คมกระบี่ไร้ลักษณ์

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนแสบจมูก... นี่มิใช่กลิ่นอายของชัยชนะ แต่มันคือกลิ่นอายแห่งความตายที่โชยมาจากซากศพของยอดฝีมือสำนักกระบี่เมฆาคาราวานกว่าสามชีวิตที่นอนทับถมกันอยู่เบื้องล่าง หลี่มู่เหยียนยืนหยัดอยู่บนยอดผาชันแห่งหุบเขาอเวจีอย่างไร้ซึ่งหนทางถอยร Th ลมหายใจของเขาผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แม้บาดแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่จะหลั่งโลหิตสีแดงฉานออกมารดรดผืนดินจนชุ่มโชก แต่แววตาของบุรุษหนุ่มกลับคมกริบดุจคมกระบี่ที่เพิ่งผ่านการลับคมจากหินผาพันปี รอบกายของเขาถูกปิดตายด้วยค่ายกลกระบี่ห้าธาตุ เงาร่างของยอดฝีมือจากเจ็ดสำนักใหญ่นับร้อยชีวิตยืนล้อมกรอบอยู่ทุกทิศทุกทาง ทุกคนต่างถืออาวุธวิเศษเปล่งประกายแสงเจิดจ้า มุ่งหมายจะปลิดชีพ "จอมกระบี่วิปลาส" ผู้นี้ให้ดับดิ้นคาคมกระบี่ของตนเอง "หลี่มู่เหยียน! เจ้าหมดทางหนีแล้ว ยอมจำนนแต่โดยดี แล้วส่งคัมภีร์กระบี่สะบั้นฟ้ามาเสีย เผื่อว่าพวกเราจะเมตตาไว้ชีวิตให้เจ้าได้ตายอย่างสงบบ้าง" เสียงคำรามกึกก้องของผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักพรรคกระบี่สวรรค์ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันของหุบเขาเบื้องล่าง หลี่มู่เหยียนมิได้ปริปากตอบคำเขาทันที เขาเพียงแต่ก้มหน้ามองฝักกระบี่ไม้เก่าคร่ำคร่าในมือซ้าย นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามเนื้อไม้ที่มีรอยขีดข่วนอันเกิดจากผ่านศึกมานับไม่ถ้วน รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว "ความตาย... ข้าพานพบมันมาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้แล้ว พะยะค่ะ... เอ้ย ไม่ใช่สิ พวกเจ้าคิดว่าฝูงสุนัขจนตรอกเช่นพวกเจ้า มีค่าพอจะให้ข้าเจรจาด้วยกระนั้นหรือ" "เจ้านี่นะ... ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ เจ้ามนุษย์โง่เขลา ข้าเตือนแล้วว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัวตั้งแต่ตอนที่เราก้าวเข้ามาในเขตแดนบ้าๆ นี่ แต่เจ้าก็ยังดึงดันจะมาช่วยแม่นางน้ำแข็งนั่น จนตอนนี้เราติดแหง็กอยู่ในหลุมศพธรรมชาติโดยมีพวกมันยืนน้ำลายสออยู่รอบตัว... ช่างน่าสมเพชเสียนี่กระไร!" เสียงเล็กแหลมแต่ทรงพลังดังขึ้นจากเงาดำที่พาดผ่านอยู่บนไหล่กว้างของหลี่มู่เหยียน เจ้าพยัคฆ์อัคคีทมิฬ สัตว์อสูรบรรพกาลในร่างแมวป่าตัวจิ๋วแต่มีดวงตาสองสีเปล่งประกายสีเพลิงและสีนิล มันกำลังแยกเขี้ยวขู่ฟ่อใส่เหล่าเซียนและจอมยุทธ์นับร้อยด้วยท่าทีเย้ยหยันไม่แพ้ผู้เป็นนาย "หุบปากเสีย เจ้าพยัคฆ์อัคคี ถ้าวันนี้พวกเราต้องตายที่นี่ เจ้าจะได้เป็นอาหารมื้อเที่ยงของพวกมันก่อนใครเพื่อนแน่" หลี่มู่เหยียนกระซิบตอบสหายตัวน้อยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ฮึ่ม! ข้าเป็นถึงอสูรบรรพกาลผู้ยิ่งใหญ่ จะยอมตกท้องพวกมดปลวกเหล่านี้ได้อย่างไรกัน หากเจ้าตาย ข้าก็จะระเบิดพลังวิญญาณเผาผลาญพวกมันให้เป็นจุลไปพร้อมกันนี่แหละ!" เจ้าพยัคฆ์อัคคีพ่นลมหายใจเป็นประกายไฟสีครามออกมาทางจมูกอย่างขัดเคือง ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดถึงขีดสุดนั้น ภาพใบหน้าของสตรีผู้หนึ่งกลับผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของหลี่มู่เหยียน... เซียนหลิงเยว่... สตรีผู้ครอบครองวิชาจิตน้ำแข็งพันปี นางผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งแกะสลัก แต่ดวงตากลับซ่อนความร้าวรานล้ำลึกที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ นางผู้ซึ่งเขาสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะต้องพาออกจากพันธนาการแห่งโชคชะตาอันโหดร้ายนั้นให้จงได้ ต่อให้วันนี้เขาต้องใช้ลมหายใจหยดสุดท้ายแลกมา เขาก็จะไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "ลงมือ! สังหารมันเสีย อย่าให้มันทันได้ตั้งตัว!" สิ้นเสียงคำรามสั่งการ ค่ายกลกระบี่ห้าธาตุพลันสั่นสะเทือน เล่มกระบี่นับพันเล่มพุ่งทะยานแหวกอากาศเข้ามาหาหลี่มู่เหยียนจากทุกทิศทุกทาง รังสีปราณกระบี่แหลมคมพุ่งทะลวงผ่านมวลอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู บรรยากาศรอบกายกดทับลงมาจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าของชายหนุ่มแตกละเอียดเป็นผุยผง ทว่า หลี่มู่เหยียนหาได้มีความหวาดกลัวไม่ แววตาของเขากลับทอประกายเจิดจ้าดุจดวงตะวันยามเที่ยงวัน เขาหลับตาลงชั่วพริบตา ปราณกระบี่ในกายพลันหมุนวนทะลักทะลายออกจากจุดตันtian (ตันเถียน) ดุจมังกรคลั่งคำรามสะท้านฟ้าดิน ฝ่ามือซ้ายกระชับด้ามกระบี่วิปลาสแน่น ขณะที่มือขวายกขึ้นแตะที่โคนกระบี่อย่างแผ่วเบา *วิ้ง—!