วันหยุดสุดสั้นกับการดูแลตัวเอง

"ถ้าคิดจะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนใหม่ ก็เริ่มจากการมองกระจกแล้วเลิกเกลียดสิ่งที่เห็นก่อนเถอะค่ะพราว เพราะถ้าแม้แต่ตัวเธอเองยังไม่รักผิวพรรณและรูปร่างของตัวเอง แล้วจะให้ใครที่ไหนเขามามองเห็นความงดงามที่ซ่อนอยู่กันล่ะคะ?" คำพูดของพี่เนตร เจ้าของสปาหรูระดับพรีเมียมคนสนิทของแม่พราว ยังคงก้องอยู่ในหัวของพรีพราว ในขณะที่เธอนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนวดที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำมันหอมระเหยดอกมะลิอบอวลไปทั่วห้อง พราวค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกยาว เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อ 'ประชด' ใคร แต่นี่คือการตัดสินใจครั้งสำคัญหลังจากที่ความเจ็บปวดจากถ้อยคำเหยียดหยามของมินตราในตอนที่แล้วยังคงฝังลึกอยู่ในใจ นิ้วเรียวยาวของพนักงานสปาค่อยๆ ลงน้ำหนักนวดวนไปตามแผ่นหลังที่เคยเกร็งเครียด พราวนอนนิ่ง สัมผัสถึงความเย็นของมาสก์สูตรพิเศษที่กำลังปลอบประโลมผิวหน้า ความรู้สึกแสบร้อนจากการถูกแดดเผาและมลภาวะที่เธอเคยละเลยกำลังถูกชำระล้างออกไปทีละน้อย เธอหยิบกระจกบานเล็กขึ้นมาส่องดูผิวหน้าตัวเองในขณะที่พอกโคลนธรรมชาติไว้เกือบทั้งใบหน้า เธอเห็นดวงตาคู่เดิม... ดวงตาที่เคยหลุบต่ำด้วยความไม่มั่นใจ แต่ในวันนี้ มันดูมีความมุ่งมั่นบางอย่างซ่อนอยู่ "พราวคะ... การทำสปาไม่ใช่แค่เรื่องของความสวยงามภายนอกนะคะ แต่มันคือการที่เราบอกกับร่างกายว่า 'ขอบคุณนะที่เหนื่อยมาด้วยกัน' การเห็นคุณค่าในตัวเองคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะมีได้ค่ะ" พราวพยักหน้าเบาๆ เธอกำลังเรียนรู้ที่จะ 'มีตัวตน' ในแบบที่เธอไม่เคยเป็นมาก่อน ในขณะที่เธอกำลังเคลิ้มไปกับการผ่อนคลาย เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากภายนอกห้องก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่ฟังดูไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่ พนักงานสปาชะงักมือไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปแง้มประตู "ขอโทษนะคะคุณลูกค้า แต่ด้านนอกมีคน..." พนักงานยังพูดไม่ทันขาดคำ ร่างระหงของมินตราก็ผลักประตูเข้ามาพร้อมกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฟุ้งกระจายจนกลบกลิ่นมะลิไปหมด มินตราสวมแว่นตากันแดดราคาแพงหรี่ตามองพราวที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาเหยียดหยาม "โอ้โห... ก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ยัยอ้วนเฉิ่มที่ขยันมาขัดผิวหวังจะเปลี่ยนตัวเองสินะ" มินตราแค่นหัวเราะพลางเดินวนรอบเตียงของพราว "รู้ไหมคะพราว ต่อให้เธอเอาโคลนราคาแพงมาพอกทั้งตัว ต่อให้เธอเข้าสปาทุกวันจนตัวเปื่อย สิ่งที่เธอเป็นมันก็ไม่มีทางเปลี่ยนได้หรอก พื้นฐานน่ะ... มันแก้ไม่ได้ด้วยเงินหรอกนะคะ" พราวไม่ได้โต้ตอบทันที เธอยันตัวขึ้นนั่งช้าๆ ความเย็นของมาสก์บนใบหน้าทำให้เธอรู้สึกสงบนิ่งอย่างประหลาด เธอจ้องมองมินตราผ่านดวงตาที่สงบเยือกเย็น ไม่ใช่แววตาที่สั่นไหวเหมือนทุกครั้ง "สิ่งที่คนอื่นมองเห็นน่ะ... มันคือ 'เปลือก' ค่ะมินตรา แต่สิ่งที่ฉันกำลังดูแลอยู่ตอนนี้ คือ 'ตัวตน' ของฉัน ถ้ามินตราว่างมากถึงขนาดต้องตามมาดูว่าฉันทำอะไรบ้าง ก็เอาเวลาไปดูแลจิตใจตัวเองไม่ให้ขุ่นมัวเพราะคนอื่นจะดีกว่านะคะ" มินตราหน้าตึงขึ้นมาทันที เธอขยับเข้าไปใกล้พราว กะจะเอื้อมมือมากระชากผ้าห่มทิ้ง แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของพราวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้น พร้อมกับการสั่นสะเทือนที่ทำให้ทั้งห้องเงียบสนิทลง หน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นข้อความจาก 'คณิน' ที่ส่งมาในกลุ่มเพื่อนสนิท และพราวเผลอเปิดอ่านมันพอดี [คณิน: พรุ่งนี้ฉันจะไปหาพราวที่สปา บอกเจ้าของร้านไว้แล้วนะ อย่าให้ใครรบกวนเธอเด็ดขาด] มินตราก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ของพราวโดยไม่ได้รับเชิญ ดวงตาของดาวโรงเรียนเบิกกว้างด้วยความโกรธจัดที่ถูกหักหน้าเข้าอย่างจัง พราวรู้แล้วว่าคณินไม่ได้แค่ 'มองข้าม' เธอไปวันๆ แต่นี่เขากำลังทำบางอย่างที่เกินกว่าคำว่าเพื่อน... ทว่า ในจังหวะที่มินตรากำลังจะอ้าปากเหวี่ยงใส่พราว เสียงโทรศัพท์ของมินตราเองก็ดังขึ้นเป็นสายเรียกเข้าจาก 'คณิน' เช่นกัน พราวเห็นชื่อนั้นบนหน้าจอมือถือของมินตราที่สั่นรัว มินตราจ้องหน้าพราวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นหวานหยดทันที "ค่ะคณิน... อ๋อ พอดีมินตรารู้มาว่าพราวมาที่นี่น่ะค่ะ เลยว่าจะมาทักทายสักหน่อย แต่ถ้าคณินไม่ชอบใจ... มินตราก็เสียใจนะคะ" มินตราพูดจบแล้วหันมาแสยะยิ้มให้พราว แต่แล้วเธอก็ต้องหน้าซีดเผือด เมื่อคณินที่ปลายสายพูดประโยคที่ทำให้มินตราต้องชะงักไปครู่ใหญ่ "พราวน่ะ เขาไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกมินตรา... แล้วที่ฉันโทรมา ก็เพราะอยากจะบอกเธอว่า เลิกยุ่งกับสิ่งที่ฉันให้ความสำคัญเสียที เพราะถ้าเธอทำแบบนี้อีก ต่อไปนี้เราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว" พราวนั่งนิ่ง หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ขณะที่มินตราค่อยๆ วางสายด้วยมือที่สั่นเทา เธอหันกลับมามองพราวด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกลัว... ก่อนที่มินตราจะเดินกระแทกเท้าออกไป พราวได้ยินเสียงใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าห้องสปา เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยนั้นทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดลงทันทีที่เงาร่างสูงโปร่งทาบลงบนประตูห้องที่เปิดค้างไว้ หวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับการเติบโตของพราวนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าการเผชิญหน้าของคณินและพราวในวันหยุดนี้จะเป็นอย่างไรค่ะ พีชชี่เบอร์รี่