 'ยา' ชนิดใดกันแน่?" คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างเรียบง่าย ทว่ากลับเฉียบคมราcanมีดดาบกรีดลงบนกลางใจ ทำให้ชุนเซียงหน้าถอดสี ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ ถ้วยกระเบื้องในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น หากนางไม่รีบกัดริมฝีปากระงับความตื่นตระหนกไว้ "คุณ... คุณหนูรองตรัสล้อเล่นอันใดเจ้าค่ะ! บ่าว... บ่าวจะเป็นคนกล้าวางยาได้อย่างไรกัน..." "เจ้าไม่ได้วางยาที่นี่..." ลี่หลินลุกขึ้นยืนช้าๆ อาภรณ์ผ้าแพรสีอ่อนทิ้งตัวลงตามสัดส่วนระหง ท่วงท่าสง่างามดั่งหงส์เหิน นางก้าวเข้ามาใกล้ชิดสาวใช้ทีละก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจีนลอยละลิ่วแตะนาสิกของชุนเซียง "แต่ในรังนกถ้วยนั้น มีส่วนผสมของ 'รากบัวหิมะพิษ' ที่ออกฤทธิ์ช้า ทำให้ผู้ดื่มชีพจรค่อยๆ แผ่วลงจนไหลตายในยามนิทรา... เป็นวิธีที่มารดาเลี้ยงของข้าใช้กำจัดเสี้ยนหนามมานักต่อนักแล้ว มิใช่หรือ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องรับรองชั่วขณะ ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านหน้าต่างบานแกะสลักเข้ามาวูบหนึ่ง ทำให้ชุนเซียงรู้สึกหนาวเยือกไปถึงไขกระดูก นางไม่คาดคิดเลยว่าคุณหนูรองผู้เคยอ่อนแอและโง่เขลา ไฉนจึงกลายเป็นสตรีผู้ล่วงรู้ความลับอันดำมืดของเรือนใหญ่ได้รวดเร็วปานนี้ สายตานั้น... สายตาที่มองมาที่นาง ช่างน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจจากขุมนรกเสียอีก ก่อนที่ชุนเซียงจะทันได้แก้ตัว ประตูไม้แกะสลักด้านนอกก็ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำปักลายดิ้นทองของบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพแดนเหนือ 'มู่หรงเหยียน' ก้าวเข้ามาด้วยบรรยากาศกดดันอันน่าสะพรึงกลัว ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยววับวาว กวาดมองสถานการณ์ภายในห้องเพียงชั่วพริบตา "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำให้อากาศรอบกายราวกับลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก ชุนเซียงรีบทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันทีด้วยความหวาดกลัว นางก้มหน้ามุดต่ำจนชิดอก ร่างกายสั่นเทาด้วยความยำเกรงต่อบารมีของท่านอ๋องผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหด ทว่า... ไป๋ลี่หลินกลับมิได้แสดงอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย นางหันไปสบตากับมู่หรงเหยียน นัยน์ตาทั้งสองคู่ประสานกัน นิ่งงัน ดึงดูด และเต็มไปด้วยความลับอันลึกซึ้ง ลี่หลินแย้มรอยยิ้มเย้ายวนใจแต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบ นางยื่นมือเรียวบางออกไปรับถ้วยชาผสมพิษจากมือของสาวใช้ที่กำลังสั่นระริกขึ้นมาถือไว้ ปลายนิ้วแตะสัมผัสผิวกระเบื้องที่ยังคงความร้อนระอุ "ท่านอ๋องเสด็จมาได้จังหวะพอดิบพอดีเลยเพคะ..." ลี่หลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบเจือแววเย้าหยอกเล็กน้อย นางปรายตามองบุรุษผู้ทรงอำนาจที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะยกถ้วยชาในมือขึ้นจรดริมฝีปากช้าๆ "หม่อมฉันกำลังจะเชิญชวนให้คนผู้หนึ่ง... ได้ดื่มด่ำกับน้ำใจอันล้ำลึกที่ส่งตรงมาจากเรือนใหญ่ เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจเสียหน่อยเพคะ" มู่หรงเหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา เขาเอื้อมมือใหญ่หนามาแตะข้อมือของนางไว้เบื้องลึก รั้งถ้วยชาในมือของนางให้หยุดชะงักลงห่างจากริมฝีปากเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ "อยากลองดีกับงูพิษ... เจ้ากล้าหาญเกินไปแล้วกระมัง, ชายาของข้า" รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของท่านอ๋อง ก่อนที่เขาจะหันขวับไปมองสาวใช้ที่คุกเข่าตัวสั่นงันท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับกระบี่ในฝักที่ถูกปลดล็อกเสียงดัง *กริ๊ก* สะท้านขวัญ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ 'ไป๋เป่าเปาของแม่' ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