รอยร้าวในใจที่มากกว่ารอยร้าวที่ผนัง

เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ของรินรดาที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ คือสัญญาณเตือนภัยระดับเรดโซลที่ผมไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่ายัยคุณนายเจ้าของโรงแรมกำลังสมองช็อตไปเรียบร้อยแล้ว ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอก่อนหน้านี้—และยังคงค้างเติ่งอยู่ในสายตา—คือร่างของผมที่กำลังใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของอาคเนย์ไว้ ระยะห่างระหว่างเราสองคนในเสี้ยววินาทีนั้นมันแทบจะเรียกว่าเป็นศูนย์ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับผิวแก้ม และกลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือกที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของสถาปนิกปากจัดคนนี้ มันชัดเจนเสียจนผมเกือบลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ "เอ่อ... ฉันว่าฉันเดินมาผิดจังหวะสินะคะ... อะแฮ่ม! หมายถึง ฉันควรออกไปรอข้างนอกก่อนดีกว่าพวกคุณจะ... เอ่อ เคลียร์โครงสร้างกันให้เสร็จ" รินรดาพรูลมหายใจยาวเหยียดพร้อมกับเอามือปิดตา แต่จงใจแอบเปิดง่ามนิ้วมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาคนชอบเสือกเรื่องชาวบ้าน อาคเนย์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงช็อต เขาปัดมือผมออกอย่างแรงจนเซถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงานที่มีพิมพ์เขียววางอยู่เกลื่อนกลาด ใบหน้าขาวเนียนที่ปกติมักจะเรียบตึงราวกับหุ่นปูนปั้น ตอนนี้กลับขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู "คุณรินรดา! กรุณาใช้สมองอันปราดเปรื่องของคุณคิดใหม่ด้วยนะครับว่าเมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้น อย่าได้เอาความคิดสกปรกในหัวมาปนเปื้อนกับงานออกแบบโครงสร้างอันทรงเกียรติเด็ดขาด" อาคเนย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะพยายามดัดให้แข็งกร้าวและเย็นชาแค่ไหน แต่สั่นพร่าเสียจนคนฟังจับพิรุธได้ทันที ผมยืดตัวเต็มความสูง ใช้มือปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเสื้อเชิร์ตช้าๆ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของสถาปนิกหนุ่มที่กำลังพยายามสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาปกป้องความเขินอายของตัวเองอีกครั้ง กำแพงที่หนาเตอะและเย็นชา... กำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดเวลาเพื่อไม่ให้ใครล่วงล้ำเข้ามาข้างใน "คุณรินรดาก็แค่พูดตามสิ่งที่ตาเห็นครับคุณอาคเนย์ หรือว่าความจริงแล้ว... คุณแค่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกที่ผมเข้ามาใกล้เกินระยะปลอดภัยของคุณ" ผมเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววตาท้าทาย รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบางๆ เมื่อเห็นอาคเนย์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง "ตะวัน! ถ้าคุณยังว่างมากจนไม่มีอะไรทำ กรุณาไสหัวออกไปตรวจหน้างานโซน C ตามที่ตารางเวลากำหนดไว้ ไม่ใช่มายืนพล่ามเรื่องไร้สาระอยู่ในห้องทำงานของผม!" อาคเนย์ตวาดลั่น ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเกรี้ยวกราดเพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายใจที่กำลังตีรวนอยู่ข้างใน รินรดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหัวให้กับความปากแข็งระดับสתิบกะឡอของสถาปนิกประจำโครงการ ก่อนจะยกมือขึ้นยอมแพ้แล้วหมุนตัวเดินถอยหลังออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่ พร้อมกับทิ้งประโยคสุดท้ายไว้กระแทกใจคนฟัง "เคลียร์กันให้ดีก็แล้วกันนะคะคุณอาคเนย์ ระวังคานเหล็กในใจมันจะรับน้ำหนักความรู้สึกไม่ไหวจนถล่มลงมาทับตัวเองซะก่อนล่ะ!" ประตูกระจกปิดลงสนิท ความเงียบงันกลับมาปกคลุมพื้นที่สี่เหลี่ยมนี้อีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับสายตาของอาคเนย์ที่ตวัดกลับมามองผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "พอใจหรือยัง?" เสียงของเขาต่ำลง เจือความเหนื่อยล้าที่ซ่อนไว้ไม่มิด "ถ้ามาเพื่อจะกวนประสาทผมล่ะก็ เชิญกลับไปได้เลย