ประกายเพลิงท่ามกลางหิมะ

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนผืนหิมะขาวโพลน ดุจดังหมู่ดอกเหมันต์อวี้ถังที่เบ่งบานกลางแดดผาด ทว่าความหนาวยะเยือกของยอดเขาเก้าสวรรค์กลับไม่สามารถแช่แข็งอัคคีเพลิงแห่งความทะนงตนที่ลุกโชนอยู่ในอกของหลี่ซวนได้ สายลมกรดพัดกรรโชก หอบเอาเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมนับหมื่นชิ้นกรีดผ่านร่างกายที่สะบักสะบอมของเขา บาดแผลฉกรรจ์บนหัวไหล่และรอยเลือดที่มุมปากหาได้ทำให้กระดูกสันหลังของบุรุษผู้นี้โค้งงอลงแม้แต่น้อย ดวงตาดั่งเหยี่ยวพญาของหลี่ซวนยังคงจ้องมองร่างระหงเบื้องหน้าที่ยืนอยู่เหนือพายุหมุนแห่งลมปราณด้วยแววตาที่เย้ยหยันฟ้าดิน “วิถีกระบี่และดวงวิญญาณ... ตกเป็นของเจ้าอย่างนั้นหรือ?” เสียงหัวเราะแหบพร่าแต่ทรงพลังดังลอดไรฟันของหลี่ซวน แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อเซียนผู้ยิ่งใหญ่แม้แต่น้อย มีเพียงความดื้อรั้นของคนผู้หนึ่งที่ยอมหักแต่ไม่ยอมงอ “เงื่อนไขนี้ ฟังดูคล้ายกับการจองจำวิญญาณในขุมนรกโลกันตร์... แต่ทว่า หากข้าปฏิเสธ เจ้าคิดว่าจะพรากลมหายใจนี้ไปจากข้าได้โดยง่ายกระนั้นหรือ หานอวี่?” เซียนหานอวี่ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีปรากฏขึ้นบนเรียวปากงามล้ำเลิศ นางไม่เคยพบเจอผู้ใดกล้าต่อรองกับนางด้วยน้ำเสียงท้าทายถึงเพียงนี้ท่ามกลางเขตแดนแห่งทัณฑ์สวรรค์ ร่างระหงภายใต้ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดาจำศีลค่อย ๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้ ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับกดทับมิติรอบข้างให้บิดเบี้ยวจนเกิดเสียงคำรามต่ำในอากาศ “สามหาม…” น้ำเสียงของนางราบเรียบทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจกดขี่ที่สามารถบดขยี้สำนักใหญ่ได้ทั้งสำนัก “เจ้าเป็นเพียงมดปลวกในขอบเขตหลอมรวมลมปราณ กล้าดียังไงมาต่อรองกับผู้บรรลุวิถีเซียนขั้นบรรพกาล? หลี่ซวน… เจ้ามีค่าแค่เศษธุลีในสายตาข้า แต่ทว่า… แววตาที่ดื้อรั้นดั่งสุนัขป่าบาดเจ็บของเจ้านั่นแหละ ที่ทำให้ข้าสนใจ” ฉับพลัน อุณหภูมิรอบกายก็ลดฮวบลงจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นผลึกแก้วในชั่วพริบตา นิ้วเรียวดั่งหยกขาวของหานอวี่ตวัดขึ้นกลางอากาศ ปราณกระบี่อัคคีเหมันต์พุ่งแหวกอากาศเข้าจี้ที่จุดชีพจรหัวใจของหลี่ซวนอย่างแม่นยำ ไร้ช่องว่างให้หลบหนี ความตายอยู่ห่างแค่เพียงเส้นยาแดงผ่าแปด! ทว่า หลี่ซวนกลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มือขวาที่กำด้ามกระบี่ขึ้นสนิมสั่นเทาเล็กน้อยด้วยพิษบาดแผล แต่จิตวิญญาณกลับระเบิดแสงสว่างวาบดั่งดาวหางชนดารา เขาไม่ได้คิดจะหลบ เขาเลือกที่จะเดินหน้าเข้าหาคมกระบี่ของนาง! “หากเจ้าต้องการดวงวิญญาณของข้า… ก็มาเอาไปด้วยตัวของเจ้าเอง!” ตูม! คลื่นพลังรุนแรงระเบิดออก ณ จุดที่คนทั้งสองยืนอยู่ เศษหิมะและก้อนน้ำแข็งถูกแรงกระแทกเหวี่ยงขึ้นสู่ท้องนภาจนมืดมิด หลี่ซวนกระอักโลหิตคำโตออกมาอีกครั้ง ร่างกายของเขาทรุดฮวบลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นหิมะ ดาบในมือปักค้ำยันร่างไม่ให้ล้มลงไปนอนกองกับพื้น แววตาของเขายังคงจ้องมองนางอย่างไม่ยอมแพ้ หานอวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย นางยืนอยู่เบื้องหน้าเขา เงาร่างของนางทาบทับลงบนร่างที่โชกเลือดของชายหนุ่ม ปราณอัคคีในกายของนางสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุแปลกประหลาดที่แผ่ออกมาจาก단전 (ตันเถียน) ของหลี่ซวน มันคือ “อัคคีจิตวิญญาณบรรพกาล” ที่หลับใหลและถูกผนึกไว้ใต้ร่างกายที่บอบช้ำนี้ “ที่แท้… เจ้าก็แบกรับสายเลือดนี้ไว้สินะ” หานอวี่พึมพำกับตนเอง แววตาเย็นชาคู่นั้นไหววูบไปชั่วขณะ นางยื่นมือเรียวบางออกไปสัมผัสที่หน้าผากชุ่มเหงื่อของหลี่ซวน ความเย็นยะเยือกจากปลายนิ้วของนางผสานเข้ากับความร้อนรุ่มในร่างของเขา เกิดเป็นไอหมอกสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า หลี่ซวนสะفุ้งเฮือกยามเมื่อปลายนิ้วของนางแตะโดนผิวเนื้อ ความเย็นที่แทรกซึมเข้ามาไม่ได้ทำลายล้าง ทว่ามันกลับช่วยระงับความเจ็บปวดและหล่อเลี้ยงเส้นชีพจรที่ขาดวิ่นของเขาให้กลับมาเชื่อมต่อกันอีกครั้งอย่างน่าประหลาด “อย่าขัดขืน…” เสียงกระซิบของหานอวี่อ่อนลงเล็กน้อย แต่มันยังคงเต็มไปด้วยความเด็ดขาด “นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ลมหายใจของเจ้าคือลมหายใจของข้า บาดแผลของเจ้าคือความอัปยศของข้า... หลี่ซวน เจ้าจงจดจำชื่อของข้าให้ขึ้นใจ” ในขณะที่หลี่ซวนกำลังจะเอ่ยปากตอบโต้ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างนับสิบที่พุ่งแหวกพายุหิมะเข้ามาจากระยะไกล ปรานกระบี่สีทองอร่ามและจิตสังหารอันเข้มข้นแผ่ซ่านปกคลุมทั่วทั้งหุบเขา เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังสะท้อนก้องกังวานผ่านพายุ “ฮ่าๆๆๆ! หานอวี่! เจ้าตามหานางเซียนผู้นี้จนพบตัวเสียที ร่างกระบี่อัคคีเหมันต์ในมือของมัน ข้า ‘มู่หรงหลาง’ ผู้นี้ ขอรับไปก็แล้วกัน!” รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากของหานอวี่ทันที นางหันกลับไปมองกลุ่มคนที่บุกรุกเข้ามาด้วยแววตาดั่งยมทูต พร้อมกับกระบี่เซียนเล่มงามในมือที่ค่อย ๆ ส่งเสียงร้องคำรามก้องฟ้า หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมเดินทางฝ่าพายุหิมะและเพลิงโลกันตร์ไปพร้อมกับชิงเสวี่ยเหมันต์ในตอนนี้นะคะ