สวนกลับด้วยเงินตรา

เสียงล็อกกลอนประตูดัง *คลิก* กังวานบาดแก้วหู ราวกับเสียงกิโยตินที่ถูกปล่อยลงมาตัดขั้วความมั่นใจของไฮโซสาวผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ ณัฐชากรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก เล็บยาวเคลือบเจลราคาแพงจิกเข้าหากันจนเนื้อแทบปริ ขณะที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้างด้วยความตื่นกลัวเมื่อหันไปสบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบดั่งพญามารของคณิน "พวกคุณ... ล็อกห้องทำไม! รู้ไหมฉันเป็นใคร! ฉันจะฟ้องพ่อฉันให้ไล่พวกแกออกให้หมด!" เสียงแหลมสูงของณัฐชาแผדกรีดร้องก้องห้องรับรองวีไอพี บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันชนิดที่ทำให้หายใจแทบไม่ออก ศิวายืนกอดอกพิงผนังกระจกด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ เชฟหนุ่มส่งยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน พลางใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะกระจกใสเบาๆ เป็นจังหวะเพลงสนุกสนาน ดวงตาคู่สวยมองภาพหญิงสาวที่กำลังดิ้นรนเหมือนปลาหมดน้ำด้วยความสะใจระดับพีก "โอ๊ะๆ เสียงดังไปหน่อยนะคะคุณณัฐชา ระวังคอจะแตกก่อนที่จะได้ยินข่าวดีจากท่านประธานเขานะคะ" คณินไม่แม้แต่จะชายตามองสภาพน่าสมเพชของหญิงสาว ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้าไปนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังแท้ นิ้วเรียหายหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมากดสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และทรงอำนาจจนน่าขนลุก "จัดการตามแผน... ซื้อให้หมดทุกเจ้า อย่าให้เหลือแม้แต่รายเดียว" ประโยคสั้นๆ เพียงแค่นั้น ทว่ากลับทำให้หน้าของณัฐชาซีดเผือดลงทันทีราวกับคนตายทั้งกลม หญิงสาวพยายามก้าวเข้าไปหาคณินเพื่อคว้าชายเสื้อสูท แต่ยามที่เธอขยับตัว ศิวากลับก้าวเข้ามาขวางไว้ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "จะรีบไปไหนล่ะคะคนสวย ทางสะดวกขนาดนี้ อยู่ฟังบทเรียนราคาแพงด้วยกันก่อนสิคะ" ศิวากล่าวด้วยน้ำเสียงหวานหยด แต่แววตากลับคมกริบดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เพียงไม่ถึงสามนาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงของณัฐชาและบรรดาผู้บริหารกลุ่มซัพพลายเออร์ที่เธอว่าจ้างมาเพื่อฮุบกิจการร้านอาหารของศิวาก็เริ่มดังระรัวขึ้นพร้อมกัน *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนนับร้อยข้อความดังประสานเสียงกันราวกับนรกแตก ณัฐชามือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ดวงตาคู่โตเบิกกว้างจนแทบถล่นออกจากเบ้า เมื่อข้อความบนหน้าจอปรากฏหัวข้อข่าวสารด่วนจากตลาดหลักทรัพย์ และอีเมลแจ้งเตือนการยกเลิกสัญญาทุกฉบับ *“บริษัทในเครือคณิน กรุ๊ป เข้าซื้อกิจการและกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของซัพพลายเออร์วัตถุดิบอาหารนำเข้า 100% ทั่วประเทศในราคามหาศาล พร้อมประกาศตัดสิทธิ์การซื้อขายกับบริษัทของตระกูลณัฐชาอย่างถาวร”* "ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้! พวกคุณเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนี้!" ณัฐชาหวีดร้องลั่น เธอทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ซึ่งศักดิ์ศรี เมคอัพราคาแพงเปื้อนคราบน้ำตาจนดูไม่ได้ อาณาจักรธุรกิจที่ครอบครัวเธอสั่งสมมาหลายสิบปี ถูกทำลายลงด้วยการกดปลายนิ้วเพียงครั้งเดียวของผู้ชายตรงหน้า คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปหยุดยืนเบื้องหน้าหญิงสาวที่กำลังสكرินร้องไห้ฟูมฟาย ร่างสูงก้มมองเธอนิ่งๆ ราวกับมองมดปลวกไร้ค่า "อำนาจเงินที่เธอเคยเอาไว้ข่มเหงคนอื่น... ฉันใช้มันซื้อตระกูลของเธอทั้งตระกูลมาไว้ใต้ฝ่าเท้าแล้วล่ะณัฐชา" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังนั้นทำเอาณัฐชาสะท้านไปถึงกระดูกดำ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้กล่าวแก้ตัวใดๆ ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการก้าวเข้ามาของทีมทนายความส่วนตัวของคณินในชุดสูทสีดำสนิท "นี่คือหมายศาลข้อหาหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณา และทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงทางธุรกิจ เรียกค่าเสียหายหนึ่งร้อยล้านบาทถ้วนครับคุณณัฐชา" ทนายความหนุ่มยื่นเอกสารสีขาวสะอาดให้ตรงหน้า หญิงสาวมองซองเอกสารนั้นด้วยความช็อกตาค้าง สมองของเธอขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดที่ไร้พ่ายของซีอีโอหนุ่ม ศิวาเดินเข้ามาคล้องแขนแกร่งของคณินอย่างสนิทสนม ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างผู้ชนะ ดวงตาสีเข้มมองภาพตรงด้วยความสะใจ "บอกแล้วนะคะว่าอย่าหาทำกับคนของคิม... ทีนี้ก็เตรียมตัวไปอธิบายให้ศาลฟังแทนก็แล้วกันนะคะ" คณินยกมือขึ้นโอบเอวบางของเชฟหนุ่มเข้ามาแนบชิด ความอ่อนโยนเพียงหนึ่งเดียวถูกมอบให้คนที่ยืนเคียงข้าง รอยยิ้มมุมปากของประธานหนุ่มช่างเย้ายوانและอันตรายในเวลาเดียวกัน "จบเรื่องน่ารำคาญนี่แล้ว... ไปทานมื้อค่ำกันเถอะครับคนดี ผมสำรองที่นั่งบนดาดฟ้าตึกที่สูงที่สุดในเมืองไว้ให้คุณแล้ว" ศิวายิ้มหวานรับคำ ก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวเดินเคียงกันออกไปจากห้อง ทิ้งให้ณัฐชานั่งกรีดร้องสติหลุดอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของชีวิตไฮโซที่เธอภาคภูมิใจ ทว่า... ในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวพ้นประตูตึกใหญ่เพื่อขึ้นรถลิมูซีนส่วนตัว เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคณินก็แผדเสียงดังขึ้นอีกครั้ง... หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าจากเลขานุการส่วนตัวที่น้ำเสียงสั่นเครือจนผิดปกติ *“ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! หุ้นปริศนาอีกสี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลืออยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา จู่ๆ ก็ถูกกว้านซื้อจนหมดโดยบุคคลปริศนา... และตอนนี้... คนคนนั้นกำลังเดินตรงมาที่ล็อบบี้ตึกหลักของเราค่ะ!”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ!