กฎเหล็กของคนคุมงาน

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนใหม่ๆ คือบรรยากาศที่ธันวาเกลียดเป็นอันดับต้นๆ รองลงมาจากเสียงทุบผนังคอนกรีตตอนแปดโมงเช้า แต่สิ่งที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่ากลิ่นและเสียงเหล่านั้น นั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้พลาสติกสีน้ำเงินตรงหน้าเขาในเวลานี้ “ถ้ายังยืนทำหน้าเหมือนคนท้องผูกอยู่แบบนั้น ผมเกรงว่าโปรเจกต์นี้คงได้พับเสื่อกลับบ้านก่อนจะได้ตอกเสาเข็มต้นแรกนะครับ คุณธันวา” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันหยอกเย้าดังขึ้นจากริมฝีปากหยักลึกของเพลิง ชายหนุ่มเจ้าของตำแหน่งหัวหน้าโครงการผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยว ลากสายตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาขึ้นมองสถาปนิกหนุ่มที่กำลังยืนกอดอกแน่นจนเสื้อเชิ้ตสีขาวแทบปริ ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างปิดไม่มิด “หน้าผมเป็นยังไงไม่สำคัญเท่าสมองของคุณหรอกนะฃคุณเพลิง ใครใช้ให้คุณลากผมมากลางไซต์งานก่อสร้างที่ฝุ่นตลบแบบนี้ตอนเที่ยงคืน แถมยังบอกให้เตรียมกระเป๋า… คุณคิดจะกักตัวผมไว้เป็นทาสกรรมกรหรือไง” “ทาสกรรมกรคงไม่เหมาะกับคนปากเก่งอย่างคุณหรอกครับ” เพลิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างโปร่งที่สูงน้อยกว่าเขาไม่กี่เซนติเมตรได้อย่างรวดเร็ว จนธันวาต้องผละถอยหลังอัตโนมัติ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับเสาปูนเปลือยของอาคารพาณิชย์สามชั้นที่กำลังรีโนเวท “แต่เป็น ‘คู่ปรับ’ ที่ต้องทำงานร่วมกันแบบหายใจรดต้นคอ… อันนี้น่าสนใจกว่าเยอะ” ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะเข้าบริเวณข้างแก้มทำให้ธันวาต้องเบี่ยงหน้าหนี หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนอันตรายต่อระบบประสาทสัมผัสต่างหาก หมอนี่อันตราย… อันตรายยิ่งกว่าเหล็กเส้นขึ้นสนิมในไซต์งานเสียอีก “ถอยไปเลยนะ คุณไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของผม” ธันวายกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ แม้เนื้อผ้าเชิ้ตทำงานจะกั้นไว้ แต่ความแน่นตึงของกล้ามเนื้อใต้ร่มผ้ากลับส่งความร้อนผ่านมาลวกปลายนิ้วเขาจนต้องรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน เพลิงกระตุกยิ้มมุมปาก ยอมถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวอย่างผู้มีชัย แต่สายตายังคงสำรวจสำรวจเรือนร่างระหงของสถาปนิกตัวแสบตั้งแต่หัวจรดเท้า “ความเป็นส่วนตัวอะไรกัน ในเมื่อสัญญาจ้างระบุชัดเจนว่า อินเทอร์เนี่ยร์อย่างคุณต้องพร้อมซัพพอร์ตหน้างานทุกสถานการณ์ และนี่คือ ‘กฎเหล็ก’ ข้อแรกที่เราต้องตกลงกัน” แท็บเล็ตหน้าจอคมชัดถูกยื่นมาตรงหน้า ธันวาขมวดคิ้วมุ่น ก้มมองตัวหนังสือดิจิทัลที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ *กฎเหล็กของคนคุมงาน (ฉบับเพลิงสั่งลุย):* 1. *ห้ามเถียง ห้ามขัดคำสั่ง และห้ามทำหน้าบูดใส่หัวหน้าโครงการเกินวันละสามครั้ง* 2. *ทุกปัญหาหน้างานต้องแก้หน้างานทันที ห้ามหอบงานกลับไปนอนคิดที่คอนโดส่วนตัวเด็ดขาด* 3. *พื้นที่พักผ่อนชั่วคราวในไซต์นี้… มีห้องเดียว และเราต้อง ‘แชร์’ มันร่วมกัน* “ห๊ะ! ข้อสามนี่มันหมายความว่ายังไง!” ธันวาโพล่งขึ้นมาเสียงดังลั่นไซต์งาน จนเสียงสะท้อนก้องไปทั่วโครงสร้างปูนเปลือย “คุณหมายความว่าผมต้องนอนห้องเดียวกับคุณเหรอ ฝันไปเถอะ! ผมยอมนอนกลางดินกินกลางทรายใต้ต้นไม้ยังจะดีเสียกว่าไปนอนร่วมชายคาเดียวกับคนเผด็จการอย่างคุณ!” “เชิญตามสบายครับ พื้นที่รอบๆ นี่มีทั้งสุนัขจรจัดและกองขยะรีไซเคิล เลือกมุมที่ชอบได้เลย” เพลิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยnชาหน้าตาย ช1ายหนุ่มหมุนตัวเดินไปหยิบรอยัลบลูปริ้นท์แผ่นใหญ่ออกมาจากโต๊ะสนาม “แต่ถ้าเลือกนอนห้องพักคนงานติดแอร์ข้างๆ ห้องผม… คุณก็แค่ต้องเซ็นยอมรับกฎข้อนี้ซะ” ธันวากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางเอาชนะไอ้มนุษย์หน้าตายคนนี้ให้ได้ ใบหน้าหวานงอง้ำด้วยความฮึดฮัด