วันหยุดสุดป่วน

"ถ้าพวกคุณยังคิดว่าบริษัทนี้เป็นสนามเด็กเล่นส่วนตัวของตระกูลวรโชติ ก็เชิญไปยื่นใบลาออกที่แผนก HR ได้เลยค่ะ... อ้อ ไม่ต้องเสียเวลาเดินไปหรอกนะคะ เพราะดิฉันจัดการส่งอีเมลเลוףจ้างออกให้พวกคุณเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ตอนที่รหัสมอร์สบ้าๆ นั่นเริ่มกระพริบเมื่อสามนาทีที่แล้ว" เสียงปรบมือแปะๆ เบาๆ ดังขึ้นสามครั้งจากปลายโต๊ะประชุม ร่างเพรียวระหงในชุดสูทผ้าทวีตสีขาวครีมก้าวพ้นเงาสลัวของประตูเข้ามาอย่างสง่างาม รองเท้าส้นสูงยี่ห้อดังกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าทรงพลังจนกดให้บอร์ดบริหารรุ่นลายครามที่เคยนั่งไขว่ห้างทำหน้าเย่อหยิ่งเมื่อครู่ ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มินตราอ้าปากค้าง ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์มาอย่างคมกริบเบิกกว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า มือที่ถือแท็บเล็ตราคาแพงสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน "คุณ... คุณหญิงปรียา!" มินตราอุทานออกมาเสียงหลง ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ เมล่อนโซดารับรองกับรี้ดเดอร์ตรงนี้เลยค่ะว่า ไม่มีใครคาดคิดว่าท่านประธานกิตติมศักดิ์ผู้เก็บตัวเงียบเชียบมาตลอดสามปี จะเลือกปรากฏตัวในห้องประชุมเดือดพล่านห้องนี้ด้วยตัวเอง แถมรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนเรียวปากสีแดงระเรื่อนั้น... มันไม่ได้มีความหมายว่าใจดีเลยแม้แต่นิดเดียว มันคือรอยยิ้มแบบฉบับนักล่าที่พร้อมจะขยี้คู่ต่อสู้ให้จมดินโดยไม่100% ปรานี คีย์ ธันวา ซีอีโอหนุ่มผู้เงียบขรึมและถูกตราหน้าว่าเป็น 'คุณชายสายเนิร์ด' มาตลอด เผลอระบายลมหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก เขายกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรี่หน้าผากเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับรินรดาที่ยืนอยู่ข้างกาย โปรแกรมเมอร์สาวอัจฉริยะในชุดเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์กางเกงยีนส์เซอร์ๆ ยักคิ้วให้เขาอย่างกวนๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณว่า *'เห็นไหมคะ บอกแล้วว่าตาแก่พวกนี้มันก็แค่เสือกระดาษ'* "ตกใจอะไรกันคะคุณมินตรา?" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ท่านประธานหญิงกวาดสายตามองเอกสารลับที่กระจัดกระจายบนโต๊ะด้วยความรังเกียจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประธานที่ว่างอยู่ "แปลกใจเหรอคะที่เห็นฉันยังไม่ตายในอุบัติเหตุเครื่องบินตกตามที่พวกคุณพยายามกุข่าวขึ้นมา เพื่อฮุบหุ้นส่วนใหญ่ของคีย์ไป" บอร์ดบริหารคนที่นั่งใกล้ที่สุดหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษสา พวกเขาพยายามอ้าปากแก้ตัวแต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาสักแอะ รินรดายกยースมุมปากขึ้นเล็กน้อย มือเรียวบางเคาะแป้นคีย์บอร์ดในสมาร์ตโฟนรัวๆ ส่งคำสั่งสุดท้ายผ่านระบบบลูทูธส่วนตัว หน้าจอโปรเจคเตอร์ยักษ์กลางห้องประชุมจึงเปลี่ยนภาพจากรหัสมอร์ส เป็นคลิปเสียงสนทนาลับระหว่างมินตรากับกลุ่มทุนสีเทาที่กำลังวางแผนขายข้อมูลลับของบริษัท "อุ๊ย มือมันลั่นกดแชร์ลงระบบคลาวด์สาธารณะไปแล้วค่ะ" รินรดาแกล้งทำเป็นอุทานเสียงหลงด้วยสีหน้าไร้เดียงสาขั้นสุด "สงสัยอีกสามวินาที สำนักข่าวเศรษฐกิจทั่วประเทศคงได้อ่านข่าวฉบับเต็มกันพอดี น่าเสียดายแทนคุณมินตราจังนะคะที่จะไม่มีโอกาสได้เดินเฉิดฉายในงานสังคมไฮโซอีกต่อไป" "แก! นังสารเลว นังโปรแกรมเมอร์ชั้นต่ำ!" มินตราสติหลุดกรีดร้องออกมาสุดเสียง เธอพุ่งตัวหมายจะเข้ามาตบหน้ารินรดาให้หายแค้น แต่ทว่า... ความเร็วระดับมือโปรแกรมเมอร์สู้ชีวิตอย่างรินรดามีหรือจะยืนรอให้โดนกระทำ เธอเพียงแค่ก้าวถอยหลังครึ่งก้าว พร้อมกับยื่นขาออกไปสะกิดปลายเท้าของมินตราเบาๆ *ตุ้บ!