ไออุ่นท่ามกลางหิมะ

"เจ้าจะตายเพราะความดื้อรั้นของตัวเอง หรือจะยอมวางมือจากคทาเล่มนั้นแล้วกลับเข้าไปในกระท่อมเสียที เอลิน่า?" น้ำเสียงของเซนเดอร์ไม่ได้เกรี้ยวกราด ทว่ามันเต็มไปด้วยความกดดันที่บาดลึกถึงกระดูก เขายืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางพายุหิมะที่เริ่มโหมกระหน่ำจนขาวโพลนไปทั่วหุบเขา มือหนาของพ่อมดหนุ่มกำรอบข้อมือของหญิงสาวไว้แน่น ขณะที่อีกมือหนึ่งพยายามประคองรัตติกาลกุหลาบที่กำลังจะโรยราให้คงรูปอยู่ได้ด้วยไอเวทมนตร์เพียงน้อยนิด เอลิน่าหอบหายใจหนักจนเกิดเป็นไอสีขาวจางๆ เธอยังคงไม่ยอมละสายตาจากกลีบดอกสีดำสนิทที่สั่นไหวอย่างน่าเวทนาในอุ้งมือ "ถ้าฉันปล่อยมือตอนนี้... กุหลาบเวทมนตร์ต้นนี้ก็จะกลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน เซนเดอร์ คุณก็รู้ว่ามันรอคอยฤดูหนาวนี้มานานแค่ไหน" "ชีวิตของเจ้าสำคัญกว่าต้นไม้ต้นหนึ่ง!" เขาตะคอกออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะนิ่งงันไปเมื่อเห็นหยดน้ำตาที่ปริ่มขอบตาของเธอ มันไหลออกมาแล้วแปรเปลี่ยนเป็นผลึกน้ำแข็งดวงเล็กๆ ก่อนจะร่วงหล่นสู่พื้นดิน เซนเดอร์ผ่อนแรงมือลงอย่างเห็นใจ เขาถอนหายใจยาว แววตาที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามปกติบัดนี้รุ่มร้อนด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด ชายหนุ่มโน้มตัวลงกอดเธอไว้จากด้านหลัง ใช้ร่างกายของเขาเป็นเกราะกำบังลมหนาวที่กรีดผิวหนังจนแสบแดง ไออุ่นจากทรวงอกของเขาถ่ายทอดผ่านเสื้อคลุมขนสัตว์หนาหนักมาถึงตัวหญิงสาว เอลิน่ารับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงภายใต้อกเสื้อของเขา "ความใจดีของเจ้ามักจะทำให้ฉันเสียสติอยู่เสมอ" เขาพึมพำชิดใบหู เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงหวีดหวิวของพายุ "ฉันไม่ได้ทำเพราะใจดี... ฉันทำเพราะถ้าฉันปล่อยไป ฉันคงไม่มีโอกาสได้เห็นมันบานพร้อมกับคุณอีกแล้ว" เอลิน่าเอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมสมาธิเพื่อถ่ายทอดไออุ่นจากหยาดเลือดเวทมนตร์ของเธอลงไปสู่รากของกุหลาบ ท่ามกลางหิมะที่ตกหนักจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายจมูก สัมผัสจากฝ่ามือของเซนเดอร์ที่วางทาบลงบนมือของเธอเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่เหนือธรรมชาติ เขาไม่ได้สั่งให้เธอหยุด แต่เขาเลือกที่จะร่วมใช้พลังเวทมนตร์ของเขาหล่อเลี้ยงสิ่งนั้นไปพร้อมกับเธอ เส้นแสงสีทองและสีเงินพันเกี่ยวกันเป็นเกลียวคลื่นปกคลุมทั่วบริเวณจนดูราวกับภาพวาดในห้วงความฝัน ความลำบากในยามนี้กลับกลายเป็นจุดเชื่อมโยงที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันอีก แต่ทุกลมหายใจที่ประสานกันคือคำมั่นสัญญาที่ไม่มีภาษาใดในโลกจะบรรยายได้ เอลิน่าเอนหลังพิงแผ่นอกกว้างของเซนเดอร์ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในจิตวิญญาณจนความหนาวเหน็บภายนอกเริ่มไร้ความหมาย "สำเร็จแล้ว..." เธอกระซิบเมื่อกลีบดอกกุหลาบสีดำค่อยๆ คลี่ตัวออกช้าๆ ปล่อยละอองเกสรที่ส่องประกายเรืองรองออกมาท่ามกลางหิมะสีขาวโพลน ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังพองโตด้วยความสำเร็จนั้นเอง เสียงกิ่งไม้หักดังสนั่นมาจากเงามืดหลังแนวสนเบื้องหลัง แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว เซนเดอร์ชักคทาคู่กายออกมาในทันที สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังความมืดมิดที่ไร้ที่มา "นั่นใคร?" เซนเดอร์ตะคอถาม แต่สิ่งที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์ร้าย หรือมนต์ดำของศัตรู กลับเป็นเสียงปรบมือช้าๆ ที่แฝงไปด้วยความรื่นเริงและเยือกเย็นเกินจะคาดเดา ร่างเงาในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้ หิมะที่ตกหนักดูเหมือนจะหยุดนิ่งรอบตัวผู้มาเยือนคนนั้น และใบหน้าที่เผยให้เห็นภายใต้หมวกคลุมก็ทำให้หัวใจของเอลิน่ากระตุกวูบจนหยุดเต้น "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ... ท่านพ่อมดผู้เงียบขรึมกับยัยตัวร้ายที่พยายามจะกลับใจ" เสียงนั้นเอื้อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว "แต่ดูเหมือนพวกท่านจะลืมไปนะ ว่าสิ่งที่พวกท่านกำลังปกป้องอยู่น่ะ... ไม่ใช่กุหลาบธรรมดา แต่มันคือนาฬิกาทรายที่จะนับถอยหลังสู่จุดจบของอาณาจักรนี้ต่างหาก" บุคคลปริศนาคนนั้นยกของสิ่งหนึ่งขึ้นมา มันคือสร้อยคออัญมณีที่เอลิน่าจำได้แม่นยำว่าเป็นของขวัญที่เธอเคยได้รับในชีวิตก่อน... ชิ้นส่วนที่หายไปของกุหลาบดอกนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ ม่านหมอกโรแมนซ์