ดวงตากลมโตมองเอกสารในมือแท็บเล็ตสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาในชีวิต “คุณจงใจแกล้งผมชัดๆ” ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ก้าวเข้าไปประชิดตัวเพลิงอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาคู่สวยจ้องตรงเข้าไปในดวงตาสีนิลของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว “ทำไม? กลัวว่าถ้าไม่มีผมคอยควบคุมแบบใกล้ชิด แล้วแบบแปลนที่คุณแก้เละเทะมันจะไม่มีคนคอยเช็ดก้นให้หรือไง คุณสถาปนิกจอมรวน” เพลิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกจู่โจมด้วยประโยคคำถามที่พุ่งตรงเข้าเป้า สายตาคมกริบไหววูบชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม รอยยิ้มร้ายกาจถูกจุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน “ถ้าผมบอกว่า… ผมไม่ได้กลัวเรื่องแบบแปลนพัง” เพลิงกระซิบเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าข้างใบหูของคนตัวเล็ก ขยับเข้าไปจนธันวาต้องเอนตัวหนีไปด้านหลังจนแผ่นหลังติดเสาอีกรอบ “แต่ผมกลัวว่า… ถ้าไม่ได้มองหน้าคุณใกล้ๆ แบบนี้ตลอด 24 ชั่วโมง แล้วผมจะเผลอคิดถึงคุณจนทำงานไม่نتการต่างหากล่ะ” บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งไปเฉียบพลัน เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงรถราบนท้องถนนด้านนอก ธันวาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลคำพูดกำกวมและสายตาที่ร้อนแรงเกินกว่าเหตุของคนตรงหน้าไม่ทัน นี่มัน… มุกจีบ หรือคำขู่ระดับสิบเซนติเมตรกันแน่! “คุณ… พูดบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยนะ!” ธันวาพยายามดันอกเพลิงออกอีกครั้ง แต่คราวนี้วงแขนแกร่งกลับตวัดรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ป้องกันไม่ให้คนปากเก่งหลุดรอดไปไหนได้ เพลิงก้มมองใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความพึงพอใจ ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ ความอ่อนโยนที่แสดงออกมาแบบกะทันหันทำให้ธันวาถึงกับลืมหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก “จำไว้นะครับธันวา… ว่ากฎทุกข้อ ผมตั้งขึ้นมาเพื่อคุณคนเดียว” เพลิงกระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากหยักอยู่ห่างจากริมฝีปากอิ่มของธันวาเพียงแค่คืบเดียว “และคืนนี้… เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว” ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะเหล็กดัดดังขึ้นขัดจังหวะวิกฤตหัวใจที่กำลังจะระเบิด พร้อมกับร่างของหัวหน้าคนงานหน้าตาตื่นที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา “คุณเพลิงครับ! แย่แล้วครับ! ท่อประปาหลักชั้นสองเกิดแตก น้ำทะลักลงมาโดนกองแบบแปลนชุดพรีเซนต์ที่เพิ่งพิมพ์เสร็จเมื่อเย็นนี้เสียหายหมดเลยครับ!” เพลิงผละออกจากร่างของธันวาอย่างเสียดายเล็กน้อย แต่แววตากลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมจริงจังในทันที เขาดึงแท็บเล็ตคืนจากมือสถาปนิกหนุ่ม ยัดใส่มืออีกฝ่ายพร้อมกับออกคำสั่งเฉียบขาด “งานเข้าแล้วล่ะ คุณอินเทอร์เนี่ยร์” เพลิงหันมามองธันวาด้วยสายตาคมกริบ “ตามผมขึ้นไปดูความเสียหายชั้นสองเดี๋ยวนี้… ถ้าไม่อยากให้แบบแปลนโปรเจกต์ร้อยล้านกลายเป็นกระดาษทิชชู่เปียกน้ำ” ธันวาสบถเบาๆ ในใจ แต่ร่างกายกลับขยับตามฝีเท้ายาวของเพลิงที่พุ่งตรงไปยังบันไดโครงสร้างทันที ความหงุดหงิดระลอกใหม่พุ่งขึ้นมาปะปนกับความตื่นตัวในฐานะคนทำงานมืออาชีพ ทว่า ก่อนที่ธันวาจะก้าวพ้นขอบประตูขึ้นไปยังชั้นสอง เพลิงที่เดินนำอยู่ก็หยุดชะงักกะทันหันจนธันวาเกือบชนเข้ากลางหลังอีกรอบ “เดี๋ยวก่อน” เพลิงหันกลับมามองด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “อะไรอีกเล่า! จะสั่งกฎข้อที่สี่หรือไง!” ธันวาโวยวาย “เปล่า…” เพลิงยิ้มมุมปาก ยื่นมือมาคว้าข้อมือเรียวของธันวาไว้แน่น ลากให้เดินเคียงข้างขึ้นบันไดไปด้วยกัน “แค่จะบอกว่า… จับมือผมไว้ให้แน่นๆ เพราะทางข้างบน มันมืดและลื่นกว่าที่คุณคิดเยอะ” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความละมุนและปั่นป่วนหัวใจในบทนี้นะคะ!