* ร่างของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ล้มคว่ำไม่เป็นท่า ศีรษะโขกกับขาโต๊ะประชุมเสียงดังสนั่นท่ามกลางเสียงหัวเราะในลำคออย่างสะใจของบอร์ดบางคนที่แปรพักตร์ทันเวลา "พอค่ะ!" คีย์ส่งเสียงดุขึ้นเป็นครั้งแรก น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจทำเอาทุกคนในห้องสะดุ้ง เขาก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างรินรดา พร้อมกับโอบไหล่บางของเธอไว้หลวมๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนต่อหน้าทุกคน "เรื่องในห้องประชุมนี้จบลงแค่นี้นะคะ ส่วนวันหยุดที่ฉันสัญญาว่าจะพารินไปเที่ยว... ตอนนี้ก็ได้เวลาเริ่มต้นจริงๆ สักที" รินรดากระพริบตาปริบๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้กุมหัวใจ "เดี๋ยวสิคะคุณคีย์ ไหนว่าจะไปเดินตลาดนัดชิลๆ ไง ทำไมชุดฉันถึงได้กลายมาเป็นเป้าสายตาของคนทั้งตึกแบบนี้ล่ะคะ" "ก็เพราะว่าวันหยุดของฉัน... อยากให้รินเป็นที่หนึ่งในทุกๆ เรื่องไงคะ" คีย์กระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู รอยยิ้มมุมปากที่นานๆ จะปรากฏทีทำเอาหัวใจดวงน้อยของโปรแกรมเมอร์สาวเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ผ่านไปยี่สิบนาทีถัดมา... ณ ตลาดนัดกลางคืนย่านใจกลางเมืองที่ผู้คนพลุกพล่าน เสียงเพลงลูกทุ่งสลับกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกแขกดังเซ็งแซ่ กลิ่นหอมฉุยของปิ้งย่างและอาหารสตรีทฟู้ดลอยคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศยามเย็นที่แสนจะมีชีวิตชีวา รินรดากำลังเดินเคี้ยวลูกชิ้นปิ้งน้ำจิ้มรสเด็ดแก้มตุ่ย ในขณะที่คีย์ ธันวา ซีอีโอมูลค่าแสนล้านผู้ไม่เคยเหยียบย่างดินลูกรังหรือตลาดติดแอร์ธรรมชาติใดๆ ในชีวิต กำลังสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ กับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ที่รินรดาบังคับให้เขาเปลี่ยนในรถ ภาพของคุณชายหนุ่มหน้าตาดีราวกับหลุดออกมาจากซีรีส์เกาหลี กำลังยืนถือถุงลูกชิ้นและแก้วชานมไข่มุกแก้วใหญ่ สภาพแบบนั้นเรียกเสียงกรี๊ดเบาๆ จากสาวๆ ที่เดินผ่านไปมาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว "มองอะไรคะคุณคีย์? กลัวเสียภาพลักษณ์ซีอีโอสุดเนี้ยบเหรอคะ?" รินรดาหันไปถามพลางหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะโดนคนเดินชนไหล่ "เปล่าค่ะ..." คีย์ตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาคู่คมกลับมองตรงมาที่เธอด้วยความอบอุ่นล้ำลึก "แค่คิดว่า... การมาเดินตลาดนัดกับโปรแกรมเมอร์ปากร้ายคนนี้ มันสนุกกว่าการนั่งเซ็นเอกสารในห้องแอร์ตั้งร้อยเท่า" "ปากหวานนะคะระวังตัวไว้เถอะ เดี๋ยวฉันจะพาไปกินส้มตำปูปลาร้าร้านเด็ด ดีกรีความเผ็ดระดับร้อยพิกเซล รับรองว่าคุณชายคุณหนูอย่างคุณได้น้ำตาเล็ดแน่ๆ" รินรดายิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี เธอคว้าข้อมือหนาของเขาให้เดินตามเข้าไปในซอกซอยเล็กๆ ของตลาดที่มีผู้คนแน่นขนัด เพื่อหลีกหนีความวุ่นวายจากโลกธุรกิจที่เพิ่งเผชิญมาหมาดๆ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะเลี้ยวเข้าสู่โซนขายอาหารพื้นบ้าน เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อของคีย์ก็ดังขึ้นแทรกเสียงเพลงในตลาด *ติ๊ง!* คีย์หยุดเดินกะทันหัน รินรดาจึงต้องหันกลับมามองด้วยความสงสัย เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เคยผ่อนคลาย กลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาในเสี้ยววินาที ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหน้าจอแสดงผลข้อความสั้นๆ จากเจย์ เพื่อนสนิทสายแฮกเกอร์ผู้กุมความลับของระบบบริษัท ที่ส่งพิกัดปริมาณการโอนเงินจำนวนมหาศาลออกจากบัญชีลับของตระกูลวรโชติ พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะดุดกริบ— *"ระวังตัวไว้นะคะ... คนที่พวกคุณคิดว่าจัดการไปแล้วเมื่อกี้ กำลังยืนรอต้อนรับพวกคุณอยู่ที่คอนโดฯ แล้วค่ะ!"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความแสบและความคลั่งรักในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