คมกระบี่สนิมเขรอะในเหมันต์

ตราประทับแห่งหุบเขาอัสดงมิได้สลักด้วยชาด หากแต่สลักด้วยโลหิตแห่งความอัปยศที่ยังคงอุ่นร้อนอยู่บนแผ่นป้ายประกาศิต "หลี่ซวน ศิษย์ทรยศแห่งสำนักกระบี่เมฆาคารวะ ฝ่าฝืนกฏสวรรค์ ลบหลู่บรรพจารย์ วันนี้ สำนักกระบี่เมฆาขอประกาศขับไล่ออกจากศาลาเซียน ชั่วชีวิตนี้ห้ามเหยียบย่างกลับมาสู่ยอดเขาแห่งนี้อีกเป็นอันขาด!" เสียงประกาศิตของผู้วิณญาณอาวุโส ‘ไท่เฉิน’ ดังก้องกังวานเสียดแท้วิญญาณ ท่ามกลางสายตาของเหล่าศิษย์ร่วมสำนักนับพันที่ยืนเรียงรายอยู่เบื้องล่าง ทุกคู่สายตาเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา เยาะเย้ยถากถาง และหวาดกลัวระคนกัน ทว่า… ชายหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นศิษย์ทรยศกลับมิได้คุกเข่าลงร่ำไห้ หรือแม้แต่ก้มศีรษะลงแม้แต่น้อย หลี่ซวนยืนหยัดตระหง่านอยู่บนลานหินผาเบื้องหน้าตำหนักใหญ่ ร่างกายของเขาสะบสะบัดด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากการถูกถ่ายทอดพลังปราณกลับคืน อาภรณ์สีขาวบุนวมกันหนาวบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงฉานตัดกับหิมะขาวโพลนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายตามแรงลมปราณที่ปั่นป่วนในร่าง มือขวาของเขากำด้าม ‘กระบี่เหมันต์’ ที่สนิมเขรอะเกาะกินจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม แน่นจนข้อต่อกระดูกลั่นเปรี๊ยะ “ข้าทรยศ?” หลี่ซวนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะของเขานั้นแหบพร่า ทว่ากลับเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าลมหนาวแห่งเหมันต์ฤดู “พวกท่านต่างหากที่ยอมสยบแทบเท้าสำนักมารฟ้าเพื่อแลกกับเศษศิลาปราณชั้นยอด ข้าเพียงแค่… ไม่ยอมก้มหัวให้สุนัขรับใช้เช่นพวกท่านเท่านั้น!” เพี๊ยะ! พลังปราณตบะขั้นหลอมรวมวิญญาณของผู้อาวุโสไท่เฉินกดทับลงมาดั่งภูเขาหิมะถล่ม หลี่ซวนกระอักลิ่มเลือดคำโตออกมาทันที ร่างกายเซถอยหลังไปสามก้าว แต่เขาก็ยังคงใช้กระบี่สนิมเขรอะยันพื้นดินไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงไป “สามหองนัก! เจ้าเด็กสวะ รากฐานลมปราณถูกทำลาย เส้นชีพจรเซียนพิการ ไร้ซึ่งปัญญาจะก้าวหน้าในวิถีเซียนได้อีกตลอดกาล เจ้ายังจะมีหน้ามาปากดีอยู่รึ!” ไท่เฉินสะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธเกรี้ยว “ไสหัวไปซะ! ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจสحقเจ้าให้กลายเป็นจุล ณ ที่แห่งนี้!” หลี่ซวนไม่ตอบคำกล่าวใดอีก เขายกมือขึ้นปาดคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่กวาดมองใบหน้าของทุกคนในที่นั้นจดจำไว้ในห้วงความทรงจำ ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกจากร่างของเขา แม้จะเป็นคนพิการไร้รากฐานปราณ ทว่าจิตวิญญาณแห่งกระบี่ที่หล่อหลอมมานับสิบปีกลับยิ่งแหลมคมและน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าเดิม “จำเอาไว้… วันนี้ที่พวกท่านขับไล่ข้าด้วยกระบี่สนิมเขรอะนี้ วันหน้า… ข้าจะใช้กระบี่เล่มเดียวกันนี้ กลับมาทวงคืนทุกสิ่งที่พวกท่านแย่งชิงไป!” สิ้นเสียงคำรามทุ้มต่ำดั่งพยัคฆ์บาดเจ็บ หลี่ซวนสะบัดชายเสื้อหันหลังให้แก่สำนักกระบี่เมฆาที่เขาเคยรักและทุ่มเทชีวิตให้ ก้าวเดินออกไปสู่โลกภายนอกท่ามกลางหิมะโปรยปรายและลมหนาวที่กัดกินเนื้อหนัง เบื้องหน้าคือป่าสนร้อยปีที่ปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบและไอพิษจากสัตว์อสูร เป็นเส้นทางไร้หวนกลับสำหรับผู้ฝึกตนที่ไร้รากฐานปราณ ยามนี้ความมืดมิดของราตรีกาลเริ่มกลืนกินผืนป่า ความหนาวเหน็บเสียดแทงลึกลงถึงกระดูกดำ ทว่าความหนาวในกายยังไม่เท่าความหนาวเหน็บในหัวใจที่ถูกหักหลังโดยผู้มีพระคุณ หลี่ซวนเดินลัดเลาะไปตามหุบเขาอันรกร้าง บาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังและหน้าอกเริ่มส่งผลกระทบ พิษปราณของผู้อาวุโสไท่เฉินกำลังกัดกินเส้นชีพจรที่เหลืออยู่ของเขาอย่างช้าๆ ลมหายใจเริ่มติดขัด ร่างกายหนักอึ้งดั่งถ่วงด้วยหินผาพันชั่ง *แปะ... แปะ... แปะ...