จิตวิทยาสยบความรุนแรง

“หากเจ้ายังเลือกที่จะก้มหน้ามองเพียงรอยแยกของแผ่นอิฐพื้นเรือน แทนที่จะสบตาข้า... ข้าก็เกรงว่า ‘โทษทัณฑ์’ ที่รอเจ้าอยู่ เบื้องหลังประตูบานนั้น จะมิใช่แค่เพียงการโบยห้าสิบไม้” น้ำเสียงของหลินเฟยหรานราบเรียบ ทว่าก้องกังวานดุจคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องโถงจวนจ้าวเฟิงอ๋อง นางไม่ได้ตะโกน ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับจับจ้องไปยัง ‘อาเป่า’ บ่าวรับใช้ผู้กุมความลับสำคัญของคดีวางยาพิษ ราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงเส้นเลือดที่กำลังเต้นเร่าด้วยความหวาดกลัวใต้ผิวหนัง จ้าวเฟิงอ๋องประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์หอม พระเนตรคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อคอยจับสังเกตทุกอณูความเคลื่อนไหว พระหัตถ์หนาประคองถ้วยชาอุ่นไว้มั่น ทว่าไม่ได้ทรงจิบแม้แต่น้อย บรรยากาศรอบกายท่านอ๋องเยือกเย็นจนผู้คนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ อาเป่าตัวสั่นระริก หยาดเหงื่อกาฬผุดซึมเต็มขมับ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ขะ...ข้าพเจ้ามิได้ทำ... ข้าพเจ้าเพียงแค่เห็นคนผู้หนึ่ง... แต่ข้าพเจ้าจำใบหน้าเขาไม่ได้จริงๆ ขอรับ!” หลินเฟยหรานขยับกายเล็กน้อย นางก้าวเท้าแผ่วเบาเข้าไปหาพยานผู้ตื่นตระหนก กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง แต่มันกลับเป็นกลิ่นอายของ ‘นักล่า’ ที่กำลังรุกคืบ นางยกมือขึ้นลูบปลายคางอย่างใช้ความคิด พลางเปรยขึ้นด้วยจังหวะที่จงใจ “เจ้าบอกว่าจำใบหน้าไม่ได้ แต่ทำไมมือซ้ายของเจ้าถึงกำแน่นจนปลายนิ้วขาวซีดตั้งแต่ข้าก้าวเข้ามา?” นางหยุดจังหวะทิ้งช่วงสั้นๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเขา “คนเรามักจะกำมือแน่นเมื่อพยายามปกป้องบางสิ่งที่สำคัญ... หรือไม่ก็ ‘ปกปิด’ ร่องรอยบางอย่างที่กลัวว่าคนอื่นจะมองเห็น” อาเป่าชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความพยายามของเขาที่จะเก็บงำความลับเริ่มร้าวฉานภายใต้แรงกดดันทางจิตวิทยาที่นางรังสรรค์ขึ้นอย่างประณีต “ในทางนิติเวชศาสตร์... หรือแม้แต่ในเรือนหลังแห่งนี้” นางเหยียดยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตายังคงความเย็นเยียบ “ภาษากายมักซื่อสัตย์กว่าวาจาเสมอ อาเป่า เจ้าคงไม่อยากให้ข้าต้องให้คนไป ‘ค้นหา’ ความจริงจากที่บ้านเดิมของเจ้าหรอกใช่หรือไม่?” คำขู่ที่แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลนั้นส่งผลกระทบยิ่งกว่าการลงแส้ อาเป่าเข่าทรุดลงกับพื้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เขารู้ดีว่าหากจ้าวเฟิงอ๋องเป็นดังภูผาที่พร้อมจะบดขยี้ สตรีผู้นี้ก็คือลมพายุที่ค่อยๆ กัดกร่อนภูผาให้พังทลายลงอย่างช้าๆ และน่าสะพรึงกลัว จ้าวเฟิงอ๋องวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘แกร๊ก’ เป็นสัญญาณที่ชัดเจนพอที่จะทำให้อาเป่าปล่อยโฮออกมา “ข้า... ข้าจะพูด!” อาเป่าก้มกราบพื้นจนหน้าผากช้ำ “เป็นฮูหยินใหญ่... เป็นนางที่ส่งยาพิษมาให้ข้าใส่ในชาของท่านอ๋อง!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง ทว่าในครานี้เป็นความเงียบที่แฝงด้วยกลิ่นอายของพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ จ้าวเฟิงอ๋องลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำปักลายมังกรพาดกลอนดูน่าเกรงขาม พระองค์ปรายพระเนตรมองหลินเฟยหรานด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “เจ้าทำได้ดีมาก” เสียงทุ้มต่ำของท่านอ๋องเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ ก่อนจะเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานและหยิบม้วนกระดาษฉบับหนึ่งขึ้นมา “แต่ความจริงนี้อาจนำมาซึ่งอันตรายที่เจ้าคาดไม่ถึง” หลินเฟยหรานกระซิบเบาๆ พลางมองดูม้วนกระดาษนั้นด้วยความกังวล นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงหมากตาแรกของกระดานหงส์ที่แสนซับซ้อน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ประจำวังหลวงก็ดังขึ้นจากหน้าประตู ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียด บานประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ที่ถือราชโองการปิดผนึกด้วยครั่งสีทองประทับตรามังกร “รับราชโองการ!” ขันทีเฒ่าประกาศเสียงก้อง พลางเหลือบมองหลินเฟยหรานด้วยสายตาที่เย็นเยียบราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ จ้าวเฟิงอ๋องก้าวออกไปรับราชโองการ พระหัตถ์ดึงม้วนกระดาษนั้นออกมาอ่าน ทว่าเพียงแค่ได้เห็นข้อความภายใน ดวงตาคมกล้าของท่านอ๋องก็หรี่ลงทันที ก่อนจะหันมามองหลินเฟยหรานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนัยที่ยากจะอ่านออก “เฟยหราน... ดูเหมือนว่าหมากกระดานนี้ จะไม่ได้มีเพียงแค่เราสองคนที่เล่นเสียแล้ว” ท่านอ๋องเอ่ยเสียงเรียบ พลางคลี่ราชโองการที่ระบุคำสั่งให้กักตัวนางในฐานะ ‘ผู้ต้องสงสัยในคดีลอบปลงพระชนม์’ ออกมาตรงหน้า ความหวังที่จะได้รับชัยชนะในชั่วพริบตา พลันเปลี่ยนเป็นความท้าทายที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในกลยุทธ์อันเข้มข้นนี้กับจิตวิทยาเพื่อทุกคนนะคะ