สามีขาโหดในคราบพ่อบ้าน

ซองกระดาษสีน้ำตาลยับยู่ยี่ที่นอนสงบนิ่งอยู่แทบเท้ากู้เฉิน ส่งกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและกลิ่นจางๆ ของหมึกพิมพ์ราคาถูก ทว่าในสายตาของหลินฟางเซียน มันกลับคล้ายระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวนไว้เรียบร้อยแล้ว "อย่าขยับค่ะพี่กู้" เสียงหวานทว่าเฉียบขาดเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปแตะแขนแกร่งของสามีไว้ทันท่วงที กู้เฉินชะงักฝีเท้า ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วตรอกมืดทึบที่ไร้เงาผู้คน มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้แห้งไหวระรัว แต่วิญญาณนักรบของนายทหารหนุ่มกลับสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เขาก้มลงหยิบซองนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของอดีตทหารแนวหน้า ปลายนิ้วหยาบกร้านฉีกปากซองออก เผยให้เห็นภาพถ่ายใบเก่าที่เกือบเหลืองกรอบและกระดาษโน้ตที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ หลินฟางเซียนชะโงกหน้าเข้าไปดู ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความบนกระดาษ... *'ระวังคนใกล้ตัว หนี้เลือดที่เธอก่อไว้ที่ค่ายทหารกำลังจะตามมาทวงคืน'* "หึ หนี้เลือดงั้นหรือคะ?" มุมปากอิ่มยกยดขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ทรงพลังเสียจนกู้เฉินยังต้องเหลือบมองด้วยความหลงใหล ภรรยาตัวน้อยของเขาในยามนี้นอกจากจะไม่หวาดกลัวแล้ว แววตายังเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์ราวกับแมวป่าที่กำลังสนุกกับการล่าเหยื่อ "ดูท่าทางว่าศัตรูเก่าของสามีดิฉัน จะยังไม่เข็ดหลาบสินะคะ ถึงได้ส่งจดหมายขู่เด็กๆ แบบนี้มา" กู้เฉินเก็บซองกระดาษนั้นใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างไม่แยแส ก่อนจะคว้ามือเรียวบางมาจับไว้แล้วบีบเบาๆ เพื่อถ่ายiอความอบอุ่น "ฟางเซียน... คนพวกนี้พี่จัดการเองได้ คุณไม่ต้องเอาตัวเข้ามาเสี่ยง" "ใครว่าดิฉันจะเอาตัวเข้าเสี่ยงกันล่ะคะ?" หลินฟางเซียนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพราวระยับ "คนเราจะทำมาค้าขายให้เจริญรุ่งเรือง ศัตรูเก่าก็เปรียบเสมือนปุ๋ยชั้นดีที่ช่วยให้พืชผลเติบโตไม่ใช่หรือคะ? วันนี้เรายังมีภารกิจสำคัญที่บ้านรออยู่ ซองจดหมายนี่เอาไว้จุดไฟเผาถ่านย่างหมูสามชั้นยังเสียดายกระดาษเลยค่ะ กลับบ้านกันเถอะค่ะ สามีขาโหดของดิฉัน" คำว่า 'สามีขาโหด' หลุดออกมาพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน ทำเอาใบหน้าคมเข้มของนายทหารหนุ่มขึ้นสีแดงจางๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ใครจะไปคิดว่าพันจ่าผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมเด็ดขาดในค่ายทหาร จะต้องมาพ่ายแพ้ให้กับแม่ค้าสาวฝีปากกล้าที่จับเขาดัดนิสัยให้กลายเป็นพ่อบ้านมือหนึ่งได้อย่างราบคาบในเวลาไม่กี่เดือน ณ เรือนพักหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน บรรยากาศยามสายไม่ได้เงียบสงบอย่างที่เคย เพราะวันนี้เป็นวันที่กู้เฉินประกาศกร้าวว่าจะขอ "ลางงาน" เพื่อมาปรนนิบัติภรรยาและจัดการงานบ้านทั้งหมดด้วยตัวเอง