จุดเริ่มต้นของหายนะ

กลิ่นสีน้ำมันและฝุ่นปูนคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งเดียวที่กวนใจธันวามากกว่ามลพิษในไซต์งานเวลานี้ กลับเป็นรอยยิ้มเยาะที่มุมปากของชายร่างสูงในชุดนิรภัยสีส้มสะท้อนแสงคนนั้น "ถ้าคุณคิดว่าคานรับน้ำหนักตรงนี้มันเก๋ไก๋สไตล์มินิมอลจนยอมเอาชีวิตคนงานมาเสี่ยง... ผมแนะนำให้คุณกลับไปเรียนปวช. ใหม่สักรอบดีกว่านะครับ สถาปนิกเซนส์ศิลป์หลุดโลก" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องเจาะกระแทกคอนกรีตด้านนอก ธันวาชะงักมือที่กำลังม้วนแปลนพิมพ์เขียวเก็บลงกระบอกเหล็ก ดวงตากลมโตตวัดมองผู้พูดทันทีอย่างไม่คิดจะยอมลงให้ "พูดจาให้มันดีๆ นะครับคุณวิศวกร... เอ่อ... เพลิงพล" ธันวาเน้นเสียงลอดไรฟัน ไล่สายตามองตั้งแต่หมวกกันน็อกสีขาวบนศีรษะลงมาถึงรองเท้าเซฟตี้หัวเหล็กที่เปื้อนฝุ่นดิน "แปลนนี้ผ่านการคำนวณโครงสร้างตามหลักสถาปัตยกรรมสากลแล้ว ถ้าสมองส่วนหน้าของคุณยังแยกแยะระหว่าง 'งานดีไซน์ร่วมสมัย' กับ 'ความมักง่าย' ไม่ได้ ก็ควรใช้เวลาว่างไปเปิดตำราอ่านซะบ้าง ไม่ใช่มายืนเห่าใส่ผมตรงนี้" เพลิงพลแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าประชิดร่างโปร่งของสถาปนิกหนุ่มไฟแรงอย่างคุกคาม ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือกลิ่นเหงื่อจากการทำงานกลางแดดโชยปะทะจมูก ธันวาไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขาเชิดคางขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ นัยน์ตาสีเข้มของเพลิงพลคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเฉือนทุกข้ออ้างให้แหลกคั้นคามือ "ปากเก่งดีนี่" เพลิงพลโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ทำเอาคนฟังรู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหูอย่างน่าหงุดหงิด "แต่หน้าตาดีๆ แบบนี้ ถ้าวันหนึ่งคานที่คุณออกแบบมันพังถล่มลงมาทับหัวคนงานจริงๆ ปากเก่งๆ ของคุณจะยังพูดออกเสียงได้อยู่ไหม หรือจะเอาแต่ร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ใต้ซากปรักหักพังกันแน่" "คุณ!" ธันวาหน้าตื่นด้วยความโกรธ เลือดในกายพุ่งพล่านจนปลายนิ้วสั่นเทา เขาเกลียดที่สุดคือพวกยึดติดกับกรอบเดิมๆ และดูถูกงานศิลป์ของผู้อื่น "อย่ามาดูถูกวิชาชีพของผมนะ! ถ้าวิศวกรสมองทึบอย่างคุณไม่อ่านแบบให้ละเอียดถี่ถ้วนก่อนจะมาเห่าเหวี่ยง ก็บอกมาตรงๆ เถอะว่าแก้ปัญหาหน้างานไม่เป็น!" "ผมแก้ปัญหาเก่งกว่าที่คุณคิดเยอะ... โดยเฉพาะปัญหาเฉพาะหน้าที่ชอบทำตัวอวดดีใส่ผมเนี่ย" เพลิงพลตอบกลับทันควันอย่างไร้ความเกรงใจ สายตาคมกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโมโหอย่างพินิจพิเคราะห์ แววตาคู่คมนั้นไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาเรียวรีที่ฉายแววดื้อรั้นอย่างถึงที่สุด ทว่าความรู้สึกอ่อนโยนแปลกประหลาดนั้นถูกกลบเกลื่อนด้วยใบหน้าเรียบเฉยและท่าทีเย็นชาอย่างรวดเร็ว บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไซต์งานที่เคยอึกทึกครึกโครมเสมือนเงียบงันลงไปถนัดตา เหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ธันวากำหมัดแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านเกินกว่าจะควบคุม ก่อนที่ริมฝีปากบางจะได้สวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบยิ่งกว่า เสียงฝีมือหนักๆ พร้อมเสียงเรียกของโฟร์แมนคุมงานก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบ "คุณเพลิงครับ! แย่แล้วครับ ทางด้านโกดังเก็บวัสดุเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เพลิงพลผละสายตาออกจากใบหน้าของธันวาอย่างไม่สบอารมณ์นัก เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปตวัดสายตาคมกริบมองสถาปนิกหนุ่มเป็นครั้งสุดท้าย "เคลียร์พื้นที่ตรงนี้แล้วส่งแปลนใหม่มาให้ผมภายในเที่ยงนี้ ไม่อย่างนั้น... ผมจะรื้อทิ้งด้วยมือตัวเอง" พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ธันวายืนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ที่กำลังตีรวน ก่อนจะหันหลังกลับเพื่อเก็บอุปกรณ์ออกแบบของตนให้เข้าที่ ทว่าในจังหวะที่หมุนตัวกลับนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เดินกลับเข้ามาอย่างกะทันหันก็ทำให้เขาต้องชะงัก ธันวาหันขวับกลับไปหมายจะต่อว่าคนไร้มารยาท ทว่าร่างสูงของเพลิงพลกลับยืนประชิดตัวอยู่ก่อนแล้ว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของธันวาอย่างรวดเร็วก่อนจะดึงเข้าหาตัวด้วยแรงมหาศาล จนแผ่นอกบางกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้มเมื่อเพลิงพลโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะแนบชิดกับใบหู "ลืมบอกไป... ยินดีต้อนรับสู่นรกโลกันตร์นะครับ คุณสถาปนิกคนสวย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามาสัมผัสความละมุนและคมคายในบทแรกนี้นะคะ