สัมผัสหลังเที่ยงคืน

“เอาล่ะครับ... ทีนี้เรามาเริ่มเล่นเกม 'ใครฆ่า' กันดีไหมครับ?” ประโยคนั้นยังไม่ทันจางหายไปจากอากาศในห้องทำงานหรูหราบนชั้น 44 รินรดาก็รู้สึกราวกับถูกกระชากลงสู่ห้วงเหว คริษฐ์ไม่ได้รอคำตอบ เขาขยับตัวช้าๆ ทว่าหนักแน่นดั่งพยัคฆ์ที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโชยปะทะจมูกเธอ มันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนให้ผ่อนคลาย แต่เป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึง 'อันตราย' ที่กำลังแผ่ขยายอาณาเขตเข้ามาใกล้ รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีขัดเงา ความเย็นของเนื้อไม้ส่งผ่านเสื้อเชิ้ตบางเบาเข้ามาจนเธอต้องสะดุ้ง แต่สิ่งที่น่าหวั่นเกรงยิ่งกว่าคือคริษฐ์ที่ก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมหายใจ “คุณถอยไป...” เธอเอ่ยเสียงสั่น แววตาแข็งกร้าวพยายามซ่อนความไหวระริกภายใน คริษฐ์ยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมกริบดุจมีดโกน เขายกมือขึ้นทาบกับชั้นหนังสือ กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพง “กลัวหรือครับ?” “ฉันไม่ได้กลัวคุณ” เธอเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ “โกหกครับ” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งแทบแตะแก้มใส ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวหน้าจนเธอขนลุกชัน “สายตาคุณมันฟ้อง ร่างกายคุณมันสั่น... คุณกำลังหวาดกลัว และนั่นแหละครับ คือรสชาติที่ผมโปรดปรานที่สุด” มือหนาของคริษฐ์เลื่อนขึ้นมาสัมผัสลำคอระหงของเธอเบาๆ มันไม่ใช่การบีบคั้น แต่เป็นการ 'ยึดครอง' ปลายนิ้วที่กร้านโลกสัมผัสลงบนผิวเนียนละเอียดไล้ลงมาตามแนวกระดูกไหปลาร้า รินรดาแทบหยุดหายใจ สัมผัสของเขาราวกับกระแสไฟฟ้าที่ช็อตไปทั่วร่าง ความเกลียดชังที่เธอสั่งสมมาตลอดระยะเวลาที่พี่ชายหายตัวไปถูกความรู้สึกหวามไหวที่น่ารังเกียจนี้เข้าจู่โจมอย่างรุนแรง “คุณอยากรู้ใช่ไหมว่าพี่ชายคุณอยู่ที่ไหน?” คริษฐ์กระซิบข้างใบหู น้ำเสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจ “เขาอาจจะกำลังนอนเป็นศพเน่าเปื่อยอยู่ในที่ที่ผมวางรากฐานตึกแห่งนี้ไว้ หรือบางที... เขาอาจจะกำลังร้องขอชีวิตอยู่ในที่ที่คุณนึกไม่ถึง” รินรดาเม้มปากแน่นจนห้อเลือด เธอพยายามใช้ความอดทนทั้งหมดที่มีผลักอกเขาออก แต่แรงของเขากลับเปรียบเสมือนกำแพงหินที่ไร้การขยับเขยื้อน คริษฐ์ออกแรงกดทับเบาๆ บีบบังคับให้เธอต้องเงยหน้าสบตาเขา แววตาของเขาในตอนนี้มืดดำสนิท ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ “บอกมา...” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน “คุณทำอะไรเขา” “เล่นเกมกับผมสิครับรินรดา ถ้าคุณทำให้ผมพอใจได้มากพอ บางที... ผมอาจจะคายความลับที่มันเน่าเฟะนี่ออกมาบ้าง” คริษฐ์เลื่อนมือลงมาจับข้อมือทั้งสองของเธอแล้วตรึงไว้กับชั้นหนังสือด้านหลังด้วยมือเดียว แรงบีบนั้นรุนแรงจนเธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เริ่มแผ่ซ่าน แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความอัปยศที่เขากำลังปรนเปรอให้เธอเผชิญ ร่างกายของเขากดทับลงมาจนเธอรู้สึกถึงความเร่าร้อนที่แตกต่างจากอุณหภูมิห้องทำงานที่ถูกปรับจนเย็นเยียบ เขาไม่ได้แค่ต้องการคำตอบ เขาต้องการทำลายศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งของเธอให้แหลกคามือ “คุณมันปีศาจ” เธอสบถใส่หน้าเขา “ปีศาจที่ถือครองชีวิตพี่ชายคุณอยู่นะครับ อย่าลืมสิ” เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาที่จริงจังขึ้นจนน่ากลัว “พรุ่งนี้ตอนเที่ยงคืน ผมจะพาคุณไปดูสิ่งที่ผมซ่อนไว้... แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น คุณต้องพิสูจน์ให้ผมเห็นก่อนว่าคุณทนทานได้มากแค่ไหนกับสิ่งที่ผมจะทำหลังจากนี้” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานของคริษฐ์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ บรรยากาศที่ตึงเครียดกลับยิ่งทวีคูณขึ้นเมื่อเขาผละออกมาเพียงเล็กน้อย สายตาของเขาเหลือบมองหน้าจอ ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันคือความตื่นเต้นแบบที่นักล่าพบเจอเหยื่อตัวใหม่ที่น่าสนใจกว่าเดิม “ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญของเราจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความนัยบางอย่างที่ทำให้รินรดาใจหายวาบ คริษฐ์เดินไปที่ลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วหยิบปืนพกกระบอกเล็กขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าเธอ บนโต๊ะนั้นยังมีแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนวางอยู่ “ในลิ้นชักนั้นมีหลักฐานทั้งหมดที่คุณอยากรู้ แต่ก่อนจะหยิบมัน... คุณต้องเลือกว่าจะเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับคนที่กำลังจะพังเข้ามาในอีก 10 วินาทีข้างหน้า หรือจะยอมให้ผมจัดการคุณก่อนที่เลือดจะนองพื้นห้องนี้” เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน ประตูห้องพักหรูสั่นสะเทือนจากการถูกกระแทกซ้ำๆ ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้ายในวินาทีนี้ และรินรดาก็รู้ดีว่า ไม่ว่าทางไหน... ค่ำคืนนี้ก็ไม่จบลงด้วยความปลอดภัยของใครทั้งสิ้น “เอาล่ะครับรินรดา... เลือกสิครับว่าเราจะเริ่ม 'ฆ่า' ใครก่อน” หวังว่าตอนที่ 3 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับรินรดานะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามผลงานของลิฟต์แก้วชั้นลบนะครับ