รวมพลคนปลายแถว

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ในมือของเด็กหนุ่มร่างผอมเกร็งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกว้าง "เศษสวะ... ทีมของพวกแกไม่มีสิทธิ์เลือกห้องฝึกซ้อมพิเศษหรอกนะ ไปใช้ห้องใต้ดินโน่นไป!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ดังสะท้อนก้อง ลีโอ (Leo) ยืนนิ่งสงบ ดวงตาสีเข้มใต้กรอบผมสีดำไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยวอย่างที่ใครคาดคิด เขากลับคลี่ยิ้มบางเบาออกมาด้วยซ้ำ รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของ "เด็กดี" ผู้ยอมรับชะตากรรม... แต่ในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์ผู้ผ่านสมรภูมิโค้ดนรกมานับไม่ถ้วน ลีโอกลับมองเห็น "ช่องโหว่" มหาศาลในระบบการจัดกลุ่มของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ ตามกฎของคาบเรียนภาคปฏิบัติประลองยุทธ์เวทมนตร์ขั้นสูงวันนี้ นักเรียนปีหนึ่งทุกคนต้องจับกลุ่มกันคละชั้นปีและระดับพลังเวท เพื่อสร้าง "ทีมสมดุล" ตามอุดมคติของสถาบัน แต่ในความเป็นจริง กลุ่มคนที่มีพลังเวทระดับต่ำหรือพวกที่ไม่มีตระกูลหนุนหลัง กลับถูกผลักไสให้กลายเป็น "ขยะเปียก" ที่ไม่มีใครอยากแตะต้อง ไม่มีใครอยากร่วมทีมด้วย เพราะกลัวจะฉุดคะแนนภาพรวมของตัวเองให้ดิ่งเหว "เอาล่ะครับ..." ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานและทรงพลังพอที่จะหยุดเสียงหัวเราะรอบข้างได้ชั่วขณะ เขากวาดสายตามองเพื่อนร่วมชั้นที่ถูกจัดให้อยู่ใน "กลุ่มปลายแถว" เหมือนกับเขา คนแรกคือ "เรย์" เด็กหนุ่มผมยุ่งเหยิงจากแผนกธาตุไฟผู้ควบคุมเปลวเพลิงของตัวเองไม่ได้จนเผาหนังสือเรียนวอดวายไปครึ่งห้องเมื่อวานนี้ คนที่สองคือ "โคล" เด็กสาวร่างเล็กจากตระกูลขุนนางตกอับผู้มีพลังเวทสายอัญเชิญ แต่สิ่งที่เธออัญเชิญออกมาได้ดันเป็นแค่ "เป็ดน้อยสีเหลืองสามตัว" ที่ทำได้แค่ร้องก้าบๆ แทนที่จะช่วยสู้รบ และคนสุดท้ายคือ "การ์เน็ต" ยักษ์ใหญ่ร่างท้วมจากแผนกอัศวินผู้มีปัญหาเรื่องความกลัวการต่อสู้ระยะประชิดอย่างรุนแรง สี่คน สี่ปัญหา สี่ตราบาปที่สถาบันแปะป้ายให้ว่าเป็น "ความล้มเหลว" "นาย... นายจะหัวเราะเยาะพวกเราเหมือนคนอื่นๆ ด้วยไหม?" โคลเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เธอซ่อนเป็ดน้อยสีเหลืองไว้ข้างหลังตัวราวกับกลัวว่ามันจะถูกเหยียบย่ำซ้ำเติม ลีโอส่ายหัวช้าๆ เขาก้าวเข้าไปใกล้เด็กสาวรุ่นน้องคนนั้น ย่อตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน รอยยิ้มที่มอบให้ไม่ได้มีความสมเพชเวทนา มีเพียงความจริงใจที่อบอุ่นและน่าเชื่อถือ "ในโลกของการเขียนโปรแกรม... ไม่มีหรอกครับสิ่งที่เรียกว่าโค้ดขยะ มีเพียงโค้ดที่ยังวางไว้ผิดที่ผิดทางเท่านั้น" ลีโอเอ่ยพลางยื่นมือไปแตะเบาๆ ที่ไหล่ของเรย์ เด็กหนุ่มผู้ควบคุมไฟไม่ได้สะดุ้งเล็กน้อย "พลังของนายไม่ได้อ่อนแอครับเรย์ แต่นายแค่อัดมานาเข้าไปในระบบเร็วเกินไป 12 เปอร์เซ็นต์ ลองปรับจังหวะการหายใจให้ช้าลงตอนร่ายเวทดูสิครับ รับรองว่าไฟของนายจะไม่ระเบิดใส่หน้าตัวเองอีกแน่นอน" เรย์อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เพราะสิ่งที่ลีโอพูดมันตรงกับอาการที่เขาเป็นทุกครั้งอย่างแม่นยำ ราวกับเด็กหนุ่มคนนี้มองทะลุเข้าไปในกระแสมานาของเขาได้ "ส่วนเธอ..." ลีโอหันไปมองโคลและเป็ดน้อยสามตัว "เป็ดพวกนี้ไม่ได้ไร้ประโยชน์นะครับ ในทางยุทธวิธี มันคือเครื่องมือเบี่ยงเบนความสนใจชั้นยอดที่มีค่าความต้านทานเวทมนตร์ธาตุลมสูงถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าเราใช้พวกมันเป็นโล่กำบังในจังหวะที่ถูกต้อง ไม่มีเวทมนตร์โจมตีกลุ่มไหนเจาะผ่านแนวป้องกันนี้มาได้หรอกครับ" บรรยากาศรอบตัวกลุ่มคนปลายแถวเริ่มเปลี่ยนไป ความสิ้นหวังที่เคยเกาะกุมจิตใจถูกแทนที่ด้วยประกายความหวังทีละน้อย การ์เน็ตที่ยืนตัวลีบอยู่ด้านหลังเริ่มยืดอกขึ้นมาบ้าง เมื่อลีโอมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น "และการ์เน็ต... นายตัวใหญ่และมีพลังกายมากที่สุดในกลุ่ม หน้าที่ของนายไม่ใช่การวิ่งไปฟันศัตรูครับ แต่เป็นการยืนเป็นฐานค้ำยันให้แนวหลังร่ายเวทได้อย่างปลอดภัยต่างหาก นายคือเสาหลักของทีมเรานะ" คำพูดของลีโอราวกับเวทมนตร์บทหนึ่งที่ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืน การ์เน็ตสูดหายใจเข้าลึกๆ ความหวาดกลัวในใจถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิม ลูกผู้ชายย่อมตายได้แต่จะให้เสียชื่อไม่ได้! [ติ๊ง! ระบบเด็กดีตรวจพบการรวมกลุ่มของ 'ทีมปลายแถว' (The Outliers Team)] [เงื่อนไขภารกิจเสริม: นำพาทีมที่ถูกมองข้ามคว้าชัยชนะในการทดสอบภาคปฏิบัติรอบแรกให้ได้] [รางวัล: แต้มแต้มสะสม +1,000 แต้ม, ปลดล็อกทักษะติดตัว 'เนตรวิเคราะห์ขั้นสูง', และคัมภีร์เวทมนตร์โบราณระดับ A] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ไม่มี (เพราะทุกคนคาดว่าพวกคุณจะแพ้อยู่แล้ว)] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของลีโอ พร้อมกับมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ไม่มีใครสังเกตเห็นประกายแสงสีฟ้าจางๆ ที่สะท้อนผ่านนัยน์ตาของเขาเลยแม้แต่คนเดียว ในขณะเดียวกัน จากระเบียงชั้นสองของอาคารเรียนรวม อาจารย์เซเลนายืนกอดอกมองลงมายังลานกว้างเบื้องล่าง ใบหน้าสวยหวานไร้ซึ่งรอยยิ้มเช่นเคย ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นจับจ้องไปยังร่างของเด็กหนุ่มผู้กำลังยืนล้อมวงอยู่กับพวกตัวปัญหาของชั้นปี "เด็กคนนั้น... คิดจะทำอะไรกันแน่นะ" เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของเธอ แม้ภายนอกเธอจะทำตัวเย็นชาและคอยหักคะแนนลีโอตามระเบียบวินัยอยู่บ่อยครั้ง แต่ลับหลังแล้ว