ห้องสมุดลับและการพบกัน

"เธอตามฉันมาทำไม พราว" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกังวานอันคุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังชั้นหนังสือโซนประวัติศาสตร์ พราวสะดุ้งสุดตัวจนหนังสือ 'ประวัติศาสตร์ศิลปะยุคเรเนซองส์' ที่เธอถืออยู่ในมือร่วงหล่นลงพื้น เสียงกระดาษกระทบพื้นดังสนั่นในห้องสมุดที่เงียบเชียบราวกับป่าช้า หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความหวาดระแวงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตระหนกขีดสุด เธอค่อยๆ หันกลับไปมอง เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยของ 'คณิน' เขาไม่ได้ยืนอยู่ไกลอย่างที่เธอคิด เขาก้าวออกมาจากเงามืดจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอเหลือเพียงแค่ไม่กี่คืบ แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนเก่าๆ ที่กระพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนใบหน้าคมสันของเขาให้ดูมีมิติและน่าเกรงขามกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็นในห้องเรียน "ฉัน... ฉันไม่ได้ตามนะ" พราวพยายามเค้นเสียงที่สั่นพร่าออกมา "แค่... แค่เดินผ่านมา" คณินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาของเขามองไล่ตั้งแต่กลุ่มผมที่มัดรวบไว้แบบลวกๆ แว่นสายตากรอบหนาที่เลื่อนลงมาอยู่ปลายจมูก ไปจนถึงชุดนักเรียนที่ดูหลวมโคร่งไม่เป็นทรงของเธอ เขากำโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดจนพราวต้องถอยหลังไปพิงชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยฝุ่น "ห้องสมุดโซนนี้ปิดปรับปรุงมาสามเดือนแล้ว พราว" เขาเว้นจังหวะ สายตาคมกริบคู่นั้นเหมือนกำลังสำรวจความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อตัวโคร่งนั่น "คนปกติเขาไม่เดินผ่านทางเดินที่ไม่มีใครใช้... เว้นแต่ว่าเขากำลังมองหาอะไรบางอย่าง หรือ 'ใครบางคน'" พราวเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอับอายพุ่งขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าว เธอพยายามจะก้าวถอยหนี แต่ทว่ามือแกร่งของคณินกลับยื่นมาแตะที่ขอบชั้นหนังสือ กักร่างของเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ท่ามกลางกลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศ "นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่?" พราวรวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตาเขา แม้ขาของเธอจะสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ แต่เธอไม่ยอมให้ความหวาดกลัวกลืนกินเธอไปมากกว่านี้ "ที่นายยืนถือโทรศัพท์ตรงนั้น... นายแอบถ่ายอะไรไว้? หรือจะเอาเรื่องของฉันไปบอกมินตราอีก?" คณินชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความฉงนชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่พราวไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่รอยยิ้มเหยียดหยาม แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่... กำลังเจอกับอะไรที่น่าสนใจ "มินตราน่ะเหรอ?" เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นสั่นประสาทพราวได้ดีทีเดียว "เธอคิดว่าฉันเป็นหมากในกระดานของยัยนั่นหรือไง?" "แล้วไม่ใช่หรือไง?" พราวสวนกลับ "ทุกคนในโรงเรียนก็รู้ว่านายกับมินตรา... คือคู่ที่สมบูรณ์แบบที่สุด" คณินก้าวเข้ามาประชิดจนพราวได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวสะอาดสดชื่นจากตัวเขา เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน พราวกลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงจนหูอื้อไปหมด "สมบูรณ์แบบสำหรับคนอื่น... แต่ไม่ได้แปลว่าสำหรับฉัน" เขาพูดเบาๆ ราวกับกระซิบ "บางทีฉันก็เบื่อความสมบูรณ์แบบที่ปรุงแต่งขึ้นมา พราว... ฉันชอบอะไรที่ 'เรียล' กว่านั้น" สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงไปมองที่สมุดบันทึกที่โผล่ออกมาจากกระเป๋าสะพายของเธอ มันเป็นสมุดที่พราวใช้จดบันทึกการเปลี่ยนแปลงตัวเอง รวมถึงความคิดความอ่านที่ไม่มีใครเคยได้อ่าน "สมุดนั่น... จดอะไรไว้เยอะแยะ?" คณินถามพลางเอื้อมมือไปแตะที่ขอบสมุดของเธอ พราวรีบคว้าเอาไว้ทันที "นี่มันเรื่องส่วนตัว!" พราวตวาดด้วยเสียงที่ไม่ดังนักแต่หนักแน่น เธอพบว่าเมื่อเธอได้เผชิญหน้าจริงๆ ความกลัวเหล่านั้นกลับลดน้อยลงไป สิ่งที่เหลืออยู่คือความไม่เข้าใจว่าทำไมคนระดับคณินถึงมาให้ความสนใจเด็กสาวที่ดูเฉิ่มเชยอย่างเธอ "อยากเปลี่ยนตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ?" คณินไม่ได้สนใจคำปฏิเสธ แต่เขากลับอ่านออกว่าในแววตาของเธอมีความมุ่งมั่นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ "ถึงขนาดต้องแอบมาฝึกซ้อมบุคลิกภาพในห้องสมุดที่ไม่มีคนเนี่ยนะ?" พราวชะงัก ก้อนเนื้อในอกกระตุกวาบ "นาย... นายรู้?" "ฉันเห็นทุกอย่างตั้งแต่วันแรกที่เธอเริ่มเปลี่ยนท่าเดิน" คณินผละออกเล็กน้อย ให้พื้นที่เธอได้หายใจ แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไม่วาง "การเปลี่ยนแปลงไม่ได้ขึ้นอยู่กับเสื้อผ้าหน้าผมหรอกพราว แต่มันอยู่ที่ว่าเธอพร้อมจะทำลายกำแพงที่ตัวเองสร้างขึ้นมาหรือยัง" เขายื่นโทรศัพท์เครื่องนั้นมาให้ดู บนหน้าจอยังคงค้างอยู่ที่โหมดบันทึกเสียง ซึ่งมันแสดงให้เห็นว่าเขากดอัดเสียงการสนทนาของเธอกับใครบางคนเมื่อวานนี้... ใครบางคนที่กำลังวางแผนจะทำให้เธอต้องอับอายขายหน้าในงานคัดเลือกตัวแทนนักเรียนสัปดาห์หน้า "ถ้าเธออยากรู้ว่ามินตรากำลังจะทำอะไรกับเธอก็ดูนี่... แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าเธอตัดสินใจจะสู้กลับ ฉันจะไม่ช่วยเธอในฐานะเพื่อน แต่ฉันจะช่วยเธอในฐานะ 'พันธมิตร'" พราวรับโทรศัพท์มาด้วยมือที่สั่นเทา สิ่งที่เธอเห็นบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก มันไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้งธรรมดา แต่มันคือแผนการที่จะทำลายชีวิตมัธยมของเธอให้ย่อยยับ ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องสมุด! ไม่ใช่เสียงของนักเรียนทั่วไป แต่เป็นเสียงส้นสูงที่คุ้นเคย... เสียงของมินตรา! "มีคนมา" คณินกระซิบเสียงต่ำ เขาคว้าข้อมือพราวแล้วดึงเธอให้หลบเข้าไปในตู้หนังสือไม้โอ๊คเก่าๆ หลังห้องทันที "เงียบไว้ ถ้าไม่อยากจบไม่สวยตั้งแต่วันนี้" บานประตูห้องสมุดเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของมินตราที่ก้าวเข้ามาในห้องสมุดที่ควรจะปิดตาย เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่ในมือถือเอกสารบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นหลักฐานสำคัญที่ใช้มัดตัวใครบางคน... หรือบางทีอาจจะเป็นกับดักที่เธอเตรียมไว้ให้พราว! พราวเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่มินตราหยิบออกมาจากกระเป๋า มันคือรูปถ่ายของพราวที่ถ่ายคู่กับคณินในมุมที่ดูสนิทสนมเกินกว่าเพื่อน... รูปที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าถูกถ่ายไว้ตอนไหน! คณินเหลือบมองพราวที่ตัวแข็งทื่อข้างๆ เขา ก่อนจะยื่นใบหน้ามาใกล้ใบหูเธอแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกไปทั้งตัว "ดูเหมือนว่าความลับของเราสองคน... จะถูกเผยแพร่ก่อนที่เราจะทันได้เริ่มแผนเสียอีกนะพราว" พีชชี่เบอร์รี่หวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดทุกท่านเต้นแรงไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอมาค่ะ