รอยเท้าในหิมะเลือด

กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางอยู่ในสายลมหนาวเหน็บ ไม่เคยจางหายไปจากความทรงจำของแผ่นดินหย่งอัน รอยรองเท้าหนังหุ้มเกราะประดับลวดลายหมาป่าทมิฬย่ำลงบนผืนหิมะขาวโพลน ทิ้งรอยสีแดงฉานเป็นทางยาวดั่งรอยพู่กันพู่ใหญ่ที่ถูกตวัดผ่านผืนผ้าใบสีเงินยวง ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวของป่าสนชายแดนประจิม กองทัพนับแสนนายเคลื่อนพลกลับสู่เมืองหลวงด้วยความเงียบสงบราวกับภูตผี ไม่มีเสียงโห่ร้องชัยชนะ ไม่มีเสียงกลองศึกกึกก้อง มีเพียงเสียงฝีเท้าและเสียงลมหายใจที่พ่นไอสีขาวออกมาตัดกับความเย็นยะเยือกของบรรยากาศ บนหลังม้าสีนิลตัวมหึมา ร่างของบุรุษผู้หนึ่งนั่งหลังตรงสง่างามดั่งหินผา อาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นลายมังกรทมิฬกลืนไปกับความมืดมิดของรัตติกาล เกราะอ่อนที่สวมทับปรากฏรอยบุบสลายจากการสู้รบอันดุเดือด เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบขึ้นด้วยกдарมรกตเข้ม ขับเน้นให้ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักดูเย็นชาและไร้ซึ่งความรู้สึก ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองตรงไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย ทว่าทุกย่างก้าวที่เคลื่อนผ่านกลับแผ่ไอสังหารที่ทำให้แม้กระทั่งนายกองผู้กล้าหาญยังไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หลวนจิ่ง หรือที่แผ่นดินขนานนามให้ว่า "ฉินอ๋องผู้ไร้ใจ" กำบังเหียนในมือแน่นจนข้อต่อสีขาวโพลน บาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ขวาซึ่งเกิดจากทวนเหล็กของอดีตสหายสนิท ยังคงส่งความเจ็บแปลบทุกครั้งที่กล้ามเนื้อขยับ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับรอยแผลเป็นในจิตใจ พระราชโองการสามฉบับที่ส่งตรงมาจากท้องพระโรงในยามที่กองทัพกำลังเพลี่ยงพล้ำเพื่อกดดันให้รุกคืบ ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท เป็นหลักฐานอันชัดเจนว่าราชสำนักไม่ได้ต้องการชัยชนะเพื่อราษฎร แต่ต้องการใช้เลือดเนื้อของเหล่าทหารหาญเพื่อล้างบางอำนาจของเขาให้สิ้นซาก "ท่านอ๋อง..." เสียงทุ้มต่ำของแม่ทัพหานหยวนดังขึ้นทำลายความเงียบ สหายร่วมเป็นร่วมตายควบม้าเข้ามาเคียงข้าง ใบหน้ากร้านแดดเต็มไปด้วยร่องรอยความกังวล "สายลับของเราจากเมืองหลวงรายงานมาว่า ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งขุนนางจากตระกูลสวีมารับตำแหน่งผู้ตรวจการกองทัพ และมีการเคลื่อน1ไหวที่น่าสงสัยในเขตยุทธศาสตร์ทางเหนือ เกรงว่า..." "ปล่อยให้พวกเขาเล่นละครปาินีย์ไปเถอะ หานหยวน" หลวนจิ่งเอ่ยแทรกขึ้น น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาดั่งสายน้ำในฤดูเหมันต์ "บัลลังก์มังกรนั้นคับแคบเกินกว่าจะแบ่งปันให้ผู้ที่มีอำนาจในมือมากเกินไป