รอยร้าวในใจ

ความมืดสนิทที่โรยตัวลงมาอย่างกะทันหันหลังไฟในสวนสนุกดับวูบ ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความเงียบงันที่กดทับหัวใจของคนทั้งคู่ในเวลานี้ เสียงเครื่องเล่นที่หยุดหมุนกระทันหันยังคงทิ้งเสียงหึ่งๆ ไว้ในอากาศ เบื้องหน้าของคณินคือความมืดที่มองไม่เห็นสิ่งใด แต่สัมผัสจากปลายนิ้วที่กุมมือกันไว้อย่างแน่นหนานั้น ชัดเจนเสียยิ่งกว่าแสงสว่างใดๆ “คุณคิม...” เสียงหวานของเชฟหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าปากแซ่บที่สุดในย่านพรีเมียมเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ความพยศที่มักมีไว้ต่อกรกับท่านประธานหนุ่มในยามปกติ มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความสั่นเทาเล็กน้อยที่ซ่อนอยู่ใต้ความเงียบงัน “ผมอยู่นี่ค่ะศิวา ไม่ต้องกลัว” คณินกระชับมือเรียวให้แน่นขึ้น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาคือเกราะป้องกันเดียวในความมืดมิด ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา เสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของคนตรงหน้า กลับทำให้หัวใจของซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาต่อโลกกระตุกวูบ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวสาดส่องลอดเข้ามาจากโครงสร้างเหล็กด้านบน ทอดเงายาวจนทำให้เห็นใบหน้าของศิวาที่กำลังก้มมองพื้น ดวงตาคู่สวยที่มักจะฉายแววท้าทายและดื้อรั้น บัดนี้กลับไหวระริกคล้ายกำลังแบกรับน้ำหนักของโลกทั้งใบไว้คนเดียว “คุณรู้ไหม... ทำไมผมถึงเกลียดนักไอ้พวกที่ชอบใช้อำนาจเงินมาบีบบังคับคนอื่นนัก” เสียงของศิวาแหบพร่า รอยยิ้มที่มักประดับบนมุมปากเพื่อกวนประสาทเลือนหายไป เหลือเพียงรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเองที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ คณินไม่เอ่ยขัด เขาเลือกที่จะเงียบและตั้งใจฟัง สายตาคมกริบที่เคยใช้พิฆาตคู่แข่งทางธุรกิจ กลับอ่อนแสงลงจนแทบหยาดเยิ้มยามมองคนตัวเล็กตรงหน้า “ตอนที่ผมยังเด็ก ครอบครัวของเราเคยมีร้านอาหารเล็กๆ เป็นของตัวเอง... มันไม่ใช่ร้านหรูหราอะไรหريكหรอหรอกค่ะ แต่มันคือหยาดเหงื่อและลมหายใจของพ่อกับแม่” ศิวากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคู่หวานเริ่มรื้นด้วยหยดน้ำใสๆ “วันหนึ่ง... คนที่มีอำนาจมากกว่า มีเงินหนากว่า เดินเข้ามาพร้อมกับสัญญาเช่าปลอมๆ และอำนาจมืด พวกเขาไล่ครอบครัวเราออกไปอย่างไร้ความปรานี พ่อของผมล้มป่วยลงช็อกคาอก เพราะความเครียดที่ต้องสูญเสียทุกอย่างไปในชั่วข้ามคืน... ส่วนแม่... แม่ต้องก้มกราบแทบเท้าพวกมัน เพื่อขอร้องให้ไว้ชีวิตศักดิ์ศรีความเป็นคนของเรา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงหัวเราะเยาะเย้ย” หยดน้ำตาเม็ดแรกไหลรินลงอาบแก้มเนียน คณินรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบหัวใจของเขาจนแน่น ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาในอก ไม่ใช่โกรธศิวา แต่เป็นความแค้นเคืองต่อโชคชะตาและไอ้พวกเศษสวะหน้าไหนก็ตามที่เคยทำร้ายคนตรงหน้า “นั่นคือเหตุผลที่ผมเกลียด... เกลียดความรู้สึกของการเป็นเบี้ยล่าง เกลียดการต้องก้มหัวให้เงินตรา... และเกลียดตัวเองที่บางครั้งก็รู้สึกว่า ตัวเองช่างไร้พลังเหลือเกินในการปกป้องคนที่รัก” คำว่า *“คนที่รัก”* ลอยเคว้งคว้างอยู่ในความมืด คณินไม่รอช้าอีกต่อไป ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเชฟหนุ่มผู้รั้น ก่อนจะใช้สองมือประคองใบหน้าหวานนั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มเนียนแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลายคามือ “ศิวาเงยหน้ามองผมค่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่น3คงเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “จำคำพูดของผมไว้นะคะ... อดีตของคุณอาจจะเคยถูกพราก แต่วันนี้... และวินาทีนี้เป็นต้นไป จะไม่มีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องคุณอีกเด็ดขาด” ศิวาสบตาเข้ากับดวงตาคมกริบทอประกายความจริงจังที่ไม่มีวันสั่นคลอน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาทดแทนความหนاتเหน็บในอดีตอย่างช้าๆ “คุณคิม... พูดบ้าอะไรเนี่ย” ศิวาพยายามจะเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายที่ตีคู่มากับความซาบซึ้ง แต่มือหนากลับตรึงใบหน้าเขาไว้มั่น “ผมไม่ได้พูดเล่นค่ะ” คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม “ถ้าใครหน้าไหนกล้าทำให้คุณเสียน้ำตาอีก ผมจะใช้เงินทุกบาททุกสตางค์ที่มี กว้านซื้อกิจการของมัน แล้วเขี่ยมันออกไปจากชีวิตคุณให้พ้นทาง... จำไว้ว่าตอนนี้ คุณมีผม... มีท่านประธานสายเปย์คนนี้คอยหนุนหลังอยู่ทั้งคน” ความเข้มข้นในแววตาของคณินทำให้ศิวาพูดไม่ออก ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามปฏิเสธมาตลอดเริ่มพังทลายลงในความมืดมิดนี้ ร่างบางนิ่งงันปล่อยให้ปลายนิ้วอุ่นของอีกฝ่ายไล้เช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับแม่เหล็กต่างขั้วพุ่งทะยานถึงขีดสุด ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง *พรึบ!* แสงไฟสว่างจ้าทั้งสวนสนุกก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันอย่างกะทันหัน เผยให้เห็นภาพที่ใบหน้าของพวกเขาทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ศิวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดันอกอธิบดีหนุ่มให้ออกห่างทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปถึงใบหู “อะ... แฮ่ม! ไฟมาแล้ว ปล่อยผมได้แล้วคุณคิม!” เชฟหนุ่มโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอาย พยายามเดินหนีแต่กลับถูกมือใหญ่คว้าข้อมือไว้เสียก่อน “คิดจะหนีเหรอคะ เชฟตัวแสบ?” คณินยกยิ้มมุมปากด้วยความเจ้าเล่ห์ แววตาคมกริบพราวระยับด้วยความเอ็นดู ก่อนที่ศิวาจะได้ทันต่อปากต่อคำ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน และต้องชะงักเมื่อเห็นร่างสูงโปรดของณัฐชา ไฮโซสาวคู่หมั้นที่ทางผู้ใหญ่หมายตาไว้ กำลังยืนกอดอกมองมาด้วยสายตาจิกกัดและรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก “โอ้โห... ภาพบาดตาบาดใจอะไรขนาดนี้คะเนี่ย ท่านประธานคิม ถึงกับต้องมาปลอบใจเชฟกระจอกๆ กลางความมืดเลยเหรอคะ?” ณัฐชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจิกกัด เดินน่องสะบัดเข้ามาใกล้ พร้อมกับชูสมาร์ทโฟนในมือขึ้นมาให้เห็นหน้าจอ “ไม่รู้ว่าภาพเมื่อกี้ ถ้าหลุดไปถึงมือนักข่าวสายบันเทิง... ร้านอาหารของคุณเชฟปากแซ่บคนนี้ จะยังมีหน้าเปิดต่อได้อีกกี่วันกันเชียว?” บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความหวานซึ้งเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที ศิวากำมือแน่นด้วยความโกรธที่ถูกคุกคามอีกครั้ง แต่วินาทีที่อดีตอันเจ็บปวดกำลังจะย้อนกลับมาหลอกหลอน คณินกลับก้าวขึ้นมาบังร่างของศิวาไว้ด้วยความรวดเร็ว ดวงตาของท่านประธานหนุ่มเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากน่ากลัวเสียยิ่งกว่าความมืดเมื่อครู่ มือหนายื่นออกไปหยิบสมาร์ทโฟนสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น “คุณณัฐชานี่... ชอบหาเรื่องใส่ตัวเก่งเสียจริงนะคะ” คณินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนไฮโซสาวถึงกับผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “อยากลองดูกไหมล่ะคะ ว่าระหว่างคลิปไร้สาระในมือคุณ กับการที่ผมสั่งระงับวงเงินสินเชื่อทั้งหมดของตระกูลคุณในเวลาสามวินาที... อันไหนจะทำให้คุณพังเร็วกว่ากัน?” ณัฐชาหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก “เชิญค่ะ...” คณินกดปุ่มเปิดหน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเอง ปลายนิ้วเรียวกดไปที่แอปพลิเคชันธนาคารระดับโลก พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “กดส่งคลิปของคุณสิคะ... แล้วเตรียมตัวไปเก็บกระเป๋าออกจากคฤหาสน์ของคุณได้เลย” *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินจำนวนมหาศาลดังขึ้นจากโทรศัพท์ของคณิน พร้อมกับหน้าจอที่แสดงยอดตัวเลขเงินฝากที่พร้อมจะถูกใช้เป็นอาวุธทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ไอศกรีมมินต์ช็อก" เสมอมานะคะ!