ความลับที่เกี่ยวพันกับราชบัลลังก์

กลิ่นอายของกำยานหมื่นลี้ลอยวนอยู่ในห้องหนังสือลับที่ปิดทึบ แสงจากเปลวเทียนสีชาดวาดเงาทอดตัวยาวไหววับบนผนังไม้จันทน์หอม ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าห้องเก็บศพในฤดูเหมันต์ เซี่ยหว่านหนิงวางพู่กันขนกระต่ายป่าลงบนแท่นหินอ่างศิลาอย่างเชื่องช้า ดวงตาดอกท้อคู่คมกวาดมองแผ่นกระดาษสาส์นลับที่เพิ่งถอดรหัสเสร็จสิ้น น้ำหมึกสีชาดบนนั้นมิได้บ่งบอกถึงกลยุทธ์การค้าหรือรายงานความเคลื่อนไหวในราชสำนักทั่วไป หากแต่เป็นรายชื่อตรายางประทับลับของ “กลุ่มเงาพยัคฆ์” — กองกำลังนอกกฎหมายที่ถูกประกาศว่ากวาดล้างจนหมดสิ้นไปเมื่อสิบห้าปีก่อน และผู้นำที่แท้จริงของมัน หาใช่ใครอื่น... บิดาผู้ให้กำเนิดนางเอง "เจ้ากำลังประหลาดใจ หรือเพียงสมเพชเวทนาดีเล่า หว่านหนิง" เสียงทุ้มต่ำดุดันดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ฉีเหิงก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีนิลสนิทแผ่ไอสังหารจางๆ แผ่นหลังกว้างของเขามีร่องรอยแผลเป็นจากสนามรบที่แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใดก็ไม่อาจลบเลือน สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองนางด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเอ่ยคำ "หม่อมฉันมิได้ประหลาดใจ... และไกลเกินกว่าจะรู้สึกสมเพชแล้วเพคะ ท่านอ๋อง" หว่านหนิงเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ไร้ลมไหว แต่มือเรียวบางที่ซุกอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างกลับกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "สิบห้าปีที่ตระกูลเซี่ยทอดทิ้งเด็กผู้หญิงคนหนึ่งให้เผชิญความตายในเรือนร้างเขตชายพรมแดน เพื่อแลกกับการเก็บงำ ‘ความลับ’ นี้ไว้... นับว่าบิดาของหม่อมฉันอดทนรอคอยเวลาได้ดีเยี่ยมยิ่งนัก" ฉีเหิงก้าวเข้ามาประชิดตัว ร่างสูงใหญ่โน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับกลิ่นสนธยาบนตัวเขาแตะสัมผัสที่ข้างแก้มของนาง นิ้วมือหนาหยาบกร้านจากการจับดาบเอื้อมมาแตะคางบางให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้นางเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่กำลังจะสั่นคลอนรากฐานของแผ่นดิน "การที่บิดาเจ้าชักใยอยู่เบื้องหลังกลุ่มกบฏเงาพยัคฆ์ มิใช่แค่เรื่องการแย่งชิงอำนาจในเรือนหลัง หรือแม้แต่การโค่นล้มขุนนางฝ่ายตรงข้าม" ฉีเหิงกระซิบชิดริมหใบหูของนาง น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งกลางค่ำคืน "เป้าหมายที่แท้จริงของตระกูลเซี่ย คือการถือครองตราหยกพิทักษ์แผ่นดินที่ซ่อนอยู่ในสุสานหลวง... เพื่อถวายพานให้องค์ชายสามก้าวขึ้นสู่ราชบัลลังก์ และในวันนั้น ชะตากรรมของแคว้นจะตกอยู่ในกำมือของพวกมัน" หว่านหนิงนิ่งงันไปชั่วอึดใจ หัวใจในอกกระตุกวูบ ภาพความทรงจำวัยเยาว์ที่นางถูกขับไล่ไสส่งราวกับไม่ใช่คน ยามเมื่อตระกูลเซี่ยต้องการปิดปากพยานสำคัญทุกปาก