อาหารเช้าฝีมือศัตรู

กลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังปิ้งเนยสดและเบคอนทอดกรอบที่ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องครัวขนาดกะทัดรัด ไม่ได้ช่วยให้สมองที่กำลังรันระบบรวนเรของฟ้าใสสงบลงได้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น มันกลับยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตั้งบรรเลงอยู่ข้างอก ดวงตากลมโตของสาวบัญชีผู้รอบคอบกะพริบปริบๆ มองแผ่นหลังกว้างของคนที่ควรจะนอนหลับอุตุอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น แต่กลับมายืนงละเลงเนยอยู่หน้าเตาแก๊สในชุดนอนกางเกงขายาวสบายๆ เสื้อยืดสีขาวบางเบาที่เปียกชื้นเล็กน้อยช่วงไหล่ ให้ตายเถอะ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันคะเนี่ย! เมื่อคืนนี้ ภาพเหตุการณ์ตอนที่ฝนตกหนักจนฟ้าผ่าเปรี้ยง แล้วเผลอไปได้ยินความลับบางอย่างที่เขาซ่อนไว้หลังรอยยิ้มกวนประสาท มันยังวนเวียนอยู่ในหัวจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน พอตื่นเช้ามาด้วยสภาพขอบตาดำเป็นหมีแพนด้า ตั้งใจจะเดินมาหาอะไรอุ่นๆ ดื่มแก้แฮงก์ความอายจากเมื่อคืน แต่กลับเจอ... พ่อคุณหนุ่มวิศวะปากร้าย แปลายร่างเป็นเชฟกระทะเหล็กยืนทำอาหารเช้าอยู่ซะอย่างนั้น! "ยืนทำหน้าเป็นปลาทองอ้าปากพะงาบๆ อยู่ตรงนั้น ตั้งใจจะแอบกินตับฉันทางสายตาหรือไงคะคุณบัญชี" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน เอ่ยแซวขึ้นมาโดยไม่ต้องหันกลับมามองด้วยซ้ำ ทั้งที่มือหนายังคงบรรจงพลิกแผ่นแซนด์วิชในกระทะอย่างคล่องแคล่ว ผิดลุควิศวกรผู้เคยควงแต่ประแจและโน้ตบุ๊กเขียนแบบลิบลับ ฟ้าใสสะดุ้งสุดตัว รีบดึงสติกลับเข้าร่างแล้วทำหน้ายักษ์ใส่ทันทีตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "ใครมองนายยะ! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยคีย์! แล้วนี่... นายมาทำอะไรในครัวฉัน? ออกไปเลยนะ เดี๋ยวห้องก็เหม็นควันน้ำมันหรอก" ปากก็โวยวายไล่ แต่สายตากลับเหลือบไปมองจานกระเบื้องสีขาวบนเคาน์เตอร์ ที่มีแซนด์วิชไส้แน่นทะลัก วางตกแต่งอย่างสวยงามด้วยผักสลัดและมะเขือเทศ ราวกับยกมาจากคาเฟ่ชิคๆ คีย์ปิดเตาแก๊ส หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่เห็นแล้วอยากจะคว้าตะหลิวฟาดสักทีสองที "อ้าว ก็เห็นเมื่อคืนคนแถวนี้ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ พลิกตัวไปพลิกมาจนถึงตีสาม... ฉันกลัวว่าเช้านี้เธอจะไม่มีแรงมาเถียงฉัน เลยลุกมาเข้าครัวทำมื้อเช้าให้กินไงคะ หรือว่า... กลัวกินฝีมือฉันแล้วจะติดใจจนอยากเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนสนิทเป็นแฟนล่ะหึ" พูดจบก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเกินระยะปลอดภัย จนฟ้าใสต้องรีบถอยหลังกรูดจนสะโพกไปชนกับตู้เย็นด้านหลัง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่หัวใจเกือบวายตาย เพราะคำพูดก้ำกึ่งระหว่างจริงกับเล่นของเขา ยิ่งทำให้ตอนนี้ทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่ "ใครจะไปอยากกินของนายยะ! วางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวฉันจัดการเอง นายออกไปได้แล้ว ไป๊!" เธอโบกมือไล่พัลวัน พยายามซ่อนอาการใจสั่นระรัวไว้ใต้ท่าทีเกรี้ยวกราดตามฟอร์ม คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขาวางจานแซนด์วิชลงบนโต๊ะอาหารอย่างเบามือ ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวพิงสะโพกกับขอบเคาน์เตอร์ กอดอกมองเธอด้วยสายตาที่อบอุ่นจนน่ากลัว สายตาแบบที่... ไม่ใช่สายตาของเพื่อนสนิทที่ชอบแกล้งกันเล่นๆ เหมือนทุกที "กินซะนะ ฉันตั้งใจทำ... โดยเฉพาะแผ่นนี้ ใส่ชีสพิเศษให้เธอโดยเฉพาะเลย เพราะรู้ว่าคนปากแข็งแถวนี้ชอบกินชีสยืดๆ" คำพูดธรรมดา แต่ทำไมน้ำเสียงถึงได้ทุ้มนุ่มละมุนจนคนฟังรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้องแบบนี้นะ ฟ้าใสเม้มริมฝีปากแน่น เผลอส่งค้อนวงใหญ่ไปให้คนเจ้าเล่ห์ที่ยังยืนยิ้มแป้นแล้นไม่เลิก "ทำดีหวังผลสินะ นายมีแผนอะไรอีกคีย์ บอกมาเลยนะ!" "แผนอะไร้ ไม่มี๊... แค่อยากทำให้อร่อยจนเธอเลิกปากแข็งใส่ฉันสักทีก็แค่นั้นเอง" คีย์ยักไหล่อย่างกวนๆ ก่อนจะเดินผ่านเธอไปหยิบแก้วกาแฟ ระหว่างที่ฟ้าใสกำลังยืนลังเลอยู่หน้าจานแซนด์วิชที่ยังส่งไอความร้อนกรุ่นๆ กลิ่นหอมยวนใจจนน้ำลายสอ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นรัวๆ จนหน้าจอเรืองแสง *Ping! Ping! Ping!* **[มาร์ค (หัวโจกแก๊งเพื่อน)]:** *เห้ยคุณคีย์! แผนเซอร์ไพรส์ขอฟ้าใสเป็นแฟนตอนเช้าเป็นไงบ้างวะ? มึงส่งรูปให้กูดูหน่อยดิ๊! กูอุตส่าห์ติววิชาความหวานให้มึงตั้งนาน* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเท่าไข่ห่าน สมองที่เพิ่งประมวลผลทันหยุดชะงักกึกทันที เมื่อข้อความจากเพื่อนสนิทตัวแสบปรากฏหราอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ที่ตั้งค่าการแสดงผลแบบพรีวิวข่องทางแชทชัดเจนแจ๋ว! ฟ้าใสค่อยๆ หันขวับกลับไปมองหน้าคนที่เพิ่งเดินถือแก้วกาแฟหันหลังกลับมาพอดี รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของคีย์แข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าความลับที่อุตส่าห์ปิดบังมานาน... ตอนนี้ถูกเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดแฉออกมาหมดเปลือกผ่านหน้าจอโทรศัพท์เสียแล้ว! ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องครัวชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงหัวใจของฟ้าใสที่เต้นโครมครามดังยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้องเมื่อคืนนี้เสียอีก "เอ่อ... คือว่านะฟ้าใส..." คีย์อ้าปากพะงาบๆ ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง มือหนาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง *ก๊อก* พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างคนจนตรอก --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความนุบนิบนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