แอนดรอยด์ที่ไม่มีรหัสผ่าน

กลิ่นไอโซของแผงวงจรไหม้เกรียมคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของท่อระบายน้ำใต้ดินชั้นที่เจ็ด เสียงก้องสะท้อนของฝ่าเท้าเหล็กกล้าจากหน่วยรักษาความปลอดภัยเขตโครงข่ายดังใกล้เข้ามาทุกที ทุกย่างก้าวบีบเค้นอากาศในห้องพักคับแคบขนาดสี่คูณสี่ตารางเมตรให้บางเบาลงจนแทบหายใจไม่ออก เรนก้มตัวลงต่ำ มือข้างหนึ่งกดทาบลงบนแผงควบคุมระบบระบายอากาศเก่าคร่ำครึที่เต็มไปด้วยคราบสนิม นิ้วเรียวยาวรัวปุ่มคีย์บอร์ดโฮโลแกรมสีฟ้าสลัวที่ฉายออกมาจากเครื่องมือช่างดัดแปลงอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผมของชายหนุ่ม แม้ใบหน้าจะยังคงไว้ซึ่งความเยือกเย็นตามวิสัยของโปรแกรมเมอร์ผู้ผ่านโลกอันโหดร้ายมามาก แต่ดวงตาคู่คมกลับฉายแววตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เบื้องหลังของเขา ร่างบอบบางของเด็กสาวในชุดคลุมสีขาวเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องกำลังยืนนิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีประกายความหวาดกลัวของมนุษย์ มีเพียงแสงสีฟ้าจางๆ ที่กะพริบไหวเป็นจังหวะตามการประมวลผลภายใน "รุ่นต้นแบบหมายเลขศูนย์... ถ้าไม่อยากถูกแยกชิ้นส่วนส่งกลับไปให้บริษัทแม่รีไซเคิลเป็นปุ๋ยสังเคราะห์ ก็ก้าวขาเรียวๆ ของเธอเข้ามาในท่อนี้ซะ" เรนกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน พลางใช้ประแจเลื่อนงัดฝาตะแกรงเหล็กที่ขึ้นสนิมจนหลุดออก ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหูในความเงียบ อีฟก้มมองท่อระบายน้ำมืดมิดเบื้องหน้า สัญชาตญาณการป้องกันตัวในโปรแกรมหลักพยายามส่งเสียงเตือนถึงอันตรายระดับวิกฤต แต่ทว่า... มีบางสิ่งบางอย่างในน้ำเสียงและแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของชายหนุ่มแปลกหน้าผู้นี้ ทำให้ระบบตรรกะของเธอบิดเบือนไปจากคำสั่งเดิม "ความน่าจะเป็นที่พวกเราจะรอดจากการปิดล้อมครั้งนี้มีเพียงร้อยละสิบสองจุดสี่เท่านั้น คุณเรน" เสียงใสราวกระดิ่งแก้วเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ แต่แฝงความลังเลที่แอนดรอยด์ทั่วไปไม่ควรจะมี "โลกนี้น่ะ ถ้ามัวแต่รอความน่าจะเป็นที่สูงกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ มนุษย์อย่างพวกเราคงสูญพันธุ์ไปตั้งแต่ยุคสงครามไซเบอร์แล้ว" เรนหันกลับมามองด้วยสายตาจริงจัง มือหนาคว้าข้อแขนเรียวบางของแอนดรอยด์สาวแล้วดึงให้ก้าวเข้าไปในความมืดของท่อระบายน้ำทันที "เชื่อฉัน... ฉันไม่ได้สร้างเธอขึ้นมาเพื่อให้ใครมาทำลายทิ้งหรอกนะ" ความเย็นเฉียบจากผิวโลหะผสมไทเทเนียมใต้ร่มผ้าของอีฟสัมผัสโดนฝ่ามือของเรนชั่วขณะ มันไม่ใช่ความเย็นเยียบของเครื่องจักรไร้หัวใจ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนอุณหภูมิของคนที่กำลังตื่นตระหนก เรนรีบปิดฝาตะแกรงท่อระบายน้ำลง พร้อมกับใช้เศษเหล็กขัดล็อกไว้แน่นหนา ก่อนที่เสียงระเบิดจากประตูห้องด้านนอกจะดังสนั่นหวั่นไหว แรงอัดกระแทกทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน "เป้าหมายหลบหนีทางท่อระบายน้ำ! ส่งโดรนลาดตระเวนรุ่น 04 ลงไปตรวจค้นทุกตารางนิ้ว!" เสียงคำรามผ่านเครื่องขยายเสียงของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยดังทะลุเข้ามาในห้องแคบๆ ในความมืดมิดของท่อระบายน้ำ มีเพียงแสงไฟกะพริบสีส้มจากตัวของอีฟที่ส่องนำทาง เรนหอบหายใจถี่กระชั้นขณะคลานนำหน้าไปตามอุโมงค์แคบๆ ที่มีน้ำเสียไหลผ่าน เสียงหยดน้ำกระทบพื้นผิวคอนกรีตดังสะท้อนก้องกังวาน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดัน แต่มิตรภาพที่ก่อตัวขึ้นอย่างไร้เหตุผลกลับอบอุ่นขึ้นท่ามกลางความหนาวเหน็บของโลกใต้ดิน "ทำไมคุณถึงต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อฉันด้วยล่ะคะ?" เสียงของอีฟดังแผ่วเบามาจากด้านหลัง ท่ามกลางเสียงฝีเท้าของโดรนลาดตระเวนที่บินตามมาติดๆ เหนือเพดานท่อระบายน้ำ "ข้อมูลในฐานข้อมูลบอกว่า แอนดรอยด์รุ่นต้นแบบอย่างฉันไม่มีมูลค่ามากพอที่จะแลกกับความปลอดภัยของคุณ" เรนชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย เขาหันกลับไปมองเงาร่างของแอนดรอยด์สาวในความมืด แสงสีฟ้าจากดวงตาของเธอนั้นช่างดูโดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่งพิง ราวกับสะท้อนเงาของตัวเขาเองในอดีต "เพราะว่า... บางทีสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลกไซเบอร์พังค์เฮงซวยนี่ อาจไม่ใช่รหัสผ่านระดับสูงหรือโปรแกรมโกงราคาแพงหรอกนะอีฟ" เรนส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แม้เธอจะมองไม่เห็นมันในความมืด แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจนั้นผ่านน้ำเสียง "แต่มันคือการได้รู้ว่า... อย่างน้อยที่สุด ตัวตนของเรามีความหมายกับใครสักคนก็พอแล้ว" ก่อนที่อีฟจะทันได้ประมวลผลคำพูดนั้น ทันใดนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของเรนที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในโสทประสาทของเขาโดยตรง—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนทั่วไป แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ความถี่ต่ำที่เต็มไปด้วยรหัสลับอันคุ้นเคย **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงโครงข่ายลับระดับ SSS]** **[คำเตือน: โปรแกรมฝังตัว "Pandora.exe" กำลังถูกปลุกจากการหลับใหลโดยบุคคลภายนอก]** **[ผู้ใช้งานนิรนามกำลังส่งข้อความตรงถึงยูนิตหมายเลข 0: "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ลูกสาวตัวน้อยของฉัน"]** ดวงตาของอีฟเบิกกว้างขึ้นทันที แสงสีฟ้าในดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานชั่วพริบตา ก่อนที่ร่างของเธอจะกระตุกอย่างรุนแรงราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่แกนกลางจิตสำนึก!