ปรากฏชัดขึ้นมาในสมอง ดอกโบตั๋นสีขาวบริสุทธิ์ที่เคยงอกงามท่ามกลางโคลนตม บัดนี้ถูกย้อมด้วยสีเลือดของความโลภ "ฮูหยินใหญ่และพี่สาวของหม่อมฉัน คงเป็นเพียงหมากตัวหน้าฉากที่มีไว้เพื่อตบตาผู้คนสินะเพคะ" หว่านหนิงแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่บาดลึก "ใช้คุณธรรมและกฎระเบียบของตระกูลมาเป็นเครื่องมือบดขยี้ผู้อื่น ในขณะที่เบื้องหลังกลับซุกซ่อนกองกำลังกบฏที่พร้อมจะปลิดชีพองค์จักรพรรดิได้ทุกเมื่อ" "ใช่..." ฉีเหิงตอบรับสั้นๆ มือหนายังคงประคองคางนางไว้ด้วยความทะนุถนอมที่ขัดแย้งกับบรรยากาศรอบตัวอย่างสิ้นเชิง "และตอนนี้ หมากตานี้กำลังจะเดินถึงตาที่อันตรายที่สุด หากเจ้าขยับผิดแม้แต่น้าวเดียว หัวของเจ้าและจวนอ๋องแห่งนี้จะถูกกวาดล้างในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด" บรรยากาศในห้องหนังสือเงียบงัดลงทันfควัน มีเพียงเสียงเปลวเทียนที่ปะทุเบาๆ หว่านหนิงไม่หลบสายตา ความฉลาดเฉลียวและเด็ดเดี่ยวในดวงตาดอกท้อคู่นั้นทอประกายระยับ นางรู้ดีว่าเวลานี้มิใช่เวลาที่จะมาเศร้าโศกเสียใจกับสายสัมพันธ์บิดาบุตรที่ขาดสะบั้น หากแต่เป็นสงครามชิงไหวชิงพริบที่นางต้องเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า "ท่านอ๋องทรงตรัสว่า... หากหม่อมฉันก้าวผิดจะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด" หว่านหนิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและมั่นคง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากอีกครั้ง "แต่ถ้าหากหม่อมฉันเป็นผู้พลิกกระดานนี้ด้วยมือของตนเองเล่าเพคะ? บิดาที่ทอดทิ้งหม่อมฉันไป... ถึงเวลาต้องชำระหนี้เลือดนี้แล้ว" ฉีเหิงมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งดั่งหินผา ความกล้าหาญและสติปัญญาของนางทำให้หัวใจแม่ทัพผู้เย่อหยิ่งดุดันยอมจำนนอย่างราบคาบ เขากำลังจะเอאวาจาตอบรับ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูดังสนั่นจากด้านนอกก็ทำลายความเงียบลง "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงขององครักษ์เอกดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ราชโองการด่วนจากในวังหลวง... ฮ่องเต้ทรงพระประชวรหนักกะทันหัน และมีพระราชโองการลับแต่งตั้งให้องค์ชายสามขึ้นสำเร็จราชการแทน พร้อมทั้ง... มีรับสั่งให้กุมตัวพระชายาแห่งจวนอ๋องเข้าวังเพื่อสอบสวนในข้อหากบฏ!" มือที่ประคองคางหว่านหนิงอยู่ชะงักค้างทันที ฉีเหิงหรี่ตาลงคมกริบ ไอสังหารแผ่พุ่งออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวแทบแข็งตัว หว่านหนิงสบตาพระสวามี รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้างามล้ำ ราวกับนางล่วงรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง... และหมากตานี้ นางจะเป็นคนเดินมันเอง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเล่ห์กลและเกมหมากอันเชือดเชือนนี้ไปกับดอกโบตั๋นพันปีนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