รอยร้าวของพระเจ้า

เสียงหอบหายใจของเอลาร่าสะท้อนก้องอยู่ในโถงโบราณใต้ดิน ภายในมหาวิหารแห่งรุ่งอรุณที่บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายบนหน้าผากเนียนของแม่ทัพหญิงผู้เคยเกรียงไกร ดวงตาสีมรกตของเธอกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมม่วงที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้า มันไม่ใช่เวทมนตร์อัญเชิญ แต่เป็นรหัสโค้ดจำนวนมหาศาลที่กำลังไหลวนราวกับสายน้ำที่ไร้กสรควบคุม "เรย์... นายแน่ใจนะว่าสิ่งที่เรากำลังมองอยู่นี่คือสถาปัตยกรรมเวทมนตร์จริงๆ?" เสียงของเอลาร่าสั่นเครือเล็กน้อย ความมั่นใจที่เคยมีในฐานะแม่ทัพผู้ปกป้องอาณาจักรถูกบั่นทอนลงทุกที นับตั้งแต่พ่ายแพ้ให้กับกองทัพอสูรไร้เงาเมื่อสามสัปดาห์ก่อน ผม หรือ อริยะ (เรย์) ปิดตำราเวทมนตร์โบราณในมือลงอย่างช้าๆ เสียงกระดาษเก่าแก่เสียดสีกันเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัน ผมไม่ตอบคำถามในทันที แต่ก้าวเท้าเข้าไปใกล้หน้าจอโฮโลแกรมนั้น ปลายนิ้วแตะลงบนเส้นแสงสีแดงฉานที่กำลังกะพริบเตือนด้วยความถี่สูง "ไม่ใช่เวทมนตร์หรอครับ เอลาร่า" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียաբนิ่ง แต่นัยน์ตากลับสะท้อนประกายความตื่นตะลึงที่ซ่อนไว้ "แต่มันคือ 'บั๊ก' ในระบบโครงสร้างของโลกใบนี้ต่างหาก" โถงใต้ดินแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยศิลาเวทมนตร์โบราณที่ควรจะเสถียรที่สุดในทวีป แต่สิ่งที่ระบบนำทางอัจฉริยะของผมตรวจจับได้กลับไม่ใช่พลังมานา หากแต่เป็นชุดคำสั่งคำนวณ (Algorithm) ที่ถูกปล่อยทิ้งร้างไว้ราวกับโปรแกรมเมอร์ละเลยงานก่อนวันหยุดยาว "บั๊ก? โปรแกรมเมอร์? นายกำลังพูดเรื่องอะไรอีกแล้ว เรย์" เอลาร่าขมวดคิ้วแน่น เธอไม่เคยเข้าใจภาษาที่หลุดออกมาจากปากชายหนุ่มผู้มาจากต่างโลกคนนี้เลยสักครั้ง สำหรับเธอ โลกนี้คือความจริงที่ถูกกำหนดโดยทวยเทพและกฎแห่งมานา "คุณลองดูตรงนี้สิครับ" ผมชี้ไปยังจุดตัดของเส้นแสงสีแดงที่ซ้อนทับกันเป็นรูปทรงเรขาคณิตซับซ้อน "ตามตำราเวทมนตร์ขั้นสูง บทสวดนี้ต้องใช้พลังมานาจากนักเวทระดับมหาปราชญ์อย่างน้อยห้าคนเพื่อคงสภาพบาตรสวรรค์ แต่นี่... กลับใช้เงื่อนไขแค่การ 'สุ่ม' ตัวเลขฐานสองซ้ำไปซ้ำมาสามร้อยรอบ" เอลาร่าก้มลงมองตามปลายนิ้วของผม ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "หมายความว่า... บทสวดมนต์ศักดิ์สิทธิ์ที่บรรพบุรุษเราบูชากันมานับพันปี แท้จริงแล้วเป็นแค่..." "เป็นแค่การเขียนโค้ดลวกๆ เพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของผู้สร้างโลกยังไงล่ะครับ" ผมต่อประโยคให้ด้วยรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย "เมื่อเจ็ดร้อยปีก่อน ผู้สร้างอาจจะพบว่าโลกใบนี้กำลังจะล่มสลายจากปัญหาความหนาแน่นของมานาเกินพิกัด แต่แทนที่จะแก้ที่ต้นเหตุ พวกเขาเลือกใช้ 'วิธีลัด' ด้วยการเขียนโค้ดชุดนี้ครอบไว้ แล้วปล่อยให้มันรันตัวเองไปเรื่อยๆ โดยไม่มีการดูแลรักษา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบโฮโลแกรมที่ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง เอลาร่าทรุดตัวลงพิงกับเสาหิน ลมหายใจของเธอติดขัด ความเชื่อมั่นศรัทธาทั้งชีวิตพังทลายลงในชั่วพริบตา "ถ้าพระเจ้าทอดทิ้งพวกเรา... ถ้าโลกนี้เป็นแค่โปรแกรมที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ให้รอวันหมดอายุ แล้วที่เราดิ้นรนต่อสู้ พ่ายแพ้ หลั่งเลือดกันมาทั้งหมด... มันมีความหมายอะไรล่ะ เรย์?" คำถามนั้นหนักอึ้งราวกับภูเขาผ่าลงกลางอก ผมหันไปมองหญิงสาวผู้กำลังสูญเสียความหมายในการมีชีวิตอยู่ เคมีระหว่างเราในเวลานี้ไม่ใช่แค่ผู้ร่วมภารกิจ แต่เป็นคนสองคนที่ยืนอยู่บนขอบเหวแห่งความจริงอันโหดร้าย ผมย่อตัวลงให้อยู่ระดับสายตาเดียวกับเธอ มือข้างหนึ่งยื่นไปแตะเบาๆ ที่ไหล่ลาดภายใต้ชุดเกราะเหล็กที่บิ่นเสียหาย "มีความหมายสิครับ เอลาร่า" เธอนิ่งงง เงยหน้าขึ้นสบตาผม "ต่อให้ผู้สร้างจะทอดทิ้งพวกเรา หรือมองโลกนี้เป็นแค่เกมกระดานทดลอง แต่ความเจ็บปวดที่เราได้รับ รอยแผลเป็นบนร่างกายของคุณ และความตั้งใจที่คุณอยากจะปกป้องผู้คน... สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่โค้ดคอมพิวเตอร์ แต่มันคือของจริง" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและหนักแน่น "ในเมื่อระบบมันพัง และไม่มีใครซ่อมให้ เรานี่แหละครับ... ที่จะต้องเป็นคนแก้บั๊กนี้ด้วยตัวเองใน 45 วันที่เหลือ" ดวงตาสีมรกตของเอลาร่าไหวระริก ประกายความมุ่งมั่นที่เคยดับมอดไปแล้วค่อยๆ ถูกจุดขึ้นมาทีละน้อย เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ "นายพูดถูก... ถึงจะเป็นแค่หมากในเกมที่ถูกลืม แต่ฉันก็ยอมตายดีกว่าปล่อยให้โลกนี้พังคามือ" รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผม ก่อนที่ผมจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับหน้าจอโฮโลแกรมอีกครั้ง "ดีมากครับ งั้นเรามาเริ่มกระบวนการ 'Debug' ครั้งใหญ่กันเถอะ" ผมรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์แสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ โค้ดสีเขียวและแดงวิ่งผ่านนัยน์ตาของผมอย่างรวดเร็ว ระบบวิเคราะห์กลยุทธ์ของผมกำลังเจาะลึกเข้าไปถึงแกนกลางของเซิร์ฟเวอร์โลกเวทมนตร์นี้ เป้าหมายคือการปิดรอยร้าวของพระเจ้าก่อนที่ระบบจะทำการรีเซ็ตตัวเองโดยอัตโนมัติ [ตรวจพบการเข้าถึงสิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบ (Admin) โดยไม่ได้รับอนุญาต] [คำเตือน: โค้ดปริศนาภายนอกกำลังรุกรานแกนกลางของโลก] [คำเตือน: ความเสถียรของโลกเวทมนตร์ลดลงต่ำกว่า 42%] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นรัวๆ หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน บรรยากาศรอบตัวเริ่มสั่นสะเทือน เศษหินจากเพดานโถงโบราณร่วงหล่นลงมากระทบพื้นเสียงดังสนั่น "เรย์! เกิดอะไรขึ้น ระบบกำลังจะระเบิดหรือไง!" เอลาร่าชักดาบออกจากฝักโดยสัญชาตญาณ ยืนประชิดแผ่นหลังของผมเพื่อเตรียมรับมือกับภัยคุกคาม "ไม่ใช่การระเบิดครับ..." ผมหรี่ตาลงเมื่อเห็นข้อความแปลกปลอมที่เพิ่งถูกดึงขึ้นมาจากฐานข้อมูลส่วนลึกสุด โค้ดชุดนี้ไม่ใช่ฝีมือของผู้สร้างโลก แต่เป็นสิ่งอื่น... สิ่งที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมมานานนับพันปี [ตรวจพบไฟล์ความลับระดับ SSS: "โปรโตคอลการกำจัดผู้เล่นหมายเลข 00"] [คำเตือน: สิ่งแปลกปลอมกำลังตื่นจากการหลับใหล... กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่ของคุณใน 3... 2...] เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับเหล็กกล้ากระทบพื้นดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องลึกของอุโมงค์ที่ควรจะตัน เสียงนั้นใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้แม้แต่อากาศรอบตัวยังแทบจะกลายเป็นของแข็ง เอลาร่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลย้อยข้างแก้ม "นั่น... เสียงอะไร?" ผมไม่ได้ตอบคำถาม เพราะดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างเมื่อหน้าจอแสดงผลปรากฏชื่อของสิ่งที่จะก้าวออกมาจากเงานั้น—ชื่อที่ผมไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในโลกนี้ [การเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์: 'อดีตผู้กล้าผู้ทรยศ' ที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์ ได้ก้าวเข้าสู่พื้นที่ปฏิบัติการแล้ว] ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในบทนี้นะครับ