ภาพที่ชาวบ้านเดินผ่านไปมาแล้วต้องขยี้ตาตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า คือภาพของอดีตนายทหารร่างยักษ์ผู้มีรอยแผลเป็นน่าเกรงขาม สวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีชมพูหวานแหวว กำลังงละมุนละไมอยู่กับการคัดแยกพริกไทยดำ เม็ดผักชี และโป๊ยกั๊ก ลงในครกหินโบราณ มือหนาที่เคยถือปืนไรเฟิลบัดนี้กำลังจับสากตำเครื่องเทศด้วยจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรไทยจีนโชยฟุ้งกระจายไปทั่วรั้วบ้าน เรียกน้ำลายของคนที่เดินผ่านไปมาให้ต้องกลืนลงคออย่างยากลำบาก "พี่กู้คะ ตำแรงไปหน่อยค่ะ เดี๋ยวรสชาติเครื่องเทศจะขมเกินไป" หลินฟางเซียนเดินถือตะกร้าผักสดก้าวเข้ามาในครัว เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงติดตลกเมื่อเห็นเหงื่อเม็ดโตผุดพรายบนหน้าผากของสามีหนุ่ม กู้เฉินหยุดมือทันที ดวงตาคมเข้มมองภรรยาด้วยความรักใคร่ระคนเอาอกเอาใจ "แบบนี้พอดีไหมครับที่รัก? พี่กลัวว่าถ้าตำไม่ละเอียดพอ น้ำซุปสูตรลับของคุณจะซึมเข้าเนื้อหมูไม่เต็มที่" "อืม... ใช้ได้ค่ะ" หลินฟางเซียนอมยิ้ม เดินเข้าไปใกล้แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้ชายหนุ่มอย่างเบามือ การกระทำที่แสนเป็นธรรมชาติและเปี่ยมด้วยความใส่ใจนี้ ทำให้อุณหภูมิในห้องครัวอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา "ไหนๆ วันนี้คุณก็ยอมเป็นพ่อบ้านให้ดิฉันสั่งได้เต็มที่แล้ว งั้นเรามาทำเมนูเด็ดที่จะทำให้พวกป้าสะใภ้จอมโลภที่ชอบมาแอบมองหน้าบ้านเราน้ำลายสอจนอกแตกตายกันดีกว่าค่ะ" เมนูที่หลินฟางเซียนเลือกในวันนี้คือ **"สามชั้นอบสมุนไพรกลิ่นอายโบราณ"** และ **"น้ำพริกข่าสูตรลับเฉพาะตัว"** วัตถุดิบทุกอย่างถูกหยิบออกมาจาก "มิติห้างสรรพสินค้า" ของเธอ เนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษ ชั้นมันและเนื้อสลับกันสวยงามราวกับงานศิลปะ ถูกนำมาลวกในน้ำเดือดที่ใส่ข่า ตะไคร้ และใบมะกรูดดับคาว จากนั้นกู้เฉินรับหน้าที่นำไปทอดในกระทะเหล็กด้วยไฟอ่อนจนหนังหมูกรอบฟูเป็นสีทองอร่าม เสียงน้ำมันเดือดปุดๆ ผสมกับกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่ลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทำให้บ้านพักหลังเล็กกลายเป็นศูนย์Aกลางความสนใจของคนทั้งหมู่บ้านในพริบตา "หอมอะไรวะเนี่ย... แม่เจ้าโว้ย กลิ่นเหมือนภัตตาคารในเมืองใหญ่เลย!" เสียงอุทานของชาวบ้านคนหนึ่งดังขึ้นที่รั้วหน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงกลืนน้ำลายดังเอือก หลินฟางเซียนแอบเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาร่างคุ้นเคยของป้าสะใภ้ใหญ่และป้าสะใภ้รอง กำลังยืนชะเง้อคอมองเข้ามาด้วยความอิจฉาริษยาจนตาแทบถลน สองมือประสานกันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อด้วยความแค้นเคืองที่ถูกตัดขาดจากผลประโยชน์ทั้งหมด "ปล่อยให้พวกเขากินลมชมวิวไปเถอะค่ะ" หลินฟางเซียนเอ่ยเสียงใสพลางหันมาจัดการกับขั้นตอนสุดท้าย เธอนำหมูสามชั้นที่ทอดจนกรอบมาหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ เสียง "กรอบบบ..." ของหนังหมูยามที่คมมีดกระทบลงไป ช่างเป็นดนตรีที่ไพเราะเสนาะหูเสียเหลือเกิน จากนั้นคลุกเคล้าด้วยน้ำยำสูตรลับที่ผสานความเปรี้ยวจากมะขามเปียก ความเผ็ดร้อนจากพริกขี้หนูสวน และความหอมมันของงาคั่ว กู้เฉินยืนมองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ มือหนาทำหน้าที่ยกจานอาหารเสิร์ฟลงบนโต๊ะไม้ด้วยความคล่องแคล่วราวกับเชฟมืออาชีพ "เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ เมนูฝีมือภรรยาคนสวยของผม" กู้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับดึงเก้าอี้ให้เธอนั่งอย่างสุภาพ หลินฟางเซียนหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบชิ้นหมูสามชั้นอบสมุนไพรที่ชุ่มฉ่ำด้วยน้ำยำรสเด็ดส่งเข้าปาก ความกรอบของหนัง ความนุ่มฉ่ำของเนื้อหมู และความจัดจ้านของเครื่องเทศระเบิดขึ้นในโพรงปาก รสชาติที่ซับซ้อนแต่กลมกล่อมทำให้ดวงตาของเธอบานฉ่ำด้วยความฟิน "อร่อยมากค่ะ... ฝีมือการเตรียมวัตถุดิบของคุณวันนี้ยอดเยี่ยมมาก" เธอยิ้มกว้าง พลางคีบชิ้นหมูคำโตป้อนให้สามีหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม กู้เฉินรับคำชมด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขากำลังจะอ้าปากรับชิ้นหมูจากมือภรรยา ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นที่หน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ขัดจังหวะเวลาแห่งความสุขในครอบครัว *ปัง! ปัง! ปัง!* "เปิดประตูนะยะอีฟางเซียน! นังสะใภ้เนรคุณ แกทำอาหารอะไรกลิ่นหอมเย้ายวนขนาดนี้ ทำไมไม่เอามาแบ่งผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลบ้าง ฮะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีสกุลกู้แผดลั่นขึ้น พร้อมกับเสียงถีบประตูรั้วไม้ที่สั่นสะเทือน กู้เฉินชะงักมือ ใบหน้าคมเข้มที่เมื่อครรภ์เต็มไปด้วยความอ่อนโยน แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาในทันที รังสีอำมหิตของนายทหารผู้ผ่านสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง หลินฟางเซียนวางตะเกียบลงช้าๆ เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาคู่สวยประกายแสงวาวโรจน์ เธอหันไปสบตากับสามีแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ดูท่าทางว่า... 'ปุ๋ย' ที่ส่งมาขอส่วนบุญถึงหน้าบ้าน จะรีบอยากให้เราจัดการเสียแล้วล่ะค่ะพี่กู้" กู้เฉินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำขยับไปยืนขวางหน้าภรรยาไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังประตูหน้าบ้านที่กำลังจะถูกพังเข้ามาด้วยแววตาที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ใครเคยเห็น "นั่งทานข้าวรอผมตรงนี้นะครับที่รัก..." กู้เฉินถอดผ้ากันเปื้อนออกโยนลงบนเก้าอี้ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยเจตนาฆ่าชัดเจน "เดี๋ยวผมจะออกไป 'ต้อนรับ' แขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ด้วยตัวเอง... ให้สมกับที่พวกเขาอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาเรื่องถึงที่" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!