ฮ่องเต้ย่อมหวาดระแวงเป็นธรรมดา" "แต่การกลับเมืองหลวงครั้งนี้... เปรียบเสมือนการเดินเข้าสู่กรงเสือนะพะย่ะค่ะ" หานหยวนกระซิบเตือนด้วยความหวังดี หลวนจิ่งไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปเห็นความผิดปกติตรวบโค้งถนนเบื้องหน้า หิมะที่ควรจะขาวสะอาดปรากฏรอยเท้าปริศนาที่มิใช่รอยเท้าของสัตว์ป่า หรือกองทหารลาดตระเวน รอยเท้านั้นมุ่งตรงหายเข้าไปในเขตหุบเขาหมอกทึบ ซึ่งเป็นเส้นทางลับที่น้อยคนนักจะล่วงรู้ "หยุดกองทัพ!" สัญญาณมือเด็ดขาดถูกส่งออกไป กองทัพนับแสนหยุดชะงักลงในทันที ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิว หลวนจิ่งกระชับกระบี่ประจำกาย ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นเศษผ้าสีครามชิ้นเล็กๆ ถูกเกี่ยวติดไว้กับกิ่งสนแห้ง เบื้องล่างรอยเท้านั้นมีกลิ่นอายจางๆ ของสมุนไพรโบราณที่คุ้นเคย ในเงามืดหลังม่านหิมะและหมอกหนา ร่างระหงในชุดคลุมกันหนาวสีเทาเข้มยืนนิ่งสงบ สตรีผู้หนึ่งกำลังใช้พัดไม้ไผ่เคาะเบาๆ ที่ฝ่ามืออย่างใจเย็น สายตานางจับจ้องมายังแม่ทัพผู้เกรียงไกรผ่านช่องว่างของกิ่งไม้ แม้ใบหน้าจะถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมหน้าสีดำ แต่ประกายในดวงตากลับฉายแววเฉียบคมลุ่มลึกราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงจิตใจของอีกฝ่าย เสิ่นเวย ไม่ได้หลบหนี นางจงใจทิ้งร่องรอยเหล่านี้ไว้เพื่อให้เขาพบ และนางก็รู้ดีว่าบุรุษผู้นี้จะไม่ปล่อยผ่านเรื่องน่าสงสัยเช่นนี้เด็ดขาด หลวนจิ่งส่งสัญญาณให้หานหยวนคุมกำลังอยู่เบื้องหลัง ก่อนจะควบม้าแยกตัวออกมาลำพังเพื่อติดตามเงานั้นเข้าสู่หุบเขาแคบ การเผชิญหน้ากันครั้งแรกท่ามกลางลมหายใจของฤดูหนาวกำลังจะเริ่มต้นขึ้น โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า หมากกระดานนี้ไม่ได้มีเพียงแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น ความมืดของราตรีกลืนกินร่างของฉินอ๋องจนลับตา กระทั่งหานหยวนที่รออยู่เบื้องนอกเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ พลันมีเสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงเข้ามาใกล้ พร้อมกับทหารม้าเร็วที่นำสารลับฉบับใหม่มาส่ง ทหารผู้นั้นยื่นม้วนผ้าไหมประทับตราหยกด้วยมือที่สั่นเทา "แม่ทัพหาน... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะย่ะค่ะ!" ทหารนายนั้นหอบหายใจอย่างรุนแรง "มีพระราชโองการด่วนที่สุด... สั่งปลดฉินอ๋องออกจากตำแหน่งแม่ทัพบูรพา และให้กุมตัวส่งเข้าคุกหลวงในข้อหากบฏทันทีที่เหยียบเข้าเขตประตูเมือง!" หานหยวนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อก้มลงมองสารในมือ ปรากฏว่าหมึกบนผ้าไหมยังคงเปียกชื้นอยู่เล็กน้อย ราวเพิ่งเขียนเสร็จเมื่อไม่นานมานี้เอง... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยเท้าในหิมะเลือดนี้ไปด้วยกันนะครับ