บทนำ: รอยร้าวบนผืนผ้า

หน้าจอแท็บเล็ตราคาแพงในมือของลลินดาสั่นเตือนข้อความไม่หยุดหย่อน ราวกับมันกำลังมีชีวิตและหัวเราะเยาะหยันความพยายามตลอดเจ็ดปีของเธอ ข้อความแจ้งเตือนจากแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียชื่อดังเด้งขึ้นมาเป็นร้อย เป็นพัน และพุ่งทยานขึ้นเป็นหลักหมื่นในเวลาไม่ถึงสิบนาที ทว่าไม่มีข้อความไหนเลยที่เป็นคำชมเชย ทุกตัวอักษร ทุกอีโมจิรูปกองอุจจาระ และทุกคอมเมนต์สาดเสียเทเสีย ล้วนแต่ทำหน้าที่เป็นอาวุธสังหารหมู่ที่เฉือนเนื้อเถือหนังความภาคภูมิใจของเธอทีละน้อย จนแทบไม่เหลือชิ้นดี แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนลงบนดวงตากลมโตที่ไร้ซึ่งหยดน้ำตา ความเจ็บปวดระดับที่เกินกว่าจะกรีดร้องออกมาได้ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ลลินดากวาดสายตามองประโยคพิพากษาชีวิตบนโลกออนไลน์ *‘ดีไซเนอร์ตกอับ ตัดเย็บเสื้อผ้าเกรดตลาดนัด แต่กล้าตั้งราคาหลักหมื่น หลอกลวงผู้บริโภคชัดๆ’* *‘แบรนด์ Lalin เนี่ยนะห้องเสื้อชั้นสูง? ดูด้ายลุ่ยๆ นี่สิคะ งานเด็กฝึกงานยังประณีตกว่านี้เลย’* และคอมเมนต์ปักหมุดที่มียอดไลก์ทะลุครึ่งแสนในเวลาอันรวดเร็ว... *‘เรียนตามตรงว่าผิดหวังมากครับ กับคอลเลกชันฉลองครบรอบเจ็ดปีของแบรนด์นี้ ผ้าทวิตที่โฆษณาว่านำเข้าจากฝรั่งเศส แท้จริงแล้วเป็นโพลีเอสเตอร์เกรดต่ำที่ย้วยเสียทรงตั้งแต่ลองสวม ตัดเย็บได้อัปลักษณ์ไร้รสนิยม ไร้ซึ่งจิตวิญญาณของคำว่าดีไซเนอร์โดยสิ้นเชิง... ผมให้ศูนย์เต็มสิบ และแนะนำให้ปิดตัวไปเสียเถอะครับ จะได้ไม่เป็นภาระของวงการแฟชั่นไทย’* เจ้าของบัญชีผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ ผู้มีผู้ติดตามหลักล้าน และเป็นผู้ทรงอำนาจชี้เป็นชี้ตายแบรนด์เสื้อผ้าทุกแบรนด์ในไทย—พศิน ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยนอนร่วมเตียง กุมมือเธอในวันที่เธอยังเป็นแค่เด็กฝึกงานโนเนม และให้คำมั่นสัญญาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่าจะปกป้องความฝันของเธอด้วยชีวิตของเขาเอง นิ้วเรียวสวยภายใต้เล็บเจลสีนู้ดเรียบหรูเลื่อนปิดหน้าจอแท็บเล็ตอย่างช้าๆ ความมืดมิดในห้องทำงานส่วนตัวโอบกอดร่างระหงเอาไว้ ลลินดานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสนิท เบื้องหน้าของเธอคือชุดราตรีผ้าทวิตสีชาแนลคลาสสิกที่เธอใช้เวลาปักด้วยมือทีละเม็ดนานร่วมสามเดือน ชุดที่ถูกพศินเหยียบยยี่ด้วยปลายปากกาและคำวิจารณ์เพียงไม่กี่บรรทัด จนตอนนี้ยอดพรีออร์เดอร์มูลค่าหลายล้านบาทถูกกดยกเลิกเกลี้ยงภายในพริบตาเดียว ลูกค้าประจำที่เคยชื่นชมต่างพากันส่งข้อความมาทวงเงินคืนราวกับเธอเป็นมิจฉาชีพ เจ็ดปีที่เธออดหลับอดนอน เจ็ดปีที่เธอแลกหยาดเหงื่อและน้ำตาเพื่อสร้าง ‘Lalin’ ให้ยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง โดยปฏิเสธที่จะใช้เส้นสายหรือแม้แต่ชื่อเสียงของสามี... ไม่สิ อดีตสามีผู้เย็นชา พศินทำลายมันลงได้ราบคาบภายในชั่วข้ามคืน ด้วยรีวิวความยาวเพียงเจ็ดบรรทัด ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข หากแต่เป็นรอยยิ้มหยันที่เย็นเยือกจนน่ากลัว บาดแผลลึกที่ถูกกรีดซ้ำด้วยมือของคนที่เคยรักที่สุดไม่ได้ทำให้ลลินดาอ่อนแอลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันปลุกสัญชาตญาณดิบ ความกระหายในการเอาคืน และความเยือกเย็นชนิดที่แม้แต่ตัวเธอเองยังต้องนึกทึ่งขึ้นมาในใจ "ใจร้ายมากเลยนะคะ... พศิน" เธอกระซิบลอยละล่องไปในความมืด น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ร่อรอยของความสะเทือนใจ ราวกับกำลังพูดถึงดินฟ้าอากาศ ไม่ใช่ความพินาศของธุรกิจที่เธอก่อร่างสร้างมาด้วยชีวิต เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออก แสงไฟจากภายนอกสาดส่องเข้ามาเผยให้เห็นร่างสูงโปรดปรานของเลขาฯ สาวที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คุณดาคะ! แย่แล้วค่ะ ตอนนี้สื่อทุกสำนักโทรมาขอสัมภาษณ์เรื่องรีวิวของคุณพศิน แล้วก็... ทางห้างสรรพสินค้าใหญ่ส่งหนังสือยกเลิกสัญญาป๊อปอัปสโตร์เดือนหน้ามาแล้วค่ะ พวกเขาบอกว่าไม่อยากเสื่อมเสียชื่อเสียงหากร่วมงานกับแบรนด์ที่มีปัญหาเรื่องคุณภาพ!" เลขาฯ สาวละล่ำละลักรายงานด้วยความตกใจและเครียดจัดจนแทบจะร้องไห้ ลลินดาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เธอจัดเสื้อเชิร์ตผ้าไหมสีขาวให้เข้าที่ ปัดเศษด้ายเล็กๆ บนกระโปรงทรงสอบสีดำสนิทด้วยท่าทีสุขุมราวกับราชินีผู้กำลังตรวจตราอาณาจักรที่กำลังล่มสลาย ทว่าแววตาคู่คมกลับพราวระยับด้วยประกายไฟแห่งการแก้แค้น "ไม่ต้องตกใจไปหรอกค่ะ" ลลินดากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง ก้าวเท้าเข้าไปใกล้กระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพหญิงสาวผู้เพียบพร้อม เย็นชา และไร้ความปรานี "ในเมื่อคุณพศินเขากรุณาช่วยโปรโมทแบรนด์ของเราให้เป็นที่รู้จักในวงกว้างด้วยตัวเอง... เราก็ควรจะ 'ขอบคุณ' เขาให้สาสmสมกับความหวังดีนั้นหน่อยไม่ใช่หรือคะ" "คุณดา... หมายความว่ายังไงคะ?" "เตรียมแถลงการณ์ค่ะ" ลลินดาหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้เลขาฯ "ประกาศให้โลกรู้อย่างเป็นทางการ ว่าแบรนด์ 'Lalin' ยินดีต้อนรับการตรวจสอบทุกประการ และเราท้าให้คุณพศิน นำชุดที่เขารีวิวมาพิสูจน์กันแบบสดๆ ต่อหน้าสื่อมวลชนทั่วประเทศในวันพรุ่งนี้เลยค่ะ" เลขาฯ อ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง การปะทะกันแบบตาต่อตาฟันต่อฟันกับนักรีวิวผู้ทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งของประเทศ คือการฆ่าตัวตายชัดๆ! ลลินดาเพียงแต่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดี... รู้ดีกว่าใครทั้งหมดว่าพศินทำลายเธอด้วยเหตุผลอะไร และเธอก็รู้เช่นกันว่าจุดอ่อนใต้ความสมบูรณ์แบบจอมปลอมของผู้ชายคนนั้นคืออะไร เกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ทว่า ในขณะที่ลลินดากำลังหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อเตรียมร่างกำหนดการแถลงการณ์เดือด ประตูลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงขึ้นมายังชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์หรู ซึ่งควรจะมีเพียงเธอและระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงเท่านั้นที่ใช้งานได้ กลับส่งเสียง 'ติ๊ง' ดังขึ้นแผ่วเบา ลลินดานิ่งงั้น ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ฝ่ายเลขาฯ หน้าซีดเผือดเพราะรู้ดีว่าระบบถูกล็อกไว้หมดแล้ว ใครกันที่สามารถก้าวล่วงเข้ามาถึงพื้นที่ส่วนตัวของเธอได้ในยามวิกาลเช่นนี้? ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่เล็กน้อยก้าวออกมาจากลิฟต์ กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและคุ้นเคยที่ลลินดาจำได้แม่นยำลอยมาแตะจมูก แม้ในความสลัว เธอก็จำโครงหน้าคมคายและดวงตาเรียวรีที่เต็มไปด้วยความเย็นชาคู่นั้นได้ทันที พศินยืนอยู่ตรงนั้น... ในมือของเขาไม่ได้ถือโทรศัพท์สำหรับการทำงานรีวิว แต่มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขากวาดสายตาคมกริบมองตรงมาที่เธอด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของลลินดาเย็นเฉียบลงฉับพลัน "เกมสนุกดีนี่ลลินดา... แต่เธอลืมไปหรือเปล่า ว่าสิ่งที่เธอพยายามซ่อนไว้หลังฉาก มันชิ้นใหญ่เกินกว่าจะเอาความแค้นมาแลกนะ" พศินโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานของเธอ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังทึบ ทว่าสิ่งที่ร่วงหล่นออกมาจากซองนั้นกลับทำให้หัวใจของดีไซเนอร์สาวผู้เยือกเย็นหยุดเต้นไปชั่วขณะ ภาพถ่ายใบเก่ง รอยยิ้มของเด็กชายวัยห้าขวบที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากพศินราวกับแกะ... พร้อมกับผลตรวจ DNA ที่ระบุสถานะความเป็นพ่อลูกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง หราอยู่ตรงหน้า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เกมแก้แค้นอันร้อนระอุนี้ไปด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความแซ่บพริกสิบเม็ดนี้ค่ะ!