ก้าวแรกของการหนี

เสียงคำรามทุ้มต่ำของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูงระดับสามพันเกาส์กำลังสั่นสะเทือนผ่านพื้นรองเท้าคอมแบทของเรย์จนถึงกระดูกสันหลัง อากาศภายในห้องควบคุมนิรภัยชั้นใต้ดินของสถาบันวิจัยโครโนสอัดแน่นไปด้วยประจุไอออนจนกลิ่นโอโซนฉุนกานต์บาดจมูก แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่เป็นจังหวะตามสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังระรัว "วี้ด—วี้ด—" บาดแก้วหู "ตัวเลขความหนาแน่นของอนุภาคที่จุดตัดกำลังลดลงเหลือสิบสองเปอร์เซ็นต์แล้วครับ ดร.ลีอาห์ ถ้าเราไม่รีบเบี่ยงเบนทิศทางฟลักซ์แม่เหล็กภายในห้าวินาทีนี้ แรงเหวี่ยงจากการยุบตัวของสเปซไทม์จะฉีกร่างเราออกเป็นจุลระดับโมเลกุลแน่" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมความสั่นเครือให้ราบเรียบที่สุด นิ้วเรียวยาวทั้งสิบพรมลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมสีฟ้าครามอย่างรวดเร็วราวกับนักเปียโนกำลังบรรเลงบทเพลงมรณะ ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวเลขความน่าจะเป็นของความสำเร็จที่กระโดดขึ้นลงอย่างบ้าคลั่งระหว่าง 14.8% และ 89.2% บนหน้าจอ การคำนวณในหัวของเขาทำงานหนักหน่วงยิ่งกว่าหน่วยประมวลผลควอนตัม เบื้องหน้าของเขาทั้งสองคือ "ประตูพอยต์สิบสาม"—ช่องว่างกาลเวลาขนาดยักษ์ที่ถูกปิดตายมานานนับทศวรรษ มันถูกออกแบบให้เป็นทางหนีทีไล่สุดท้ายของโปรเจกต์อัลกอริทึมพระเจ้า แต่ในเวลานี้ ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติของสถาบันกลับถูกรีเซ็ตโดยใครบางคน หรือ... บางสิ่งบางอย่างที่อยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์ ดร.ลีอาห์ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหลัง แสงสีแดงจากสัญญาณเตือนสะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะและเส้นผมสีดำสนิทที่รวบไว้ลวกๆ เสื้อกาวน์สีขาวของเธอสะบัดพลิไหวตามแรงลมหมุนวนที่เกิดจากการดูดอากาศของหลุมดำจำลองขนาดย่อมเบื้องหน้า มือเรียวของเธอกำด้ามจับอุปกรณ์ปรับเทียบความถี่ควอนตัมแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "อย่าไปมองที่ความน่าจะเป็นภาพรวม เรย์..." เสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคงของอาจารย์สาวดังแทรกเสียงสัญญาณเตือนภัยเข้ามาในโสตประสาท "จดจ่ออยู่กับตัวแปรที่เจ็ด ค่าความหนืดของเวลาในจุดนั้นเสถียรที่สุด ปรับมุมองศาของตัวสะท้อนแสงเลเซอร์ไปที่ 45.3 องศา... เดี๋ยวนี้!" แม้ในสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน เรย์ก็ยังอดทึ่งกับความเยือกเย็นของหญิงสาวข้างกายไม่ได้ เธอไม่เคยแสดงความตื่นตระหนกออกมาให้เห็นเลยสักครั้ง แม้กระทั่งในลูปเวลาก่อนหน้าที่พวกเขาต้องจบชีวิตลงด้วยความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า รอยแผลเป็นในใจจากการสูญเสียครอบครัวของเรย์ร่ำร้องให้เขารีบหนีเอาตัวรอด แต่สัญชาตญาณและการฝึกฝนภายใต้การชี้นำของลีอาห์ทำให้มือของเขานิ่งสนิท เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ บิดข้อมือปรับสవిตchหลักตามคำสั่งอย่างแม่นยำ *กริ๊ก... ครชมมม!* เสียงกลไกเฟืองโลหะขนาดมหึมาขัดตัวกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางมหาศาลพุ่งเข้ากระชากร่างของพวกเขาทั้งคู่จนเกือบเสียหลัก ลีอาห์พุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนเสื้อของเรย์ไว้ได้ทันท่วงที แรงปะทะทำให้ร่างทั้งสองกระแทกเข้ากับแผงคอนโซลอย่างจัง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วหัวไหล่ แต่ไม่มีเวลามาใส่ใจกับความเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว เมื่อมุมองศาของเลเซอร์ถูกปรับเปลี่ยน ฟลักซ์แม่เหล็กไฟฟ้าที่เคยปั่นป่วนก็เกิดการหักเหอย่างรุนแรง มันสร้าง "ช่องว่างทางฟิสิกส์" หรือที่เรียกว่า *Quantum Tunnel* เป็นอุโมงค์แสงสีขาวสว่างจ้าทอดยาวออกไปสู่ความมืดมิดนอกอาณาเขตห้าม "ทางเปิดแล้วครับ! ไปกันเถอะ!" เรย์ตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของระบบที่กำลังจะระเบิด ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เท้าก้าวแรกจะทะยานผ่านขอบประตูพอยต์สิบสามนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่ควรจะดับลงเพราะระบบล่มสลาย กลับสว่างวาบขึ้นมาด้วยสีแดงฉานระรัว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบระดับสูงสุดที่สลักตัวอักษรสีทองอร่ามปรากฏขึ้นกลางอากาศ **[WARNING: SSS-RANK ANOMALY DETECTED]** **[SYSTEM OVERRIDE: PROJECT ARCHITECT IS LOGGING IN FROM TIMELINE #0]** เรย์ชะงักกึก เท้าที่กำลังก้าวออกไปหยุดค้างกลางอากาศ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียไปทั่วร่างเมื่อตระหนักว่า ตัวเลขความน่าจะเป็นทั้งหมดที่เขานั่งคำนวณมาตลอดสามชั่วโมง... ไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่แรก "อาจารย์ครับ..." เรย์หันกลับไปมองหญิงสาวด้านหลังด้วยดวงเบิกกว้าง "นี่มันหมายความว่า..." ดร.ลีอาห์ไม่ได้แสดงความตกใจแม้แต่น้อย เธอลดแว่นโลหะลงเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดการเดินทางข้ามลูปเวลาที่ผ่านมา "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงบทแรกนะ เรย์... เด็กน้อยของฉัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับอันดำมืดของห้วงเวลานี้ไปพร้อมกับผมนะครับ