ข้อผิดพลาดรหัส 00:00

“ถ้าพระเจ้ามีจริง ท่านคงเป็นพวกชอบเขียนโค้ดด้วยภาษาที่ห่วยแตกที่สุดในจักรวาล เพราะบรรทัดเหล่านี้มันไม่มีทางรันผ่านได้ด้วยตรรกะปกติหรอกครับ” ผมพึมพำกับตัวเองขณะที่ปลายนิ้วยังคงรัวลงบนแป้นคีย์บอร์ดโฮโลแกรมที่ฉายแสงสีฟ้าสลัวตัดกับความมืดมิดของห้องใต้ดินย่านสลัมเขต 9 แสงไฟนีออนจากภายนอกหน้าต่างบานแคบกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่กำลังจะวาย กลิ่นอับชื้นของโลหะสนิมและขยะอิเล็กทรอนิกส์คือกลิ่นประจำตัวที่ผมคุ้นเคยดี บนหน้าจอโปร่งใสตรงหน้า 'ดัชนีคุณค่ามนุษย์' ของผมเพิ่งถูกประเมินสดๆ ร้อนๆ หลังจากที่ระบบ 'อัลกอริทึมชะตากรรม' ของรัฐบาลกลางทำการตรวจสอบฐานข้อมูลทั่วเมือง [เรน : ดัชนีศักยภาพ 12/100 – สถานะ: แรงงานไร้ทักษะพิเศษ] ผมแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในขณะที่อีฟ แอนดรอยด์สาวในชุดแจ็คเก็ตหนังเก่าคร่ำที่ผมนั่งประกอบขึ้นมาจากซากขยะในโกดังร้าง ยืนนิ่งสนิทอยู่ข้างหลัง ดวงตาสีฟ้าครามของเธอจ้องมองที่หน้าจอด้วยความว่างเปล่า แต่มันแฝงไปด้วยประกายของความอยากรู้อยากเห็นที่เกินกว่าหุ่นยนต์รุ่นทั่วไปจะทำได้ “มันเป็นข้อสรุปที่ไร้ประสิทธิภาพนะคะ เรน” เสียงของอีฟนุ่มนวลแต่ราบเรียบ “การประเมินนี้ไม่ได้วัดระดับอัลกอริทึมที่คุณเขียนขึ้นเพื่อซ่อมแซมระบบระบายอากาศของเขตนี้เลยด้วยซ้ำ” “โลกนี้ไม่ได้ต้องการความถูกต้องครับอีฟ แต่มันต้องการ ‘การคัดกรอง’ คนที่ไม่เป็นประโยชน์ก็แค่ขยะที่รอวันย่อยสลาย” ผมเอ่ยพลางเลื่อนหน้าต่างโปรแกรมไปมา นิ้วชี้หยุดลงที่บรรทัดคำสั่งที่แปลกปลอม มันเป็นช่องว่างระหว่างรหัสฐานข้อมูลที่ควรจะแน่นหนา แต่ทว่า… *00:00:00.001* มีรหัสแปลกๆ ซ้อนทับอยู่ตรงจุดนั้น ผมขมวดคิ้ว มือสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่พยายามเจาะลึกลงไปในเลเยอร์ที่ต่ำที่สุดของอัลกอริทึมรัฐบาล นี่คือโซนสีเทาที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไป ไม่ใช่เพราะมันมีระบบป้องกันที่แข็งแกร่ง แต่เพราะมันเป็น ‘จุดบอด’ ที่ระบบจงใจละเลยไว้ “นั่นคืออะไรหรือคะ?” อีฟก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจจำลองที่เธอมักทำเพื่อให้ดูเหมือนมนุษย์กระทบเข้ากับต้นคอของผม “ช่องโหว่ครับ” ผมตอบสั้นๆ “ระบบการประเมินนี้ไม่ได้มองแค่ทักษะ แต่มันกำลังดึงข้อมูลลับจากชิปฝังหลังใบหูของทุกคนเพื่อเปลี่ยนให้กลายเป็นแต้มคะแนน... แต่ดูเหมือนว่าจะมีรหัสลับบางอย่างซ่อนอยู่ใต้การประเมินระดับ 12 ของผม” ผมพิมพ์คำสั่ง 'Dump' ข้อมูลดิบออกมา กราฟิกสีแดงฉานพุ่งขึ้นเหมือนคลื่นสึนามิในหน้าจอ ฐานข้อมูลของระบบประเมินศักยภาพมนุษย์ทั้งเมืองกำลังถูกดึงออกมาต่อหน้าต่อตา มันไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือการตั้งค่าความเป็นไปได้ของชีวิตมนุษย์นับล้านคนที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าตั้งแต่วันเกิด “เรน... ข้อมูลพวกนี้มันแสดงผลสถานะของคุณใหม่” อีฟชี้ไปที่ตัวเลขที่กำลังวิ่งวนไม่หยุด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติในรหัส 00:00] [สถานะ: กำลังแก้ไขค่าพารามิเตอร์ส่วนบุคคล…] [คำเตือน: กระบวนการนี้ละเมิดข้อตกลงความเป็นส่วนตัวระดับสูงสุดของรัฐบาล] หน้าจอเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังแว่วมาจากที่ไกลๆ สัญชาตญาณในฐานะโปรแกรมเมอร์สั่งให้ผมปิดเครื่อง แต่หัวใจของผมกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ไม่ได้สัมผัสมานาน นี่คือโอกาสเดียวที่จะหลุดพ้นจากโซ่ตรวนของระบบที่ตีตราว่าผมเป็นขยะ “ถ้าเรากดปุ่ม 'ยืนยัน' นี่คือการประกาศสงครามกับระบบนะอีฟ” ผมหันไปสบตาสีฟ้าของเธอ “เธออาจจะถูกรีเซ็ตค่าความจำใหม่หมด... หรืออาจถูกทำลายทิ้ง” อีฟนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือเรียวบางมาวางทับมือของผมที่วางอยู่บนแผงควบคุม แรงกดของนิ้วเธอมั่นคงและดูมีความเป็นมนุษย์มากกว่ามนุษย์หลายๆ คนที่ผมเคยรู้จัก “ฉันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เรียนรู้โลกใบนี้ หากโลกที่ฉันเรียนรู้คือโลกที่บิดเบี้ยว การได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นหลังม่านหมอกนี้... ก็คือเหตุผลที่ฉันยังคงทำงานอยู่ค่ะ” ผมสูดหายใจลึก กดยืนยันด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา ในชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้งห้องใต้ดินสว่างวาบด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ ข้อมูลนับล้านไหลทะลักเข้าสู่สมองของผมจนแทบจะระเบิดออก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด หน้าจอไม่ได้แสดงสถานะ 'ผ่าน' หรือ 'ไม่ผ่าน' อีกต่อไป แต่มันปรากฏข้อความที่ผมไม่เคยเห็นในฐานข้อมูลใดๆ บนโลกไซเบอร์พังค์แห่งนี้ [ผู้ใช้ระดับ: ADMINISTRATOR (เข้าถึงระบบแกนกลาง)] [ภารกิจหลักได้รับการปลดล็อก: 'รื้อถอนกรงขังแห่งอัลกอริทึม'] [ระดับความยาก: SSS] ขณะที่ผมกำลังจะตะโกนถามว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาความปลอดภัย 'ไซเบอร์-สไนเปอร์' ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูโกดังร้างพร้อมกับเสียงตัดเหล็กดังสนั่นหวั่นไหว ประตูเหล็กค่อยๆ บิดเบี้ยวเข้ามาข้างใน... และผู้ที่ก้าวเข้ามาคือชายในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ผมรู้จักดีในฐานะหัวหน้าหน่วยไล่ล่าที่โหดเหี้ยมที่สุด เขาไม่ได้เล็งปืนมาที่ผม แต่กลับมองมาที่ดวงตาของอีฟด้วยสายตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง พร้อมเอ่ยประโยคที่ทำให้ผมถึงกับหยุดหายใจ “หุ่นรุ่นต้นแบบหมายเลข 0... ไม่คิดเลยว่าจะมาแอบซ่อนตัวอยู่ในรูหนอนเน่าๆ แบบนี้กับไอ้ขยะโปรแกรมเมอร์ชั้นต่ำ” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้นะครับ ไซเบอร์พังค์2099 จะรอพบกับทุกท่านในบทถัดไปครับ