สายลมที่พัดผ่าน

"ถ้าเธอยังวางมือไม่ได้ ก็แค่เลิกเล่นมันไปเสีย รินรดา อย่าให้เปียโนกลายเป็นโซ่ตรวนที่ดึงเธอให้จมดิ่งไปกับความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง" เสียงของแม่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับเศษแก้วที่บาดลึกอยู่ในใจ รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้องซ้อมที่เงียบเชียบ กลิ่นอายของไม้เก่าและฝุ่นจางๆ ในอากาศดูเหมือนจะบีบคั้นลมหายใจของเธอให้เหลือน้อยลงทุกที ปลายนิ้วที่ด้านจากการฝึกซ้อมนับพันชั่วโมงสั่นเทาขณะวางลงบนคีย์สีขาวที่หมองมัวตามกาลเวลา เธอไม่ได้กดลงไป เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบา ราวกับกำลังลูบไล้บาดแผลของตัวเอง ในโลกที่ความสำเร็จถูกวัดด้วยตัวเลขและใบปริญญา ความฝันของเธอกลายเป็นเพียง 'ความรั้น' ที่ครอบครัวพร้อมจะขยี้ทิ้งได้ทุกเมื่อ ประตูห้องซ้อมถูกเปิดออกช้าๆ โดยไม่มีเสียงเคาะ รินรดารู้ดีว่าเป็นใครโดยไม่ต้องหันไปมอง มีเพียง 'เมฆา' เท่านั้นที่รู้จักจังหวะการเดินที่เงียบเชียบและหนักแน่นราวกับพายุที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอก "ทำไมถึงยังไม่กลับไปพัก" เมฆาถาม เสียงของเขาต่ำและแหบพร่าเล็กน้อย เขายืนพิงกรอบประตู สายตาที่มองมายังเธอนั้นไม่มีความคาดหวัง มีเพียงความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความนิ่งเฉย รินรดาหันกลับไป ดวงตาของเธอแดงก่ำแต่ไม่ได้ร้องไห้ "ถ้าฉันเลิกเล่นตอนนี้ เมฆา... ฉันจะเป็นใครเหรอ? ถ้าไม่มีดนตรี ฉันก็เป็นแค่ตุ๊กตาที่แม่เอาไว้ประดับตู้โชว์เท่านั้น" เมฆาก้าวเข้ามาใกล้ เขาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นจางๆ ของยาฆ่าเชื้อที่มักจะติดตัวเขามาเสมอวันนี้ดูจะชัดเจนขึ้นจนน่าใจหาย เขายกมือขึ้นหมายจะแตะไหล่เธอ แต่แล้วเขากลับกำหมัดแน่นแล้วปล่อยลงข้างลำตัว เหมือนคนกำลังชั่งใจระหว่างการปกป้องกับการผลักไส "เป็นคนที่เธออยากเป็นสิ ริน" เขาพูดเสียงแผ่ว "บางครั้ง... เราก็ต้องยอมสละสิ่งที่รักที่สุด เพื่อให้คนที่เราแคร์มากที่สุดไม่ต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้" "แต่นั่นมันไม่ใช่ความต้องการของฉัน" รินรดาโต้กลับ เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ทำไมทุกคนต้องบอกให้ฉันทิ้งความฝันเพื่อความสบายใจของคนอื่น แล้วใครล่ะจะมารับผิดชอบความว่างเปล่าในใจฉัน" เมฆานิ่งไปเนิ่นนาน เขามองไปที่เปียโนหลังเก่าก่อนจะแค่นยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยและเปราะบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ความว่างเปล่ามันยังรักษาได้รินรดา... แต่ความสูญเสียสิที่แก้ไม่ได้" เขาก้าวเข้าไปใกล้อีกนิดจนลมหายใจของเขารดอยู่ที่หน้าผากเธอ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ความเงียบระหว่างเขาทั้งสองคนไม่ได้มีไว้เพื่อทำความเข้าใจ แต่มีไว้เพื่อซ่อนเร้นความลับที่หนักอึ้ง เมฆาขยับตัวราวกับจะพูดอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล แต่แล้วเขาก็ชะงัก สายตาของเขามองผ่านไหล่ของเธอไปที่ประตูห้องซ้อม จังหวะหัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงบุคคลที่สามที่ยืนอยู่ตรงนั้น—ใครบางคนที่ไม่ได้มาเพื่อขอร้อง แต่มาเพื่อบังคับให้เธอต้องตัดสินใจในวินาทีนี้ "รินรดา... ถ้าลูกยังไม่เลิกเล่นเปียโนบ้าๆ นี่ พ่อจะจัดการเรื่องทุนการศึกษาของเมฆาให้จบลงตั้งแต่วันนี้" เสียงของพ่อดังขึ้นจากเงามืดหลังประตู เย็นเยียบและเด็ดขาด รินรดาสะอึกราวกับถูกตบหน้า ความเงียบในห้องแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เธอหันไปมองเมฆาที่ตอนนี้หลุบตาลงต่ำ ราวกับยอมรับชะตากรรมที่เธอเพิ่งได้รับรู้ว่า... การที่เขาถอยห่างจากเธอตลอดมา ไม่ใช่เพราะเขารักเธอน้อยลง แต่เพราะเขาเป็น 'เบี้ย' ที่พ่อของเธอใช้ขู่เพื่อให้เธอเดินตามทางที่ขีดไว้ "เมฆา... นี่มันหมายความว่ายังไง" รินรดาถามเสียงสั่น ร่างกายของเธอเย็นเฉียบไปถึงกระดูก เมฆาเงยหน้าขึ้น สบตากับเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่แตกสลาย "ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอเลือกฉัน... ฉันแค่ต้องการให้เธอรอด" เขาก้าวถอยหลัง หันหลังให้เธอแล้วเดินจากไป ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความจริงที่เพิ่งเปิดเผย เธอรู้แล้วว่า 'สายลมที่พัดผ่าน' ในวันนี้ ไม่ได้พัดพาเอาความหวังมาให้ แต่พัดเอาทุกอย่างที่เธอรักให้ปลิวหายไปกับสายลม ในขณะที่รินรดากำลังจะก้าวตามไปเพื่อรั้งเขาไว้ เสียงเปียโนบรรเลงขึ้นเองจากเครื่องดนตรีหลังนั้น—ทั้งที่ไม่มีใครแตะต้องคีย์สีขาวแม้แต่นิ้วเดียว เสียงเพลงเศร้าสร้อยที่เมฆาเคยบอกว่ามันคือ 'เพลงลาจาก' ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง และเมื่อเธอก้มลงมองที่คีย์เปียโนนั้น เธอถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้นทันที บนคีย์เปียโน... มีจดหมายปิดผนึกวางทิ้งไว้ พร้อมกับผลตรวจอาการป่วยของเมฆาที่เธอไม่เคยได้รับอนุญาตให้เห็นมาก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นกำลังใจให้รินรดาในบททดสอบครั้งสำคัญนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ - แสงดาวพร่างพราว