งานของผมมีกองอยู่ตรงนี้อีกมหาศาล ไม่ว่างมาเล่นเกมประสาทกับวิศวกรสมองกล้ามเนื้ออย่างคุณหรอก" ผมไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว กลับเดินเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขาอีกครั้ง จนอาคเนย์ต้องเอนตัวหนีไปพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ รอยร้าวบนผนังปูนเปลือยด้านหลังเขาที่เกิดจากแรงสั่นสะเทือนเมื่อวานนี้ยังคงเด่นชัด แต่วันนี้... ผมกลับมองเห็นรอยร้าวที่ลึกลงไปกว่านั้น รอยร้าวที่ซ่อนอยู่หลังท่าทีเย่อหยิ่งและคำพูดเชือดเฉือนที่เขาพ่นใส่ทุกคน "ผมไม่ได้มาเล่นเกมครับอาคเนย์" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น ไร้ซึ่งแววหยอกเย้าเหมือนเมื่อครู่ "แต่ผมแค่อยากรู้ว่า... ทำไมคุณถึงต้องทำตัวแข็งกร้าวใส่ทุกคนตลอดเวลาด้วย?" คำถามนั้นทำให้อาคเนย์ชะงักกึก ดวงตาที่เคยดุดันไหววับไปชั่วขณะ ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่หนาแน่นยิ่งกว่าเดิม รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของสถาปนิกหนุ่ม "หึ... นักวิศวกรผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณ เริ่มหันมาจับW งานจิตวิทยาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? หรือว่าเรียนจบมาแล้วไม่มีปัญญาคำนวณโครงสร้าง เลยต้องมานั่งวิเคราะห์ชีวิตคนอื่นเพื่อสร้างความเหนือกว่า?" "อย่าเปลี่ยนเรื่อง" ผมกดเสียงต่ำลง ทอดมองลึกลงไปในนัยน์ตาของเขา "ผมเห็นรอยร้าวบนคานโครงสร้างหลักของโซน A เมื่อเช้า... และผมก็เห็นสายตาที่คุณมองมัน คุณไม่ได้แค่กังวลเรื่องงานพังหรอกอาคเนย์ แต่คุณกลัว... กลัวว่าความผิดพลาดมันจะย้อนกลับมาทำร้ายคุณ เหมือนกับเรื่องในอดีตที่คุณแบกมันไว้คนเดียวใช่ไหม?" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที อุณห็ภูมิดูเหมือนจะลดต่ำลงจนน่าใจหาย ร่างของอาคเนย์แข็งทื่อเป็นหิน มือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนที่วางแขนของเก้าอี้กำแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ริมฝีปากที่เคยขยับต่อปากต่อคำกลับเม้มเข้าหากันสนิท ดวงตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่สั่นระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับมันไว้ก้นบึ้งของหัวใจ "คุณ... รู้ได้อย่างไร..." เสียงของเขาแผ่วเบา หลุดลอดออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก มันไม่ใช่เสียงของสถาปนิกผู้เย่อหยิ่งคนเดิม แต่มันคือเสียงของมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังถูกกระชากหน้ากากออกจนเปลือยเปล่า "ผมเป็นวิศวกรครับ อาคเนย์" ผมตอบรับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ มือข้างหนึ่งยื่นออกไปวางทับลงบนโต๊ะทำงาน ใกล้กับมือของเขาในระยะที่ถ้าเขาปัดออกก็ทำได้ทันที แต่เขาไม่ได้ทำ "ผมมีหน้าที่คำนวณน้ำหนักที่คานแต่ละตัวจะรับไหว แต่สำหรับคุณ... ผมแค่อยากรู้ว่าหัวใจของคุณมันต้องแบกรับน้ำหนักความกดดันไว้มากแค่ไหน ถึงได้ทำตัวเป็นเม่นหนามใส่ทุกคนแบบนี้" อาคเนย์เงยหน้าขึ้นสบตาผม นัยน์ตาคู่นั้นไหววับคล้ายคนกำลังจะจมน้ำแล้วคว้าสิ่งยึดเหนี่ยวสุดท้ายไว้ ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นก่อนจะขยับคล้ายจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำบางอย่างที่เก็บงำมานานหลายปี— *ปัง!* เสียงประตูกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหอบหายใจรัวเร็วของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง ใบหน้าของเขามีเหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "คุณอาคเนย์ครับ! คุณตะวัน! แย่แล้วครับ! โครงสร้างคานหลักโซน A ที่เพิ่งเทปูนไปเมื่อวาน... มันเกิดการทรุดตัวผิดปกติ รอยร้าวขยายวงกว้างขึ้นจนน่ากลัว ตอนนี้หน้างานกำลังจะโกลาหลแล้วครับ!" หัวใจของผมกระตุกวูบ อาคเนย์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในเสี้ยววินาที ร่องรอยความอ่อนแอเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงสถาปนิกหนุ่มผู้เด็ดเดี่ยวและพร้อมพังทลายไปพร้อมกับโปรเจกต์ตรงหน้า ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ "แบล็กสมิธในตำนาน" เสมอมานะครับ!