แผนการของคณิน

แฟ้มเอกสารแบบแปลนโครงสร้างโครงการรีสอร์ตหรูริมผาถูกปิดลงด้วยแรงกระแทกเบาๆ ทว่ากลับสร้างเสียงสะท้อนก้องกังวานในห้องทำงานโทนสีเทาเข้มของรสายันต์ สถาปนิกสาวผู้ทรงเสน่ห์และเปี่ยมด้วยความเยือกเย็น ปลายเรียวนิ้วของเธอแตะลงบนขอบโต๊ะทำงานกระจกใส ขณะดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบากำลังจ้องมองผู้ชายคนเดียวในโลกที่เธอไม่อยากพบหน้ามากที่สุดในยามนี้ “คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายโปรเจกต์นี้ คณิน” น้ำเสียงของรสายันต์ราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ เธอไม่อาจซ่อนความระแวงระวังไว้ใต้ท่าทีนิ่งสงบนั้นได้เลย เมื่ออดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธออย่างไร้เยื่อใย บัดนี้กลับก้าวเข้ามามีอิทธิพลเหนือผลงานชิ้นสำคัญที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจมาแรมปี คณินไม่ได้สะทกสะท้านต่อท่าทีเย็นชาและวาจาเชือดเฉือนนั้นเลย ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอทีละน้อย กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความอบอุ่นของผู้ชายทรงอำนาจแผ่ซ่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างจงใจ ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นทอดมองภรรยาเก่าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—จากความเย่อหยิ่งห่างเหินในวันเก่า สู่ความเวทนาและโหยหาที่กัดกินหัวใจเขาจนแทบแหลกสลายในทุกค่ำคืน “ผมไม่ได้มาในฐานะนักลงทุนผู้ทรงอิทธิพลที่คุณเกลียดชังหรอกนะ รสา” คณินเอ่ยเสียงนุ่ม ทุบทำลายกำแพงความแข็งกร้าวที่เธอก่อขึ้นด้วยความนุ่มนวลที่น่ากลัว “แต่ผมมาในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง… ที่กำลังเริ่มต้นจีบอดีตภรรยาของตัวเองใหม่อีกครั้ง” รสายันต์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความคับแค้นที่ถูกจุดขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับเขาโดยไม่หลบสายตา “ตลกสิ้นดีค่ะ คณิน คุณคิดว่าคำพูดหวานหูเพียงไม่กี่คำ จะลบล้างความเจ็บปวดที่คุณเคยฝังไว้ในตัวฉันได้หรือไงคะ? ผู้ชายอย่างคุณ… รู้จักคำว่า ‘รัก’ จริงๆ ด้วยซ้ำหรือเปล่า หรือแค่เสียหน้าที่มีผู้หญิงกล้าเดินหนีจากชีวิตคุณไป” คำพูดนั้นบาดลึก แต่คณินกลับไม่ถอยหนี เขากลับก้าวเข้าประชิดตัวเธอมากขึ้น จนแผ่นหลังบางเกือบชิดติดกับชั้นวางหนังสือด้านหลัง ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดพวงแก้มเนียน รสายันต์ตื่นตระหนกเล็กน้อยแต่ยังคงเชิดหน้าสู้ด้วยความถือดี “ถ้าผมไม่รู้จักความรัก… ผมคงไม่ต้องทรมานจนแทบคลั่งในวันที่ไม่มีคุณอยู่บนเตียงนอนกว้างๆ นั้นหรอก รสา” เสียงกระซิบพร่าต่ำชวนสั่นสะท้อนดังอยู่ข้างใบหูของเธอ มือหนายื่นออกไปรั้งเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ แรงสัมผัสที่คุ้นเคยและอันตรายทำให้หัวใจของสถาปนิกสาวกระตุกวูบอย่างแรง “คุณลงทัณฑ์ผมด้วยความเย็นชามามากพอแล้ว ถึงเวลาที่ผมจะทวงสิทธิ์ของสามี… คืนจากคุณเสียที” รสายันต์พยายามผลักไสแผงอกกว้างนั้นออกด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แต่คณินกลับมั่นคงราวกำแพงหิน วงแขนแข็งแรงรวบรัดเอวเธอไว้แน่นขึ้น ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะทาบทับกลีบปากนุ่มของเธออย่างจงใจและเอาแต่ใจในคราวเดียวกัน มันไม่ใช่จູບแห่งการขอร้อง… แต่มันคือการประกาศิตและการเรียกร้องสิทธิ์ที่ขาดหาย ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกถูกความวาบหวามที่คุ้นเคยแผดเผาจนสติกระเจิง รสายันต์พยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อปฏิเสธสัมผัสอันอุกอาจนั้น แต่ปลายนิ้วอุ่นที่ลูบไล้ไปตามกรอบหน้าและต้นคอของเธออย่างชำนาญ กลับทำให้ร่างกายของเธอทรยศต่อจิตใจ กลีบปากสีระเรื่อเผยอออกอย่างจำนนต่อสัมผัสลึกซึ้งที่โหยหา ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงาน สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนและอ่อนหวานในคราวเดียวกัน คณินกดจูบเน้นย้ำความลึกซึ้ง มือหนาสอดผ่านกลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงศีรษะเธอให้รับรสจูบอันเร่าร้อนและเอาแต่ใจอย่างเต็มอิ่ม รสายันต์รู้สึกได้ถึงความสั่นไหวในอกข้างซ้าย ความโกรธแค้นที่เคยมีถูกละลายด้วยความโหยหาที่ถูกกดทับมาเนิ่นนาน ร่างกายของเธอบิดเร้าเข้าหาอ้อมกอดอันคุ้นเคยอย่างไม่รู้ตัว ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายนี้กำลังดึงพวกเขาทั้งคู่ดิ่งจมลงสู่ห้วงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ กระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของเลขานุการสาวที่ผลุนผลันเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว “คุณรสาคะ… มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงโต๊ะทำงานค่ะ เป็นเอกสารสำคัญที่คุณกำชับให้ตามเรื่องจากสำนักงานเขต… เอ, ขอโทษค่ะ ดิฉันเข้ามารบกวนเวลาหรือเปล่าคะ” เลขานุการสาวหน้าเสียเมื่อเห็นเจ้านายสาวหอบหายใจหนักหน่วงและริมฝีปากบวมเจ่อ ขณะที่คณินยืนจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉยราดรื่น ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยความพึงพอใจ รสายันต์รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเยือกเย็นเป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นรัวราดเร็วดั่งกลองเพลิง เธอยื่นมือไปรับซองเอกสารสีน้ำตาลจากมือเลขาฯ ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะไล่ให้ออกไปจากห้อง เมื่อประตูห้องปิดลงอีกครั้ง เธอก้มมองซองเอกสารในมือ ก่อนจะพบว่ามันไม่ได้มาจากสำนักงานเขตอย่างที่เข้าใจ แต่เป็นซองจดหมายสีขาวไม่มีจ่าหน้าผู้ส่ง มีเพียงลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีดำสนิทแปะไว้ด้านหน้าว่า... *“สำหรับคุณแม่ของเด็กชายภคิน... ผลตรวจที่คุณพยายามซ่อนไว้ มันอยู่ในมือผมแล้ว”* รสายันต์หน้าถอดสี ร่างกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อเงยหน้าขึ้นมองคณิน อดีตสามีไม่ได้มีสีหน้าตกใจเลยแม้แต่น้อย เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ลึกล้ำและเปี่ยมด้วยชัยชนะอย่างเต็มเปี่ยม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ รักค่ะ