แปลนแรกที่พังไม่เป็นท่า

"ถ้าคุณคิดว่าคานคอนกรีตเสริมเหล็กตรงนี้มันรองรับน้ำหนักสระว่ายน้ำบนดาดฟ้าได้ด้วยการคำนวณแบบลวกๆ ของคุณ อาคเนย์... ผมแนะนำให้คุณกลับไปเรียนวิชา Statics พื้นฐานใหม่ตั้งแต่ปีหนึ่งนะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือกระแสความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นปูนและเสียงเครื่องเจาะกระแทกของไซต์งานรีสอร์ตริมผา รินรดาโปรเจกต์นี้กำลังจะพังทลายลงก่อนที่จะได้ตอกเสาเข็มเสียด้วยซ้ำ หากไม่ใช่เพราะผู้ชายตัวสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวกรเปื้อนฝุ่นคนนี้กำลังใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนแปลนสถาปัตยกรรมแผ่นใหญ่ด้วยความหงุดหงิด อาคเนย์ขยับแว่นสายตาไร้กรอบบนสันจมูก ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้มเรียบตึงจนแทบจะเป็นน้ำแข็ง ดวงตาสีเข้มมองกระดาษพิมพ์เขียวในมือสลับกับใบหน้าของวิศวกรหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาท้าทาย "ความรู้ระดับปีหนึ่งเหรอครับคุณตะวัน" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราใบมีดโกนที่เคลือบยาพิษ "น่าเสียดายนะครับที่ผมไม่ได้ใช้แค่ความรู้พื้นฐาน แต่ผมใช้ 'ตรรกะ' ที่คนเรียนจบวิศวะสายลุยแบบคุณอาจจะมองไม่เห็น เพราะมัวแต่เอาแต่วัดขนาดกล้ามเนื้อแขนด้วยสายตา" ตะวันหรี่ตาลง รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้สถาปนิกหนุ่มผู้เนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะปนกับกลิ่นฝุ่นดิน "ปากดีแบบนี้ โครงสร้างพังลงมาเมื่อไหร่ ระวังตัวเลขค่าเสียหายจะทำให้คุณเลิกเชิดหน้าใส่คนอื่นได้นะ... สถาปนิกผู้สูงส่ง" บทสนทนาอันดุเดือดถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบของรินรดา เจ้าของโรงแรมสาวผู้กุมชะตากรรมของโปรเจกต์นี้ เธอกวาดสายตาคมกริบมองผู้ชายสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันราวกับเสือสองตัวในถ้ำเดียวกัน "พอเลยค่ะ... เอ่อ พอได้แล้วค่ะทั้งคู่!" รินรดาเกือบเผลอหลุดคำลงท้ายตามความคุ้นชิน แต่รีบดึงสติกลับมาเมื่อเห็นสายตาดุๆ ของอาคเนย์ที่ส่งผ่านมา "ถ้าพวกคุณยังเถียงกันเรื่องโครงสร้างกับความสวยงามไม่จบ โปรเจกต์ร้อยล้านนี้ได้กลายเป็นกองขยะก่อนฤดูฝนแน่ อาคเนย์ คุณปรับแบบให้รับน้ำหนักตามที่ตะวันต้องการ ส่วนตะวัน... ห้ามขัดขวางจินตนาการของสถาปนิกจนเกินงาม เข้าใจตรงกันนะคะ... เอ๊ย! เข้าใจตรงกันนะครับ!" อาคเนย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาขยับตัวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างจากตะวัน ดวงตาคู่คมยังคงจ้องมองวิศวกรหนุ่มอย่างไม่ยอมลดละ "ก็ได้ครับ เพื่อเห็นแก่รินรดา ผมจะยอมลดมาตรฐานความงามลงครึ่งหนึ่ง เพื่อให้คนคำนวณโครงสร้างแบบเซฟโซนทำงานได้ง่ายขึ้น" "เซฟโซนเหรอ?" ตะวันยิ้มเยาะ ขยับเข้ามาประชิดร่างโปร่งของอาคเนย์อีกครั้งจนแผ่นหลังของสถาปนิกหนุ่มเกือบชิดติดเสาปูนเปลือย "โลกนี้น่ะ ไม่มีหรอกครับเซฟโซน... โดยเฉพาะเวลาที่คุณต้องมาทำงานร่วมกับผม" ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตะวันปะทะเข้ากับแก้มเนียนของอาคเนย์ สถาปนิกหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอด้วยการควบคุมอันสมบูรณ์แบบ กลับกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปตามเส้นเลือด อาคเนย์เม้มปากแน่น นัยน์ตาสีเข้มวับวามด้วยความไม่พอใจที่ถูกรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว มือเรียวบางยกขึ้นเตรียมผลักอกแกร่งออกห่าง ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสเนื้อผ้าเปื้อนฝุ่น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของตะวันก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียดแต่ชวนใจเต้นระทึกนั้น ตะวันไม่ยอมละสายตาไปจากใบหน้าบึ้งตึงที่เริ่มขึ้นสีเรื่อของอาคเนย์ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างมีความหมาย ขณะที่มือหนาควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ทว่า... เพียงแค่กวาดสายตาผ่านตัวหนังสือบนหน้าจอสมาร์ทโฟน รอยยิ้มกวนประสาทของวิศวกรหนุ่มก็แข็งค้าง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นสบตาอาคเนย์อีกครั้งด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—แววตาที่เต็มไปด้วยความลับบางอย่างที่ถูกเปิดเผย และมันกำลังจะพลิกสถานการณ์ทุกอย่างในไซต์งานนี้ให้พังไม่เป็นท่าเสียยิ่งกว่าโครงสร้างสระว่ายน้ำบนดาดฟ้า "มีเรื่องใหญ่แล้วล่ะครับ... ท่านสถาปนิก" ตะวันกระซิบเสียงต่ำชิดริมหูของอาคเนย์ ขณะที่เงาร่างของใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังพวกเขา พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเปิดประตูเข้าสู่โลกใบนี้ร่วมกันนะครับ