ของขวัญจากมิติ

"กลิ่นนี่มัน... กลิ่นบ้าอะไรกันวะเนี่ย!" เสียงสบถของจูเหอ ลูกพี่ลูกน้องจอมตะกละของบ้านสกุลกู้ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดหน้าคลังสินค้าทหาร จมูกโด่งรั้นของเขาฟุดฟิดสูดดมกลิ่นอายอันลึกล้ำที่ลอยมาตามสายลมยามวิกาล มันไม่ใช่แค่กลิ่นหอมของเนื้อหมูสามชั้นเคี่ยวซีอิ๊วธรรมดา แต่มันคือความซับซ้อนของรากผักชี กระเทียม พริกไทยโขลกละเอียด ผสมผสานกับน้ำตาลโตนดเคี่ยวจนหอมกรุ่นตัดด้วยความเปรี้ยวเค็มกลมกล่อมของมะขามเปียกและขิงแก่—กลิ่นแกงฮังเลหมูสามชั้นสูตรโบราณที่หลินฟางเซียนเพิ่งบรรจงเคี่ยวจนน้ำมันหมูสีแดงใสซึมเคลือบผิวเนื้อหมูฉ่ำวาว รบกวนประสาทสัมผัสของทุกคนในรัศมีร้อยเมตรจนท้องไส้ปั่นป่วน หลินฟางเซียนยืนกอดอกพิงผนังไม้เก่าคร่ำคร่าของคลังสินค้า ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับท่ามกลางแสงจันทร์สลัว รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบอย่างเหนือกว่า นางปรายตามองกลุ่มคนที่กำลังกลืนน้ำลายเอื้อมมือควคว้างหาต้นตอของกลิ่นด้วยความหิวโหย "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังมีหน้ามาเดินดมกลิ่นอาหารชาวบ้านเขาอีกหรือคะ คุณจูเหอ?" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยหนามแหลมคมเอ่ยขึ้น ทำเอาคนที่กำลังเคลิบเคลิ้มสะดุ้งสุดตัว จูเหอหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโมโหและอับอาย เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้หมายจะหาเรื่อง แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากต่อว่า กลิ่นหอมระรวยระลอกใหม่ก็พัดกระโชกเข้าจมูกจนเขาต้องกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ "นังสะใภ้ตัวดี! แกทำอะไรกินกันแน่ กลิ่นมันรบกวนชาวบ้านชาวเมืองเขาไปหมด แบบนี้มันเข้าข่ายยั่วยวนสาธารณชนนะเว้ย!" "ยั่วยวนสาธารณชน?" ฟางเซียนหัวเราะในลำคอเบาๆ กิริยาอาการช่างสง่างามราวกับคุณหญิงในห้องหอ หาใช่ภรรยาชาวไร่ปลายแถวที่ใครจะมาข่มเหงได้ "นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของฉันกับสามี กลิ่นอาหารจะลอยไปโดนจมูกใคร ก็ขึ้นอยู่กับว่าจมูกของคนผู้นั้นยาวและยื่นมาสอดเรื่องชาวบ้านมากแค่ไหนต่างหากล่ะคะ" "แก...!" จูเหอหน้าดำคร่ำเครียด กำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะพุ่งเข้ามาเอาเรื่อง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเต็มนายก็ก้าวออกมาจากเงาด้ามไม่ไกล พันจ่ากู้เฉินยืนบังภรรยาตัวน้อยไว้ด้วยแผ่นหลังกว้าง รังสีความน่าเกรงขามและสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่ากราดมองจูเหอจนอีกฝ่ายถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ "ดึกมากแล้ว ถ้าไม่มีธุระอะไรเกี่ยวกับราชการ เชิญกลับไปเสีย" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ แต่เฉียบขาดจนจูเหอไม่กล้าต่อปากต่อคำ เขาฮึดฮัดสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นใจ พร้อมกับสัญญาใน Aใจว่าพรุ่งนี้เช้าจะต้องฟ้องแม่สามีมาจัดการนังสารพัดพิษนี่ให้เด็ดขาด เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง กู้เฉินจึงหันกลับมามองภรรยา สายตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนระคนกังวลทันที มือหนากรอะกระด้างเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม "เหนื่อยไหมฟางเซียน? ปล่อยให้พวกมันมารบกวนเธอจนได้" เขากล่าวเสียงนุ่ม ฟางเซียนส่ายหัวน้อยๆ รอยยิ้มละมุนละไมปรากฏบนใบหน้า "ไม่เหนื่อยเลยค่ะพี่กู้... ตรงกันข้าม ฉันกำลังสนุกต่างหากล่ะคะ" นางเอื้อมมือไปจับมือหนาของสามีมากุมไว้ "เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ อาหารเสร็จพอดี ฉันอยากให้พี่ได้ชิมฝีมือฉันในเวอร์ชันที่พิเศษกว่าเดิม" เมื่อผลักประตูเข้ามาในห้องพักหลังคลังสินค้า บรรยากาศอบอุ่นก็โอบล้อมทั้งคู่ไว้ บนโต๊ะไม้มีหม้อแกงฮังเลส่งควันกรุ่นเคียงคู่กับข้าวสวยร้อนๆ เม็ดเรียงสวย ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาฟางเซียนจริงๆ ไม่ใช่สำรับอาหารตรงหน้า หากแต่เป็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เกิดขึ้นลึกเข้าไปในจิตใต้สำนึกของนาง *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณกังสดาลกังวานใสรากับหยดน้ำกระทบผิวน้ำในถ้ำลึกดังขึ้นในโสตประสาทของฟางเซียนเพียงผู้เดียว [ระบบมิติห้างสรรพสินค้า: ตรวจพบระดับความพึงพอใจและการพัฒนาการค้าขายบรรลุเงื่อนไขระดับที่ 3] [ทำการปลดล็อก: 'โซนห้องครัวอัจฉริยะยุคอนาคต' และ 'อุปกรณ์ทำอาหารแรงดันสูงพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า' สำเร็จ] หัวใจของฟางเซียนเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น มิติห้างสรรพสินค้าที่ติดตามนางข้ามภพข้ามชาติมา ไม่ได้มีแค่สินค้าอุปโภคบริโภคทั่วไป แต่มันยังมีคลังวิทยาการอาหารที่ล้ำยุคยิ่งกว่าโลกปัจจุบันที่นางจากมาเสียอีก! ภาพโฮโลแกรมสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เผยให้เห็นเตาแม่เหล็กไฟฟ้าไร้ควัน หม้อแรงดันอัจฉริยะที่สามารถย่นระยะเวลาการเคี่ยวเนื้อนุ่มละลายในปากจากสามชั่วโมงเหลือเพียงสิบนาที และเครื่องบดสับอัตโนมัติที่ทำจากไทเทเนียมบริสุทธิ์ นี่คืออาวุธลับที่จะทำให้นางผูกขาดตลาดอาหารในเมืองนี้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ และเป็นฐานันดรทางการเงินที่จะทำให้สกุลกู้ไม่มีวันเหยียบย่ำนางได้อีกต่อไป "ฟางเซียน เป็นอะไรไปหรือเปล่า? เหม่ออะไรอยู่คะคนดี" เสียงทุ้มของกู้เฉินดึงนางกลับสู่ความเป็นจริง เขามองภรรยาด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับอย่างแปลกตา "เปล่าค่ะ... แค่กำลังคิดว่า ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเราจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงต่างหากล่ะคะ" ฟางเซียนยิ้มกว้าง นางตักแกงฮังเลคำโตใส่ชามให้สามี กลิ่นหอมฟุ้งกระจายเคล้าคลอไปกับความตั้งใจอันแน่วแน่ ทว่า ในขณะที่ความสุขกำลังอบอวลอยู่ในห้องเล็กๆ นั้น ที่บ้านหลักสกุลกู้ แม่สามีจอมเคี่ยวและจูเหอก đangสุมหัวกันวางแผนชั่วร้ายบางอย่าง เสียงหัวingเหี้ยมเกรียมลอดผ่านความมืด พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนกำลังคืบคลานเข้าใกล้คลังสินค้าช้าๆ... ฟางเซียนวางช้อนลงช้าๆ เมื่อหูทิพย์จากมิติเริ่มส่งเสียงเตือนภัยเบาๆ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง *พวกมันคงคิดว่าตัวเองเป็นผู้ล่าสินะคะ... น่าสนุกเสียจริง* โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่สนับสนุน "ครัวคุณยาย" มาโดยตลอดค่ะ!