* หยาดเลือดสีแดงเข้มหยดลงบนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์เป็นทางยาว หลี่ซวนทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นหินเย็นเฉียบ หูอื้ออึง ดวงตาเริ่มพร่ามัว สติสัมปชัญญะกำลังหลุดลอย “นี่ข้า… จะต้องมาจบชีวิตลงที่นี่อย่างอนาถเช่นนี้หรืองดงาม?” เขายิ้มหยันให้กับโชคชะตา วิถีเซียนช่างตลกร้าย ผู้มีคุณธรรมกลับต้องตายอย่างไร้ที่กลบฝัง ผู้ไร้ยางอายกลับเสวยสุขอยู่บนยอดเขา ในวินาทีที่เปลือกตาของเขากำลังจะปิดลงชั่วนิรันดร์ ท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขาเหมันต์อันรกร้างนั้นเอง อากาศรอบกายก็พลันบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง! อุณหภูมิที่ติดลบจนน้ำแข็งจับตัว กลับแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนระอุแผดเผาราวกับเตาหลอมโลหะ ท้องฟ้ายามราตรีที่ควรจะมืดมิด บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยประกายแสงสีชาดและสีทองอร่ามเรืองรองดั่งเปลวเพลิงแห่งดวงอาทิตย์เก้าดวงที่กำลังแผดเผา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์อัคคีลอยล่องมาแตะจมูก พร้อมกับแรงกดดันทางวิญญาณอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้ฟ้าดินสั่นสะเทือน เลือดในกายของหลี่ซวนที่เกือบจะแห้งเหือดกลับพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับมันกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่เหนือจินตนาการ *ตึง!* เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี นอกเหนือจากความงดงามที่ล่มบ้านล่มเมืองจนหาคำบรรยายใดมาเปรียบเปรยไม่ได้แล้ว รัศมีที่แผ่ออกมาจากนางกลับเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีที่พร้อมจะแช่แข็งวิญญาณของผู้คนให้แตกสลายได้เพียงแค่ปรายตามอง นางคือ ‘เซียนหานอวี่’ นางพญาเซียนแห่งยอดเขาพิสุทธิ์ ผู้ทรงพลังอำนาจที่สุดในดินแดนรกร้างแห่งนี้ และเป็นบุคคลที่เหล่าผู้ฝึกตนต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น เซียนหานอวี่ก้าวเดินมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มที่กำลังจะสิ้นลม อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายหงส์อัคคีสะท้อนแสงประกายไฟระยิบระยับ ดวงตาสีครามคู่สวยคู่นั้นกวาดมองร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของหลี่ซวนด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเวทนา… ทว่าลึกเข้าไปในแววตานั้น กลับมีความไหววูบประหลาดที่ไม่อาจเอ่ยคำใดอธิบายได้ “หลี่ซวน…” เสียงหวานใสราวกับกระดิ่งเงินดังขึ้น ทว่ากลับเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ หลี่ซวนฝืนปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก เขามองเห็นใบหน้างดงามล้ำเลิศที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นอายอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากนางกดทับจนเขากระอักเลือดออกมาอีกคำรบหนึ่ง แต่นัยน์ตาที่ดื้อรั้นและทะนงตนของเขากลับไม่ยอมก้มลงมองพื้นแม้แต่น้อย เขาสบตากับนางตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัวความตาย “เจ้า… เป็นใครกัน?” หลี่ซวนเค้นเสียงถามออกไปอย่างยากเย็น เซียนหานอวี่มิได้ตอบคำถามของเขา นางย่อกายลงช้าๆ เรียวนิ้วขาวผ่องดั่งหยกแตะลงที่ชีพจรบริเวณข้อมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลของเขา *เปรี๊ยะ!* ทันทีที่สัมผัสโดน พลังปราณอัคคีเซียนอันบริสุทธิ์และทรงพลังอย่างหาที่สุดมิได้ก็ทะลักเข้าสู่ร่างของหลี่ซวนในเสี้ยววินาที เส้นชีพจรที่ถูกทำลายและพิษปราณที่กัดกินร่าง กลับถูกแผดเผาและซ่อมแซมอย่างรวดเร็วดั่งปาฏิหาริย์! หลี่ซวนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด นี่มันวิชาอันใดกัน? นางกำลังช่วยเขา… หรือกำลังจะฆ่าเขากันแน่? เซียนหานอวี่โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจเย็นยะเยือกของนางปะทะเข้ากับแก้มสากระคายของเขา แววตาเย็นชาคู่นั้นทอดมองลึกลงไปในดวงตาที่ดื้อรั้นของชายหนุ่ม ก่อนที่มุมปากอิ่มสวยจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่งดงามราวกุหลาบน้ำแข็งบานสะพรั่งท่ามกลางพายุหิมะ “ข้าคือผู้ที่จะมอบชีวิตใหม่ให้แก่เจ้า…” เซียนหานอวี่กระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเขา น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเย้ายวน ทว่าเด็ดเดี่ยวและไร้ความปรานี “แต่แลกกับการที่… นับจากนี้ วิถีกระบี่และดวงวิญญาณของเจ้า จะต้องตกเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น หลี่ซวน… เจ้ากล้ารับเงื่อนไขนี้หรือไม่?” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความหนาวเหน็บและเปลวเพลิงนี้ด้วยกันนะคะ