* เสียงกระบี่สั่นพ้องก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขาอเวจี มันมิใช่เสียงเหล็กกระทบกัน แต่เป็นเสียงกรีดร้องของห้วงมิติที่กำลังจะฉีกขาดออกจากกัน! วิชากระบี่ไร้ลักษณ์... กระบวนท่าแรก: สะบั้นนภา! หลี่มู่เหยียนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายตาดำสนิทเปลี่ยนเป็นสีเงินยวงวาวโรจน์ ร่างกายของเขาพุ่งทะยานสวนทางกับกระบี่นับพันเล่มที่พุ่งเข้ามาอย่างไร้ความเกรงกลัว ความเร็วของเขาในยามนี้รวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ แสงกระบี่สีครามเข้มระเบิดออกรัศมีกว้างนับร้อยจั้ง สะบัดออกไปเพียงครั้งเดียวราวกับหางของมังกรสวรรค์ที่สะบัดปัดกวาดเหล่าดวงดาวบนฟากฟ้า *ฉั้วะ! ฉั้วะ! ฉั้วะ! ฉั้วะ!* เสียงเนื้อและกระดูกถูกคมกระบี่เฉือนขาดดังประสานกันระงม โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมผืนหิมะและโขดหินจนกลายเป็นสีเลือด ค่ายกลกระบี่ห้าธาตุที่ขึ้นชื่อว่าไร้ช่องโหว่ กลับถูกคลื่นกระบี่อันดุร้ายป่าเถื่อนของหลี่มู่เหยียนฉีกกระชากจนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดีในพริบตาเดียว! ร่างของยอดฝีมือสำนักต่างๆ ที่พุ่งเข้ามา ต่างต้องหยุดชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนที่ร่างของพวกเขาจะถูกแบ่งออกเป็นสองซีกแล้วร่วงหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่างดุจใบไม้ร่วง ในชั่วพริบตาเดียว ศัตรูกว่าครึ่งร้อยชีวิตถูกกวาดล้างจนราบคาบ เหลือเพียงความเงียบงันและความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจของผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่ หลี่มู่เหยียนยืนหอบหายใจหนักหน่วงอยู่ท่ามกลางทะเลเลือด คมกระบี่ในมือหยดหยาดโลหิตสีแดงสดลงสู่พื้นดินทีละหยด... ทีละหยด... "เจ้า... เจ้าปีศาจ! วิชานี้มันอันใดกัน!" ผู้อาวุโสใหญ่พรรคกระบี่สวรรค์ถอยหลังกรูด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ร่างกายสั่นเทานิดๆ เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาอันไร้ซึ่งความปรานีของชายหนุ่ม หลี่มู่เหยียนกำลังจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเหยื่อรายสุดท้าย ทว่า... ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม มวลอากาศรอบกายเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุดในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ท้องฟ้าที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆหมอกสีดำทมิฬและเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนที่โปรยปรายลงมาอย่างกะทันหัน เสียงกระดิ่งสำริดดังขึ้นก้องกังวานมาจากความว่างเปล่าเบื้องบน... *กริ๊ง... กริ๊ง...* เงาร่างหนึ่งในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวดอกเหมันต์ ปรากฏขึ้นกลางห้วงอากาศอย่างเงียบเชียบ ใบหน้างดงามล่มเมืองไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับจับจ้องตรงมาที่หลี่มู่เหยียนด้วยประกายแสงซับซ้อนที่อ่านไม่ออก "มู่เหยียน..." เสียงหวานใสดังก้องกังวานในโสตประสาท แต่มันกลับเย็นชาเสียจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เจ้ามาหาข้าช้าไปสามลมหายใจ... และวิญญาณของเจ้า บัดนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพันธนาการนี้ไปเสียแล้ว" หลี่มู่เหยียนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาร่างของสตรีผู้นั้นพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วดุจภูตผี พร้อมกับโซ่ตรวนน้ำแข็งสีดำสนิทที่พุ่งออกมาจากความว่างเปล่า ล็อกกุมข้อศอกทั้งสองข้างของเขาไว้แน่นสนิทโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว! --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับคมกระบี่เล่มนี้ด้วยกันนะครับ — ลั่วอสูรหมื่นภูผา