รอยร้าวของมิตรภาพ

"เจ้าแน่ใจแล้วหรือ ว่าสมบัติที่ข้าแบ่งให้มัน 'ยุติธรรม' พอสำหรับมิตรภาพของพวกเรา?" น้ำเสียงของประมุขพรรคเมฆาอัคคีแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ แววตาของชายวัยกลางคนที่เคยเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงบัดนี้กลับฉายแวววูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง หลินเฟยเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้เงยหน้าจากตำราโบราณในมือ แต่กลิ่นอายความโลภที่โชยออกมาจากร่างกายของอีกฝ่ายนั้นรุนแรงเสียจนเขาแทบสำลัก "ยุติธรรมในความหมายของท่าน หรือยุติธรรมในความเป็นจริงล่ะครับ ท่านประมุข?" หลินเฟยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำนิ่ง แต่ภายในใจกลับสั่นสะเทือน เขาเห็นแล้ว... รอยร้าวที่เคยเป็นเพียงเส้นผม บัดนี้มันขยายกว้างจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ภายในห้องโถงลับของสำนักประมูลมังกรฟ้า บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของมู่หรงเสวี่ย นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะหินหยกอย่างนุ่มนวล ทว่าสายตาคมกริบของนางกลับจับจ้องไปยังชายสามคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างไม่วางตา ทั้งสามคือพันธมิตรที่ร่วมเป็นร่วมตายกับหลินเฟยมาตลอดสามปี แต่ทว่า... ความมั่งคั่งมหาศาลจากการหลอม 'โอสถเก้าสี' ในครั้งล่าสุด ได้เปลี่ยนมิตรให้กลายเป็นนักล่า "หลินเฟย" ประมุขพรรคกระบี่สวรรค์แทรกขึ้นมา มือที่กำด้ามกระบี่สั่นน้อยๆ "พวกเรารู้ดีว่าท่านคืออัจฉริยะ แต่ลำพังท่านคนเดียวก็ไม่อาจยึดครองตลาดโอสถระดับสูงของอาณาจักรได้ หากไม่มีพวกเราคอยคุ้มกันเส้นทางการค้า... ท่านคิดหรือว่าโอสถเหล่านั้นจะเดินทางไปถึงมือลูกค้าได้อย่างปลอดภัย?" "นั่นเป็นการขู่หรือการต่อรองครับ?" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยถามเบาๆ แต่น้ำเสียงของนางทรงพลังพอจะทำให้โต๊ะทั้งตัวสั่นไหว "พวกท่านคงลืมไปแล้วว่า ก่อนที่หลินเฟยจะยื่นมือเข้าไปช่วย พวกท่านก็เป็นเพียงสำนักเล็กๆ ที่รอวันล่มสลายเพราะพิษร้ายในลมปราณ... บัดนี้ลมปราณของพวกท่านบริสุทธิ์ขึ้น สมบัติเพิ่มพูนขึ้น แต่จิตใจกลับถอยหลังลงคลองเช่นนั้นหรือ?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข แต่มันคือความเงียบที่เตรียมพร้อมสำหรับพายุใหญ่ หลินเฟยปิดตำราลงเสียงดัง 'ปัง' สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารที่เริ่มก่อตัวขึ้นจากรอบทิศทาง "ข้าให้สิ่งที่พวกท่านควรได้รับตามสัญญาที่ทำไว้แต่แรก" หลินเฟยลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยดูอ่อนโยนบัดนี้กลับแผ่รัศมีของขุนเขาที่ไม่อาจสั่นคลอน "แต่หากความโลภทำให้พวกท่านตาบอดจนมองไม่เห็นคุณค่าของคำว่า 'เพื่อน' ข้าก็ยินดีที่จะแสดงให้เห็นว่า... ทำไมคนทั้งอาณาจักรถึงเรียกข้าว่าบรรพชนผู้พลิกฟ้า" เขาสะบัดแขนเสื้อเพียงเบาๆ เปลวไฟสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว มันคือ 'เพลิงโอสถสวรรค์' ที่ไม่ได้ใช้เพื่อการหลอมยา แต่ใช้เพื่อการสังหาร แรงกดดันมหาศาลกดทับจนเก้าอี้ของทั้งสามคนแตกละเอียด ทุกคนทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าที่เคยโอหังบัดนี้ซีดเผือดราวกับศพ "พวกท่านมีทางเลือกสองทาง" หลินเฟยเดินเข้าไปใกล้ประมุขพรรคเมฆาอัคคีที่ตัวสั่นงันงก "หนึ่งคือเดินออกจากที่นี่ไปพร้อมกับส่วนแบ่งที่ข้าให้ และทำตัวให้สมกับเป็นพันธมิตร หรือสอง... อยู่ที่นี่ในฐานะวัตถุดิบหลอมโอสถชั้นเลิศ ที่ข้ากำลังขาดแคลนพอดี" มู่หรงเสวี่ยลุกขึ้นยืนเคียงข้างเขา นางส่งสัญญาณให้องครักษ์เงาปิดล้อมประตูห้องไว้อย่างแน่นหนา แววตาของนางเฉียบขาดไร้ความปราณี สมกับเป็นราชินีแห่งการค้าที่มองเห็นถึงการหักหลังมานานหลายเดือน "เลือกมาครับ ท่านทั้งหลาย... เวลาของข้ามีค่ามากกว่าสมบัติที่พวกท่านปรารถนาเสียอีก" ทว่าในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูก่อนที่บานประตูจะถูกพังเข้ามาโดยชายชุดดำปริศนาที่หลินเฟยจำได้ดีว่าเป็นมือขวาของตระกูลที่เคยหักหลังเขา... เขายิ้มกว้างในขณะที่ชูจดหมายลับในมือขึ้นสูง "นายท่านหลินเฟย... ท่านอาจจะจัดการพันธมิตรที่งี่เง่าพวกนี้ได้ แต่เกรงว่าท่านจะลืมไปว่ายังมี 'คนตาย' ที่รอคอยการกลับมาทวงแค้นท่านอยู่" หลินเฟยชะงัก สายตาของเขามองไปที่ตราประทับบนจดหมาย มันคือตราประทับของตระกูลที่ควรจะล่มสลายไปแล้วด้วยน้ำมือของเขาเมื่อสามปีก่อน ทันใดนั้น เงาร่างในชุดคลุมสีดำที่ยืนอยู่หลังชายคนนั้นก็ก้าวออกมา พร้อมกับปล่อยกลิ่นอายที่หลินเฟยคุ้นเคยที่สุด... กลิ่นอายของคนที่เขารักที่สุดที่ตายจากไปแล้ว "หลินเฟย... ยังจำกลิ่นเลือดของข้าได้ไหม?" รอยร้าวของมิตรภาพดูเล็กน้อยไปถนัดตา เมื่อความลับจากอดีตกำลังจะฉีกกระชากหัวใจของเขาให้ขาดสะบั้นลงในวินาทีนี้ หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เพลิงโอสถสวรรค์