ตำนานพยัคฆ์ขาวชั่วนิรันดร์

เสียงหัวเราะแหברי้วราวกับกระดาษทรายถูกับแผ่นเหล็กดังขึ้นทลายความเงียบงันในยามวิกาล ร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาเข้มปรากฏขึ้นเบื้องหน้าซากปรักหักพังของสำนักพยัคฆ์เมฆาอย่างเงียบเชียบ ราวกับเขาเป็นส่วนหนึ่งของเงาสลัวในยามราตรี ไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้นเข้มข้นเสียจนบรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น หลินเฟยมองผู้มาเยือนด้วยนัยน์ตาที่หรี่แคบลง บาดแผลตามร่างกายจากการศึกษากับจ้าวอวิ๋นยังคงส่งความเจ็บปวดแปลบปลาทุกครั้งที่ขยับกล้ามเนื้อ แต่กระนั้น จิตวิญญาณนักสู้ภายในกายของเขากลับไม่ได้มอดดับลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เลือดในกายกลับเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อาจควบคุม "เจ้าคือผู้ใดกันแน่..." หลินเฟยเอ่ยเสียงทุบต่ำ มือขวาที่กำกระบี่วิญญาณสั่นระริกไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณเตือนภัยในระดับที่สูงที่สุดในชีวิต "ชื่อของข้าไม่มีความจำเป็นต้องจดจำหรอกเจ้าหนู..." ผู้มาเยือนแสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันสีเหลืองน่ากลัว "รู้แค่เพียงว่า... ศิลปะการต่อสู้ที่พวกเจ้าภาคภูมิใจนักหนานั้น เป็นเพียงแค่เศษขยะในสายตาของข้าก็พอ" ฉับพลันนั้น ร่างของชายชราก็หายวับไปจากจุดเดิม ความเร็วระดับนี้เหนือกว่าจ้าวอวิ๋นหลายเท่าตัว! "หลินเฟย ระวัง!" เต๋อจิ้งคำรามลั่น สัญชาตญาณนักฆ่าและกุนซือทำให้เขาทิ้งตัวลงพร้อมกับซัดมีดสั้นอาบยาพิษสามเล่มพุ่งแหวกอากาศไปยังจุดอับสายตาของศัตรูทันที ไม่มีคำพูดร่ำลา ไม่มีแผนการซับซ้อน มีเพียงความไว้วางใจระหว่างสหายรักที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมานับครั้งไม่ถ้วน เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ประกายไฟสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด มีดสั้นทั้งสามเล่มถูกดีดกระเด็นกลับด้วยปลายนิ้วเดียวของชายชราอย่างง่ายดาย ทว่าการโจมตีนั้นซื้อเวลาให้หลินเฟยได้เพียงเสี้ยววินาที... ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับพยัคฆ์หนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตา "หมัดเดียวทะลวงดารา... วิถีพยัคฆ์สยบฟ้า!" หลินเฟยรวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ทั้งหมดในตันเถียน ผสานพลังแห่งความแค้น ความมุ่งมั่น และจิตวิญญาณแห่งลูกผู้ชาย รวบไว้ที่หมัดขวาจนเกิดแสงสีขาวเจิดจ้า รัศมีรอบกายสั่นสะเทือนราวกับฟ้าดินกำลังจะถล่ม หมัดนี้ไม่ใช่เพื่อการแก้แค้นส่วนตัวอีกต่อไป แต่เพื่อปกป้องผู้คนและสหายที่อยู่เบื้องหลัง ตูーム! คลื่นกระแทกจากการปะทะระเบิดออกเป็นวงกว้าง ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แรงปะทะทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองแตกละเอียดเป็นจุล หลินเฟยกระเด็นถอยหลังไปสามก้าว กระอักษรโลหิตออกมาคำโต ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อพบว่าคู่ต่อสู้ของตนถอยหลังไปเพียงก้าวเดียวเท่านั้น! ทว่า... ชายชราผู้นั้นมิได้โจมตีต่อ เขากลับหยุดยืนนิ่ง มองหลินเฟยด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายชรา "ยอดเยี่ยม... สมกับที่เป็นทายาทแท้จริงของตระกูลหลิน พลังใจเช่นนี้แหละที่โลกยุทธภพนี้ต้องการ..." พูดจบ ร่างของชายชราก็สลายกลายเป็นกลุ่มหมอกสีเทาจางหายไปในสายลม ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่จริงตั้งแต่แรก หลินเฟยทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เต๋อจิ้งรีบพุ่งเข้ามาประคองสหายรักทันที สีหน้าของกุนซือหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวลระคนโล่งอก "เจ้าไหวไหมหลินเฟย?" เต๋อจิ้งถามเสียงเครียด หลินเฟยเงยหน้าขึ้นเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาคมกริบทอประกายเด็ดเดี่ยวเช่นเดิม เขายิ้มมุมปากแล้วตบไหล่สหายรักเบาๆ "ข้ายังไม่ตายง่ายๆ หรอกเต๋อจิ้ง... ยุทธภพนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก และยังมีผู้คนที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความอยุติธรรมอีกมาก" เต๋อจิ้งมองหน้าสหายรัก นัยน์ตาสะท้อนรอยยิ้มจางๆ ที่มีความหมายเดียวกัน เขารู้ดีว่าต่อให้ร่างกายจะบอบช้ำเพียงใด แต่จิตวิญญาณของพยัคฆ์หนุ่มผู้นี้ไม่มีวันสยบให้กับสิ่งใดในใต้หล้า สามวันต่อมา ณ ประตูเมืองทางทิศใต้ แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมาทาบทับร่างของชายหนุ่มสองคนที่สะพายสัมภาระและกระบี่คู่ใจ หลินเฟยในชุดคลุมสีดำสนิทหันกลับไปมองป้ายชื่อเมืองที่ตนเติบโตมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้เต๋อจิ้งที่ยืนรออยู่บนหลังม้า "พร้อมนะสหาย?" เต๋อจิ้งเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม "ไปกันเถอะ... เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล" หลินเฟยกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่เคยลดน้อยลง ม้าศึกสองตัวทะยานออกไปเบื้องหน้า ทิ้งร่องรอยการเดินทางไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าสู่ขอบฟ้าอันไโพ้นเพื่อผดุงความยุติธรรมและช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากตามวิถีแห่งลูกผู้ชาย... ตำนานของพยัคฆ์ขาวไม่ได้จบลงที่การล้างแค้น หากแต่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในฐานะตำนานที่ไม่มีวันตายชั่วนิรันดร์ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับ "พยัคฆ์ขาวคำราม" มาจนถึงบรรทัดสุดท้ายนี้นะครับ