เกมอำนาจที่พลิกผัน

"เด็กคนนี้... ลูกใคร" น้ำเสียงของภาคินแหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ร่างสูงใหญ่ที่เคยยืนหยัดอย่างเย่อหยิ่งและมั่นคงในทุกสถานการณ์ กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามที่ดวงตาคมกริบกวาดมองเด็กชายตัวน้อย ซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังร่างระหงของหญิงสาวที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแหลกสละคามือ รัญชนาไม่ได้ถอยหนี เธอกลับก้าวเท้าออกมายืนบังบุตรชายเอาไว้ครึ่งตัว ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความหวาดกลัว หรือความรักอาลัยอาวรณ์ที่เขาเคยคุ้นชินหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าเย็นชา และรอยยิ้มหยันที่มุมปากซึ่งกรีดลึกลงไปในหัวใจของคนมองจนเจ็บแปลบ "เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับคุณค่ะ, คุณภาคิน" สุ้มเสียงหวานกังวานเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ แต่ทุกถ้อยคำกลับทรงพลังราวกับมีเข็มเงินเล่มเล็กๆ ทิ่มแทงลงบนความเย่อหยิ่งของเขา "กรุณาถอยไปด้วยค่ะ ฉันกับลูกมีธุระต้องรีบไปต่อ" "รัญ!" ภาคินก้าวพรวดเข้ามาประชิดโดยไม่ทันให้เธอตั้งตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวตามสัญชาตญาณของการเป็นผู้ล่า ทว่าในวินาทีที่ผิวเนื้อสัมผัสกัน รัญชนากลับสะบัดออกอย่างไม่ใยดี แรงปะทะนั้นทำเอาภาคินถึงกับชะงักไป ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงกับความแข็งกร้าวที่ถูกส่งผ่านมาทางแววตาคู่นั้น รัญชนาคนเดิมที่เคยร้องไห้อ้อนวอน คลานเข่าขอความรักจากเขาเมื่อหลายปีก่อน... ได้ตายไปอย่างไร้เยื่อใย เหลือเพียงรัญชนาผู้สง่างาม เย่อหยิ่ง และทรงพลังเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมมือมาคว้าเอาไว้ได้อีกแล้ว "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอประกาศกร้าว นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเงียบงันมานานปี "คิดว่าคุณยังหลงเหลือสิทธิ์อะไรในตัวฉันอีกอย่างนั้นหรือคะ? เอกสารหย่าที่เราเซ็นกันเมื่อห้าปีก่อน หรือคำพูดดูถูกเหยียดหยามที่คุณใช้ไล่ฉันออกจากบ้านหลังนั้นกันแน่ ที่ทำให้คุณยังมีความกล้าพอจะมายืนทำหน้าตาตื่นตะลึงอยู่ตรงนี้!" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน ลูกน้องและผู้คนที่เดินผ่านไปมาในล็อบบี้โรงแรมหรูต่างพากันเหลือบมองเหตุการณ์ระทึกขวัญตรงหน้า ภาคินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชน ความอับอายผสมปนเปไปกับความเจ็บปวดแปลบปลาบในอก รสชาติขมปร่าแล่นพล่านขึ้นมาถึงลำคอเมื่อเขารู้ซึ้งแล้วว่า อำนาจเงินและอิทธิพลทั้งหมดที่มี ไม่สามารถใช้กดดันผู้หญิงคนนี้ได้อีกต่อไปแล้ว "เรื่องในอดีต... ผมยอมรับว่าผมผิด รัญ... แต่เด็กคนนั้น..." ภาคินพยายามระงับอารมณ์ที่กำลังตีรวน ปรับน้ำเสียงให้ทุ้มนุ่มลงเพื่อเจรจา สายตาคมก้มมองเด็กชายตัวน้อยที่หน้าตาถอดแบบพิมพ์มากับเขาจนแทบจะแยกไม่ออก "ต่อให้คุณพยายามปฏิเสธแค่ไหน