บทเรียนจากความผิดพลาด

“ถ้าเราตายตอนนี้ ทุกอย่างที่พยายามมาตลอด 20 วันก็คือเศษขยะที่ไร้ค่า คุณเข้าใจไหมเอลาร่า?” เรย์กระแทกแผนที่ยุทธศาสตร์ฉบับล่าสุดลงบนโต๊ะไม้โอ๊คจนเกิดเสียงดังสนั่น เข็มทิศเวทมนตร์ที่วางอยู่ข้างกันสั่นไหวราวกับจะเตือนภัยตามเจ้าของของมัน ภายในห้องบัญชาการชั่วคราวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและหยาดเหงื่อ บรรยากาศดูจะตึงเครียดเสียจนออกซิเจนในห้องแทบจะกลายเป็นของหายาก เอลาร่านั่งกอดอกอยู่ตรงข้าม เธอไม่ได้หลบสายตา แต่นัยน์ตาสีฟ้าหม่นนั้นไร้ซึ่งประกายของแม่ทัพผู้เกรียงไกร เหลือเพียงร่องรอยของความหวาดกลัวที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเงียบงัน “ฉันพยายามแล้วเรย์...” เธอเอ่ยเสียงเบาแหบพร่า “กองทัพของเรามีไม่ถึงครึ่งของพวกมัน และไอ้สิ่งที่เพิ่งตื่นขึ้นมานั่น... นายก็น่าจะรู้ดีว่าบันทึกโบราณเรียกมันว่าอะไร มันไม่ใช่ศัตรูที่กลยุทธ์จะรับมือได้ มันคือหายนะที่เดินได้ต่างหาก” เรย์ถอนหายใจยาว พลางขยับแว่นตาที่สะท้อนแสงสีฟ้าจากระบบหน้าจอโปร่งแสงที่ลอยอยู่กลางอากาศ เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ แต่เขากำลังมองผ่านข้อมูลนับล้านบรรทัดที่วิ่งผ่านดวงตา ระบบกำลังแจ้งเตือนถึงรอยแยกของมิติที่เริ่มปริแตกจากการตื่นของ ‘บางสิ่ง’ ระดับ SSS ซึ่งมันคือตัวแปรที่เขาไม่ได้วางแผนไว้ในโมเดลจำลองสถานการณ์ก่อนหน้านี้ “ความผิดพลาดของผมคือการประเมินว่าโลกใบนี้จะเล่นตามกติกาของเกมออนไลน์” เรย์กล่าวพลางใช้นิ้วชี้เคาะลงไปที่จุดสีแดงฉานบนแผนที่ “ผมลืมไปว่านี่คือชีวิต ไม่ใช่แค่ค่าตัวเลขในฐานข้อมูล ผมมองข้ามความละเอียดอ่อนของจิตวิญญาณเวทมนตร์ในพื้นที่นี้ไป” เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือดจางๆ เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ส่งผ่านมายังพื้นดิน มันไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่มันคือจังหวะการเต้นของหัวใจของบอสระดับตำนานที่เพิ่งฟื้นตื่นขึ้นจากการหลับใหลนับพันปี “เอลาร่า” เรย์หันกลับมา น้ำเสียงของเขาอ่อนลงแต่ทว่าหนักแน่น “คุณจำความรู้สึกตอนที่คุณชนะศึกครั้งแรกได้ไหม? ไม่ใช่ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ แต่เป็นชัยชนะที่คุณรู้ว่าคุณทำมันด้วยมือของคุณเอง ไม่ใช่เพราะโชคชะตา” เอลาร่าเงยหน้าขึ้น จ้องมองชายหนุ่มผู้เป็นดั่งมันสมองของกองทัพ “นั่นมันนานมาแล้ว... นานจนฉันเกือบจะลืมไปว่าความรู้สึกนั้นมันเป็นยังไง” “งั้นเรามาเริ่มรื้อฟื้นมันกันใหม่” เรย์สะบัดมือ เรียกแผนที่โฮโลแกรมฉายขึ้นเต็มห้อง เขาเริ่มขีดเขียนเส้นทางใหม่ที่ดูบ้าบิ่นและคาดเดาไม่ได้ “เราจะไม่สู้กับมันด้วยกองทัพอีกต่อไป เพราะกองทัพคือเป้าหมายที่ใหญ่เกินไปสำหรับสิ่งที่ตื่นขึ้นมานั่น เราจะใช้ ‘เงา’... แผนการของผมคือการล่อให้มันเคลื่อนที่ไปยังเขตสุสานเทพเจ้า ที่นั่นมีกับดักเวทมนตร์ที่ถูกลืมทิ้งไว้ ถ้าเราดึงพลังงานของมันออกมาใช้เป็นเชื้อเพลิงในการผนึกอีกครั้ง เราจะปิดเกมนี้ได้” “นั่นมันเสี่ยงมากนะเรย์ หากพลาดแม้แต่วินาทีเดียว เราทั้งคู่จะกลายเป็นเพียงฝุ่นผง” “เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วครับ” เรย์เดินเข้าไปใกล้เธอ ก่อนจะวางแผนผังการทำงานใหม่ลงในอุปกรณ์สื่อสารของเธอ “นี่คือตารางเวลาที่ต้องเป๊ะยิ่งกว่านาฬิกาตายตัว หากคุณทำตามนี้ได้ โอกาสรอดคือ 12 เปอร์เซ็นต์ แต่นั่นก็ดีกว่า 0 เปอร์เซ็นต์ที่เรามีตอนนี้ จริงไหม?” เอลาร่ารับอุปกรณ์นั้นมา แววตาของเธอเริ่มเปลี่ยนไป ความมั่นใจที่เคยหายไปเริ่มถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น เธอพยักหน้าช้าๆ “ถ้าแผนของนายคือทางรอด ฉันก็จะเดิมพันด้วยชีวิตในฐานะแม่ทัพคนสุดท้ายของที่นี่” “ดีมากครับ” เรย์ยิ้มบางๆ ก่อนจะก้มลงตรวจสอบค่าพลังสถานะอีกครั้ง ทว่าทันใดนั้นเอง... [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบระดับพลังงานพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน!] [คำเตือน: ████████ ได้ทำลายเกราะกั้นมิติเขตที่ 4 แล้ว] [ข้อความจากระบบ: ท่านได้รับมอบหมายภารกิจลับ ‘ลมหายใจสุดท้ายของเทพเจ้า’ — หากท่านล้มเหลว พิกัดนี้จะถูกลบออกจากจักรวาลทันที] ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ทำให้ทั้งห้องโอนเอน เสียงคำรามที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตกละเอียดดังก้องไปทั่วชั้นบรรยากาศ เรย์รีบคว้าแขนเอลาร่าไว้ก่อนที่เธอจะเสียหลัก แต่สิ่งที่ทำให้เขานิ่งงันไปไม่ใช่เสียงคำรามนั้น หากแต่เป็นร่างเงาสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางห้องบัญชาการ ร่างนั้นไม่ได้มีตัวตนที่ชัดเจน แต่ทว่าแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมานั้นทำให้เรย์รู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบอัดด้วยน้ำหนักของภูเขาทั้งลูก มันไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นใครบางคนที่เขาคุ้นเคยดี “เรย์... นายดูเหนื่อยนะ” เสียงทุ้มต่ำดังก้องออกมาจากเงามืดนั้น “คิดจริงๆ เหรอว่ากลยุทธ์ของนายจะตบตา ‘ผู้สร้าง’ อย่างฉันได้?” ร่างเงาเริ่มขยายตัวจนท่วมท้นห้องบัญชาการ และเมื่อแสงจากหน้าต่างสาดส่องลงมา เรย์ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำนั้น... มันคือใบหน้าเดียวกับเขาเอง แต่ทว่ามีดวงตาสีแดงฉานที่ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ ในวินาทีที่ความตายก้าวเข้ามาประชิดตัว เรย์รู้ทันทีว่าแผนการที่เขาเพิ่งวางไว้... ถูกอ่านขาดไปเสียหมดแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และร่วมลุ้นไปกับภารกิจที่ไม่มีวันหวนกลับนะครับ - ลอร์ดออฟดาร์กเนส