คนนอกที่เข้ามาแทรก

เสียงกระแทกแฟ้มแบบแปลนลงบนโต๊ะทำงานไม้สักหนักอึ้งดังสนั่นสะเทือนไปทั่วสตูดิโอ จนกาแฟดำในแก้วเซรามิกของเรย์กระฉอกเปื้อนขอบโต๊ะเล็กน้อย แต่เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอกกลับไม่ได้สนใจคราบกาแฟนั้นเลยสักนิด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังจ้องเขม็งไปยังหน้าจอแท็บเล็ตในมือด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะเผาผلاกทุกสิ่งที่ขวางหน้า "คุณจะปรับแปลนส่วนนี้ใหม่อีกกี่รอบครับ คุณพายุ" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนน่ากลัว สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น "นี่คือครั้งที่สี่แล้วที่เราต้องรื้อโครงสร้างผนังรับน้ำหนักเพียงเพราะคุณบอกว่า 'โทนสีมันไม่เข้ากับจิตวิญญาณของห้องรับแขก' สถาปัตยกรรมไม่ใช่ศิลปะแปะกาวเล่นบนกระดาษนะครับ มันมีกฎฟิสิกส์และโครงสร้างที่ค้ำจุนอยู่" พายุที่ยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างกระจกใส หรี่ตามองคนตรงข้ามด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ร่างเพรียวบางในเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์สไตล์สตรีทส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้านต่อความเกรี้ยวกราดนั้นเลยแม้แต่น้อย "ก็เพราะคุณมันพวกสมองแข็งกระด้างยึดติดแต่กับบล็อกสี่เหลี่ยมและเหล็กเส้นไงครับ คุณเรย์ ถึงได้มองไม่เห็นว่าสเปซมันหายใจได้ยังไง" พายุลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว ดวงตาสีเข้มท้าทายมองตรงเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "ห้องรับแขกไม่ได้มีไว้แค่ให้คนมานั่งแข็งทื่อเป็นหุ่นปูนปั้น แต่มันต้องมีชีวิต มีมิติ และมีอารมณ์ความรู้สึก... ซึ่งแน่นอนว่าคนไร้หัวใจแบบคุณคงไม่มีทางเข้าใจหรอก" บรรยากาศในห้องอึมครึมจนแทบจะจุดไฟติด แรงกดดันระหว่างสถาปัตยกรรมสายเนี้ยบกับดีไซน์เนอร์สายขวางโลกพุ่งทะยานสู่จุดเดือด ไดอะล็อกเชือดเฉือนพ่นใส่กันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ในขณะเดียวกัน ปฏิกิริยาทางเคมีที่ซ่อนอยู่ใต้ความดุเดือดนั้นกลับร้อนรุ่มและดึงดูดสายตาอย่างประหลาด เมฆที่ยืนหลบมุมอยู่ข้างเครื่องทำกาแฟ ทำได้เพียงกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน มือถือแก้วกาแฟสั่นระริกพร้อมที่จะวิ่งหนีออกจากห้องได้ทุกเมื่อหากสองคนนี้เริ่มลงไม้ลงมือกันจริงๆ "ถ้าการมีอารมณ์ความรู้สึกหมายถึงการรื้อแบบงานที่วางแผนมาเป็นเดือนเพื่อความเพ้อฝันไร้สาระของคุณ ผมก็ยอมเป็นคนไร้หัวใจครับ" เรย์โน้มตัวข้ามโต๊ะเข้าไปใกล้ จนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างกันเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนพายุชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่กำลังอ้าจะเถียงกลับของอีกฝ่าย ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาอย่างดุดัน "เลิกเล่นเป็นเด็กเอาแต่ใจแล้วกลับไปแก้แบบซะ..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดในห้องอย่างกะทันหัน ทั้งเรย์และพายุชะงัก ร่างสูงของสถาปัตยกรรมหนุ่มถอยหลังกลับไปตั้งหลักในท่าทีเป็นทางการอย่างรวดเร็ว ขณะที่พายุเบือนหน้าหนีด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ยังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยปากอนุญาต ประตูกระจกก็ถูกผลักเปิดออกด้วยมือเรียวยาวของชายหนุ่มแปลกหน้า ผู้มาใหม่สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเทาเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแบบลูกครึ่ง ดวงตาสีสนิมคู่นั้นกวาดมองเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มกว้างที่ดูคุ้นเคยจนน่าหมั่นไส้ "ว้าว... บรรยากาศยังดุเดือดเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับเนี่ย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียกสายตาของทุกคนในห้องให้หันขวับไปมอง เมฆถึงกับอ้าปากค้าง ส่วนพายุ... สีหน้าที่เคยเรียบเฉยและกวนประสาทเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งทื่อ ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึง เรย์ขมวดคิ้วมุ่น ปรายตามองผู้มาเยือนด้วยความไม่พอใจที่ถูกบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวในเวลางานสำคัญ "คุณเป็นใคร และเข้ามาในพื้นที่ส่วน ──" "ผมเองครับ... ไม่ได้เจอกันซะนานเลยนะ เรย์" ชายแปลกหน้าคนนั้นส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้เจ้าของบ้าน ก่อนจะหันไปสบตากับพายุที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน "แล้วก็... สวัสดีครับ พายุ ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอคุณอยู่ที่นี่ด้วย" พายุสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง รังสีความเย็นชาที่เคยใช้รับมือกับเรย์เมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมานิ่งสนิท เรย์หันขวับกลับมามองพายุ สลับกับชายแปลกหน้าคนนั้น แววตาคมกริบฉายประกายความสงสัยระคนคุกกรุ่นขึ้นมาทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นในอากาศ "คุณรู้จักเขาเหรอ?" เรย์หันไปถามพายุด้วยน้ำเสียงต่ำ เยียบเย็นกว่าเดิมหลายเท่า พายุยังคงนิ่งเงียบ ไม่ยอมปริปากตอบคำถามใดๆ ทั้งสิ้น ขณะที่ชายแปลกหน้าก้าวเท้าเข้ามาในห้องอีกสองก้าว ส่งยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยคำพูดที่ทำเอาบรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา "ผมเหรอครับ? ผมก็แค่... แฟนเก่าของพายุ ที่บังเอิญผ่านมาแถวนี้ก็เท่านั้นเองครับ" แบล็กสมิธในตำนานขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