ปาร์ตี้ออฟฟิศที่ไม่น่ารื่นรมย์

เสียงเบสทุ้มต่ำจากลำโพงมารีน่าสั่นสะเทือนสะท้านแผ่นอก แต่ความถี่ที่รุนแรงกว่านั้นกำลังวิ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือดของพายุ ดีไซน์เนอร์หนุ่มยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์หรูในผับสไตล์อินดัสเทรียล มองลอดผ่านกลุ่มคนที่เบียดเสียดกันโยกย้ายตามจังหวะเพลง ไปยังเป้าหมายที่นั่งอยู่ตรงมุมโซฟาหนังสีเข้ม เรย์ในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนเรียบเนียนและเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยยามที่เจ้าตัวยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ สถาปนิกหนุ่มผู้เคร่งครัดในระเบียบแบบแผนคนนี้ มักจะดูแปลกแยกเสมอเมื่อต้องหลุดเข้ามาอยู่ในสถานที่อโคจรแบบนี้ แต่สิ่งที่ทำให้พายุหงุดหงิดจนแทบอยากจะขว้างแก้วในมือทิ้ง ไม่ใช่บรรยากาศรอบตัว แต่มันคือ "ไอ้หน้าอ่อน" สวมสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบที่กำลังนั่งยิ้มหวานหยดหย้อยอยู่ข้างๆ เรย์ต่างหาก "รับเครื่องดื่มเพิ่มไหมครับ คุณพายุ?" เสียงหวานเจี๊ยบของเมฆดังขึ้นข้างหู พร้อมกับยื่นแก้วค็อกเทลสีฟ้าสดมาให้ แต่พายุกลับปรายตามองแค่วินาทีเดียวก่อนจะแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ดวงตาคมกริบราวกับเหล็กกล้าผ่านการตีขึ้นรูปยังคงจ้องเขม็งไปที่โซฟาตัวเดิม "นายเห็นไอ้หมอนั่นไหมเมฆ มันนั่งคุยอะไรกันนานสองนานวะ หน้าตาจืดชืดเป็นเต้าหู้ต้มซีอิ๊วขนาดนั้น เรย์เอาสมองส่วนไหนไปทนฟังมันวะเนี่ย" เมฆหัวเราะคิกคัก ยกมือขึ้นปัดปอยผมสีสว่างของตัวเองอย่างสบายอารมณ์ "แหม คุณพายุครับ เขาเรียกว่าคุยเรื่องธุรกิจหรือมารยาททางสังคมไหมครับ อีกอย่าง... คุณเรย์เขาก็เป็นสถาปนิกแถวหน้า ใครๆ ก็อยากทำความรู้จักทั้งนั้นแหละครับ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน" "ธุรกิจบ้านป้าแกสิ สายตาไอ้เวรนั่นมันไม่ได้มองแบบเพื่อนร่วมงานเลยสักนิด มันมองเหมือนจะกลืนเรย์เข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว!" พายุเคี้ยวกรอด กัดฟันจนกรามขึ้นสันนูน ความร้อนระอุที่แผ่ซ่านอยู่ในอกไม่ใช่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่เป็นเปลวไฟแห่งความหึงหวงที่กำลังลุกโชนจนยากจะควบคุม ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งของเรย์ สถาปนิกหนุ่มกำลังพยายามรักษามาดนิ่งขรึมและรอยยิ้มสุภาพตามมารยาท แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกรำคาญผู้ชายที่นั่งจ้อไม่หยุดข้างกายเต็มทีแล้ว "โปรเจกต์มอลล์ยักษ์ใหญ่ที่กำลังจะประมูลเนี่ย ถ้าเราได้ร่วมงานกัน ผมว่าคงสนุกพิลึกนะครับคุณเรย์ ผมมีคอนเนกชันกับกลุ่มทุนใหญ่เพียบ สนใจมานั่งคุยรายละเอียดกันเป็นการส่วนตัวสักมื้อไหมครับ พรุ่งนี้ผมจองร้านอาหารฝรั่งเศสริมแม่น้ำไว้..." มือหนาของชายในชุดสูทพยายามจะเอื้อมมาแตะท่อนแขนของเรย์เพื่อแสดงความสนิทสนมเกินเลย ฉับพลัน! แก้ววิสกี้ในมือเรย์ถูกวางกระแทลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น *เคร้ง!* จนของเหลวสีอำพันกระฉอกเปรอะเปื้อนขอบแก้ว เรย์ปรายตามองมือที่ยื่นมาด้วยแววตานิ่งสนิท เยียบเย็นเสียจนคู่สนทนาชักมือกลับแทบไม่ทัน "ขอบคุณสำหรับข้อเสนอครับ แต่เรื่องงานผมชอบคุยในเวลางานและกับคนที่มืออาชีพพอ ส่วนเรื่องดินเนอร์... ผมเกรงว่ารสนิยมการเลือกอาหารของผมคงไม่ตรงกับคุณเท่าไหร่" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรัยนแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้มโดยสิ้นเชิง ทว่า ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้แก้ตัว ประตูทางเข้าโซนวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับร่างสูงโปรดของพายุที่สาวเท้าก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งจนคนรอบข้างต้องรีบถอยร่น พายุไม่พูดพร่ำทำเพลง ทรุดตัวลงนั่งแทรกกลางระหว่างเรย์กับไอ้หนุ่มสูทเนี๊ยบคนนั้นอย่างไร้มารยาท แขนแกร่งยกขึ้นพาดพนักโซฟาด้านหลังเรย์โดยจงใจให้ปลายนิ้วเฉียดผ่านไหล่กว้างของสถาปนิกหนุ่มอย่างถือสิทธิ์ "ขอโทษนะครับ พอดีผมมีธุระสำคัญต้องคุยกับ *แฟน* ของผม... เชิญโต๊ะอื่นเถอะครับ แถวนี้อากาศมันหายใจไม่ค่อยสะดวก" ประโยคหลัง พายุดลบันดาลสายตาดุดันคมกริบส่งตรงไปยังชายหนุ่มคู่กรณี น้ำเสียงทุ้มต่ำกดต่ำจนอีกฝ่ายหน้าเจื่อน กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะรีบผุดลุกขึ้นแล้วเดินหนีหายไปท่ามกลางฝูงชนอย่างรวดเร็ว บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลดฮวบลงทันที เรย์หันขวับมามองคนข้างกาย ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ "ใครแฟนคุณ พายุ?" เรย์เค้นเสียงถามลอดไรฟัน ขยับตัวถอยหนีระยะประชิดที่อีกฝ่ายจงใจสร้างขึ้น "พูดจาพล่อยๆ น่ารายสิ้นดี" พายุหันมาสบตา ปลายจมูกแทบจะชนกันเพราะระยะห่างที่เหลือเพียงน้อยนิด รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย แววตาซุกซนแต่แฝงความจริงจังร้อนแรงราวกับเตาหลอมเหล็กกล้า "อ้าว ก็เมื่อกี้ถ้าผมไม่พูดแบบนั้น ไอ้หน้าอ่อนนั่นมันก็จะกินหัวคุณอยู่แล้วนี่ครับ... หรือว่าชอบให้มันมาแตะเนื้อต้องตัวฮึ คุณเรย์คนเนี้ยบ?" "มันเรื่องของผม ผมจะคุยกับใคร จะให้ใครแตะ มันก็สิทธิ์ของผม ไม่ใช่กงการอะไรของคุณ!" เรย์เถียงกลับเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นอย่างถือดี ไม่ยอมก้มหัวให้ความกดดันจากอีกฝ่ายแม้แต่น้อย "ไม่ใช่กงการงั้นเหรอ?" พายุหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบวับวาวขึ้นในความมลสลัวของผับ "งั้นลองบอกผมหน่อยสิครับ ว่าทำไมเวลาผมยืนมองคุณคุยกับมันเมื่อกี้ อกข้างซ้ายผมมันถึงได้ร้อนรุ่มจนแทบจะระเบิดแบบนี้วะเรย์" คำพูดที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ทำเอาเรย์ถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวไหววับลงชั่วเสี้ยววินาที หัวใจในอกเต้นรำผิดจังหวะอย่างรุนแรงกับประโยคสารภาพที่ตรงไปตรงมาจนน่าตกใจ "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย เมาแล้วก็กลับไปนอนซะพายุ" เรย์หลบสายตา เสี้ยวหน้าเนียนเบือนหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนความรู้สึกที่กำลังตีรวนอยู่ในอก แต่พายุไม่มีทางยอมปล่อยให้โอกาสหลุดมือ มือหนาเอื้อมไปคว้าคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการทำงานศิลปะสัมผัสกับผิวแก้วเนียนแผ่วเบา เร่งเร้าหัวใจของคนทั้งคู่ให้เต้นรัวระรัว "ผมไม่ได้เมา..." พายุโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนริมฝีปากของอีกฝ่าย เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำในความเงียบงันของห้วงเวลา "...และผมก็ไม่ได้ล้อเล่นด้วย" เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจกระหน่ำรัวราวกับกลองศึกเมื่อระยะห่างระหว่างริมฝีปากลดลงเหลือเพียงไม่ถึงเซนติเมตร กลิ่นอายความเป็นตัวตนของพายุโอบล้อมรอบตัวเขาไว้ทั้งหมด จนไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ ทันใดนั้นเอง... เสียงแฟลชโทรศัพท์มือถือพร้อมกับเสียงชัตเตอร์ดัง *แชะ!* พร้อมกับเสียงอุทานคุ้นหูของเมฆที่แกล้งทำเป็นตกอกตกใจดังแทรกขึ้นมา "อุ๊ย! ขอโทษครับ พอดีมือมันลั่นถ่ายรูปโมเมนต์หวานๆ เก็บไว้ไม่ทัน ตั้งใจจะถ่ายวิวแท้ๆ เชียว!" เรย์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต รีบผลักอกพายุออกเต็มแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปเล็กน้อย ใบหน้าขาวจัดขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายปนความโกรธ พายุถอนหายใจเฮือกใหญ่ หันไปส่งสายตาฆาตกรรมใส่เพื่อนสนิทตัวดีที่ยืนยิ้มแป้นแล้นถือโทรศัพท์มือถืออยู่ไม่ไกล แต่ก่อนที่พายุจะทันได้หันกลับมาเคลียร์กับคนตรงหน้า... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทรarของเรย์ก็แผדเสียงแหลมขึ้น ขัดจังหวะวิกฤตหัวใจได้อย่างพอดิบพอดี เรย์รีบดึงมือถือขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อของ "ท่านประธานบริษัท" ผู้ทรงอิทธิพลที่เรย์กำลังร่วมงานโปรเจกต์ใหญ่ด้วย สถาปนิกหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น กดรับสายทันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ครับ ท่านประธาน... มีอะไรด่วนหรือครับ?" พายุยืนกอดอกมองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของเรย์ ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่บรรยากาศหวานชื่นเมื่อครู่ถูกทำลายลงอย่างไม่ใยดี เรย์ฟังปลายสายอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยปากพูดประโยคที่ทำให้พายุและเมฆถึงกับชะงักค้าง "ว่ายังไงนะครับ... เกิดเรื่องที่ไซต์งานก่อสร้างตอนดึกนี้เหรอครับ?!" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - แบล็กสมิธในตำนาน