สายตาของอาจารย์สาวกลับไม่เคยละไปจากเส้นทางการเติบโตของเด็กหนุ่มคนนี้เลยแม้แต่วินาทีเดียว "เอาล่ะครับทุกคน!" เสียงของลีโอดึงสحبความสนใจของสมาชิกในทีมกลับมา "ในเมื่อสถาบันมองว่าพวกเราเป็นเศษสวะ งั้นเราก็มาแสดงให้พวกเขาเห็นกันเถอะครับว่า... เศษสวะที่ร่วมมือกันอย่างถูกวิธีเนี่ย มันสามารถพลิกแผ่นดินให้คว่ำได้ยังไง" การประชุมวางแผนยุทธวิธีขนาดย่อมเริ่มต้นขึ้นกลางลานกว้าง ท่ามกลางสายตาดดูถูกเหยียดหยามจากกลุ่มนักเรียนแถวหน้า แต่ไม่มีใครในทีมของลีโอก้มหน้าหนีอีกต่อไปแล้ว พวกเขากำลังเรียนรู้ที่จะเชื่อใจกันและกัน ผ่านการชี้แนะที่ชาญฉลาดและเป็นระบบของเด็กหนุ่มผู้มาจากต่างโลก เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเสียงระฆังประกาศเริ่มการทดสอบดังขึ้นกังวานไปทั่วบริเวณ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง บ่งบอกถึงช่วงเวลาพลบค่ำที่กำลังคืบคลานเข้ามา นักเรียนทุกกลุ่มทยอยเดินเข้าสู่สนามประลองจำลองซึ่งถูกสร้างเป็นเขาวงกตเวทมนตร์ขนาดใหญ่ กลุ่มของลีโอเดินรั้งท้ายเป็นกลุ่มสุดท้ายตามคาด สายตานับร้อยคู่มองมาที่พวกเขาด้วยความขบขัน บ้างก็รอสมน้ำหน้าเมื่อเห็นว่าทีมนี้จะต้องตกรอบแรกภายในเวลาไม่ถึงสิบนาทีอย่างแน่นอน ลีโอก้าวเดินนำหน้าเพื่อนร่วมทีมเข้าไปในความมืดมิดของประตูเขาวงกต รอยยิ้มสุภาพยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของเขา แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก ประตูเหล็กบานใหญ่เบื้องหลังค่อยๆ ปิดสนิทลง พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ของสัตว์อสูรเวทมนตร์ระดับกลางที่ดังสะท้อนออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า... แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่น่าตกใจที่สุด ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นเขตประตูกั้นเขตแดน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไป—เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เตือนภัยระดับวิกฤต [คำเตือน! ตรวจพบความผิดปกติในระบบเขาวงกต] [ข้อมูลเป้าหมายเปลี่ยน แปลงกะทันหัน: บอสลับประจำสนามทดสอบ 'ราชันย์หมาป่าเงาโลหิต' (ระดับ S) ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นก่อนกำหนด โดยบุคคลนิรนามภายนอกระบบ!] [เงื่อนไขฉุกเฉิน: หลบหนี หรือ ถูกกำจัดภายใน 180 วินาที] ลีโอหยุดชะงักกุนซือหนุ่มหันขวับกลับไปมองประตูทางออกด้านหลังที่บัดนี้ถูกผนึกตายสนิทด้วยม่านพลังเวทสีดำสนิทที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่... และในความมืดมิดเบื้องหน้า ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่กำลังจ้องมองมาที่พวกเขา พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่ก้าวออกมาจากหมอกควันหนาทึบ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "วาเลนเทียอัศวินมืด" ครับ