การเปลี่ยนแปลงในใจ

“ถ้าคุณจะพูดเพียงเพื่อบอกให้ฉันทิ้งความฝันแล้วเดินจากไปเพียงเพราะความกลัวของคุณเอง ก็ช่วยกรุณาหยุดเถอะค่ะเมฆา เพราะตอนนี้... รินไม่ได้ต้องการคนคอยปลอบประโลม แต่รินต้องการคนที่พร้อมจะยืนเคียงข้างกันในวันที่โลกกำลังจะแตกสลาย” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้ากลับเด็ดเดี่ยวราวกับก้อนหินที่ถูกเจียระไนจนแหลมคม นิ้วเรียวของเธอวางลงบนคีย์เปียโนสีขาวสะอาดตาอย่างแผ่วเบา แต่ไร้ซึ่งเสียงโน้ตดนตรี เธอไม่ได้บรรเลงบทเพลงใดๆ เพียงแค่ต้องการสัมผัสความเย็นเยียบของมันเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เมฆานิ่งงัน มือหนาที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขามองหญิงสาวที่เคยเปราะบางดุจกลีบดอกไม้ แต่ในยามนี้ รินรดากลับดูสง่างามและเข้มแข็งกว่าที่เขาเคยรู้จัก ความเงียบงันในห้องซ้อมดนตรีที่คุ้นเคยดูจะบีบคั้นจนแทบขาดใจ “ริน... คุณไม่เข้าใจหรอกว่าโลกภายนอกมันโหดร้ายแค่ไหน” เมฆาเอ่ยเสียงแหบพร่า “ผมแค่ไม่อยากให้ปีกของคุณต้องหักกลางคันเพราะความเห็นแก่ตัวของผม ที่พยายามรั้งคุณไว้ในกรงขังที่เรียกว่าความรัก” “ความรักไม่ใช่กรงขังนะคะ” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินเข้าหาเขาอย่างไม่เกรงกลัว “แต่ความไม่ไว้ใจในตัวกันและกันต่างหากที่กำลังกักขังเราไว้ คุณบอกว่าคุณกลัวจะทำให้อนาคตของฉันพังทลาย แต่คุณเคยถามไหมว่าอนาคตที่ไม่มีคุณอยู่ข้างๆ สำหรับรินแล้ว มันมีความหมายอะไรบ้าง?” เมฆาเบือนหน้าหนี เขาไม่อยากให้เธอเห็นความอ่อนแอในดวงตาที่เริ่มรื้นด้วยหยาดน้ำใส ความลับเรื่องอาการป่วยที่กัดกินชีวิตเขาทุกวันคืนคือโซ่ตรวนที่เขาตั้งใจจะใช้ล่ามตัวเองไว้ไม่ให้เข้าใกล้เธอไปมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนรินรดาจะอ่านออกไปเสียทุกอย่าง “ถ้าคุณเลือกจะเงียบแบบนี้ต่อไป เราก็คงไม่มีทางไปถึงตอนจบของบทเพลงนี้ได้เลยค่ะ” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความเศร้าที่เคยห้อมล้อมเธอเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่แน่วแน่ “รินตัดสินใจแล้ว ต่อให้วันข้างหน้าต้องพบเจอกับพายุที่ถาโถมแค่ไหน รินจะเลือกเผชิญมันด้วยตัวเอง โดยที่ไม่ต้องมีใครมาตัดสินใจแทน หรือมาคอยหลบซ่อนความจริงจากรินอีก” หญิงสาวเดินผ่านหน้าเขาไปช้าๆ ทิ้งให้เมฆายืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้อง รินรดาไม่ได้หันกลับมามอง เขาเห็นเพียงแผ่นหลังที่ตั้งตรงและท่าทีที่มั่นคงนั่น เธอไม่ใช่เด็กสาวที่ร้องไห้ฟูมฟายเมื่อถูกบังคับให้เลิกเล่นดนตรีอีกต่อไป เธอคือผู้หญิงที่พร้อมจะเดิมพันทุกอย่างเพื่อเส้นทางที่เธอเลือกเอง เมฆาทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งเปียโน ความเงียบที่ไร้รินรดากลับดังก้องในความรู้สึก เขารู้ดีว่าเวลาของเขามีจำกัด แต่ความกล้าหาญของหญิงสาวที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อครู่ กำลังสั่นคลอนกำแพงที่เขาเพียรสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี รินรดาเดินออกจากตึกคณะดนตรีด้วยก้าวย่างที่มั่นคง แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางเริ่มส่องประกายท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน เธอรู้ดีว่าคำพูดของเธออาจจะทำให้เมฆาเจ็บปวด แต่ถ้าไม่ตัดวงจรแห่งความหวาดกลัวนี้ออกไป ทั้งคู่ก็จะติดอยู่ในกับดักของโชคชะตาที่บิดเบี้ยวตลอดกาล ทว่า ทันทีที่เธอก้าวเท้าพ้นประตูรั้วมหาวิทยาลัย ร่างสูงของชายวัยกลางคนที่คุ้นเคยในชุดสูทสีเข้มก็ปรากฏตัวขึ้นขวางทางเดินไว้ เขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคุณพ่อของเธอ... ผู้ที่เคยประกาศกร้าวว่าจะตัดขาดจากเธอหากเธอยังดึงดันจะเดินบนเส้นทางดนตรีที่ไร้อนาคตในสายตาของเขา “รินรดา” เสียงทุ้มต่ำนั้นเอ่ยเรียก “พ่อมีเรื่องสำคัญจะบอก... เรื่องเกี่ยวกับผู้ชายที่เธอให้ค่าเขานักหนา” รินรดาชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นแรงด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่าง พ่อของเธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่งมาให้ มือของเขาดูสั่นเล็กน้อยอย่างผิดวิสัย “อ่านมันซะ ถ้าเธอคิดว่าเธอเข้มแข็งพอที่จะรับความจริงที่มากกว่าเรื่องดนตรีของเธอ” เธอมองซองเอกสารในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองพ่อที่แววตาดูเปลี่ยนไป ราวกับคนตรงหน้ากำลังแบกรับความลับบางอย่างที่หนักอึ้งพอๆ กับที่เธอกำลังเผชิญอยู่ มือที่สั่นเทาค่อยๆ เปิดซองเอกสารออก และทันทีที่สายตาปะทะกับตัวอักษรบนหน้ากระดาษ ร่างกายของเธอก็ชาวาบ... มันไม่ใช่เรื่องของเมฆาเพียงคนเดียว แต่มันคือเรื่องของครอบครัวเธอที่ถูกปกปิดมานานหลายสิบปี! นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่... ความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้เงาของความฝัน คือกุญแจสำคัญที่จะเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตของเธอไปตลอดกาล หรือมันคือกับดักที่จะทำลายตัวตนของเธอให้แตกสลายไม่มีชิ้นดี แสงดาวพร่างพราวขอบพระคุณทุกกำลังใจที่ร่วมเดินทางเคียงข้างการเติบโตของรินรดาในตอนนี้ด้วยกันนะคะ