ร่องรอยบนใบหน้าของแกมันก็ฟ้องอยู่ชัดเจน... แกคือเลือดเนื้อเชื้อไขของผมใช่ไหม?" รัญชนาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ทำเอาหัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวูบ "แล้วไงคะ? ต่อให้ใช่... แล้วมันทำไมหรือ?" เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมบาดลึก "ในเมื่อคุณเลือกที่จะหยิบยื่นหยาดน้ำตาและความรingเกลียดมาให้ฉันในวันที่ตั้งครรภ์ ในวันที่ฉันเกือบเอาชีวิตไม่รอดบนเตียงคลอด... คุณอยู่ที่ไหนคะ คุณภาคิน? คุณกำลังกกกอดอยู่กับศจีผู้หญิงคนโปรดของคุณไม่ใช่หรือไง!" ชื่อของศจีเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงมากลางใจ ภาคินหน้าถอดสีทันที เขาก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าว หมายจะเอื้อมมือไปคว้าไหล่บางเพื่ออธิบาย แต่รัญชนากลับถอยหลังรักษาระยะห่างอย่างรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับสัมผัสจากเขาคือสิ่งสกปรกโสโครกที่เธอไม่อาจทนรับได้ "คุณคินคะ! อยู่นี่เอง ศจีตามหาซะทั่วเลย..." เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียด ศจีในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาประชิดตัวภาคินอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งสายตาเย่อหยิ่งและเหยียดหยามมายังรัญชนาตามสัญชาตญาณของอดีตชู้รักผู้ทะเยอทะยาน ทว่าเมื่อเธอปะทะเข้ากับใบหน้าของรัญชนาและเด็กชายตัวน้อย รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของศจีก็พลันแข็งค้าง ร่างบางชะงักงันราวกับถูกสาบให้เป็นหิน รัญชนาปรายตามองศจีด้วยหางตา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่มเคลือบลิด스틱สีแดงเพลิง เธอยกมือขึ้นกอดอกอย่างเหนือกว่า ท่าทีที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและสง่างามนั้น ทำให้ศจีรู้สึกราวกับตนเองเป็นเพียงตัวตลกไร้ค่าในสายตาของอภิมหาสถาปนิกสาวผู้ทรงอิทธิพลคนใหม่ "บังเอิญจริ๊ง..." รัญชนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้าหยวนแต่เยือกเย็น "เจอหน้ากันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ ค่อยคุยกันง่ายหน่อย... หวังว่าพวกคุณคงจะเตรียมตัวรับมือกับ 'เกม' ที่ฉันกำลังจะเริ่มหลังจากนี้เอาไว้แล้วนะ" สิ้นคำพูดนั้น รัญชเนศ ลูกชายตัวน้อยก็เงยหน้าขึ้นมองภาคินด้วยแววตาที่ถอดแบบความเย็นชามาจากมารดาเป๊ะๆ ก่อนที่เด็กชายจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ภาคินแทบหยุดหายใจ "คุณนبيคนนี้... หน้าตาคุ้นๆ เหมือนคนในรูปถ่ายเก่าๆ ที่แม่เก็บไว้ในลิ้นชักลับเลยครับแม่... คนใจร้ายที่ทิ้งเราไปใช่ไหมครับ?" ภาคินเบิกตากว้าง ร่างกายชาวาบไปทั้งร่างราวกับถูกสายฟ้าฟาดซ้ำสอง ปมความลับที่เขาพยายามปิดตายและความผิดบาปในอดีตกำลังย้อนกลับมาขยี้หัวใจเขาอย่างสาสม และก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมา รัญชนาก็หมุนตัวเดินจูงมือลูกชายจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ประธานหนุ่มยืนแข็งทื่อจมอยู่กับความรู้สึกผิดและความปรารถนาที่จะครอบครองเธอกลับคืนมาจนแทบคลั่ง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเกมอำนาจและเพลิงสวาทครั้งนี้นะคะ