เผชิญหน้าบอสเงาพราย

"อย่าเพิ่งถอย! แนวรับแถวสองตรึงกำลังเอาไว้ รักษาระยะห่างสี่เมตรตามที่ผมคำนวณไว้!" เสียงตะโกนก้องของลีโอดังแข่งกับเสียงหวีดหิวของกระแสลมเวทมนตร์ที่บิดเบี้ยวจนแทบฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ในหุบเขาเงาพราย อากาศรอบตัวพวกเขายามนี้หนาแน่นไปด้วยอณูมานาสีม่วงเข้มจนแทบจะควบแน่นเป็นหยดน้ำ พื้นดินใต้รองเท้าบู๊ตสั่นสะเทือนระรัวราวกับแผ่นดินกำลังจะแยกตัวออกเป็นสองเสี่ยง กลิ่นอายความตายและกลิ่นอายของซากศพโบราณลอยคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ แต่ไม่มีใครมีเวลามาใส่ใจความโสโครกนี้ เพราะภัยคุกคามตรงหน้ากำลังคืบคลานเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าปฏิกิริยาตอบสนองของมนุษย์ปกติถึงสามเท่า เบื้องหน้าของพวกเขาคือ 'บอสเงาพราย' (Phantom Shadow Sovereign) มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติที่ร่างกายน기เป็นหมอกควันสีดำทึบและดวงตาสสีเลือดคู่โต มันพุ่งทะยานผ่านแนวต้นไม้โบราณที่ตายซากด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด ทุกครั้งที่กรงเล็บอันว่างเปล่าของมันตวัดผ่าน อากาศจะเกิดรอยปริแตกสีดำสนิทราวกับกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนัก ลีโอหรี่ตาลงเล็กน้อย สันจมูกคมสันมีหยดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาตามความตึงเครียดของสถานการณ์ ในหัวสมองของเขาเวลานี้ไม่ได้ทำงานในฐานะเด็กหนุ่มนักเรียนเวทมนตร์ปีสองอีกต่อไป แต่กระบวนการประมวลผลขั้นสูงในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์มือฉมังและผู้ครอบครองระบบเด็กดีกำลังรันข้อมูลนับล้านบรรทัดด้วยความเร็วสูง [ตรวจพบการโจมตีทางกายภาพผสานเวทมนตร์ธาตุมืดระดับสูง] [วิเคราะห์วิถีการเคลื่อนที่ของเป้าหมาย... องศาการพุ่งตัว 45 องศา ความเร็ว 120 เมตรต่อวินาที] [จุดอ่อนตรวจพบ: แกนกลางมานาบริเวณใต้ซี่โครงซ้าย มีความหนาแน่นต่ำกว่าจุดอื่น 14.8%] ดวงตาของลีโอเปล่งประกายแสงสีฟ้าจางๆ ออกมาวูบหนึ่ง มันคือทักษะติดตัว ‘เนตรเวทวิเคราะห์’ ที่ได้รับการอัปเกรดผ่านแต้มความดีความชอบจากการช่วยเหลือเพื่อนร่วมชั้นในสัปดาห์ก่อน ภาพตรงหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเส้นตารางสามมิติ เส้นแสงสีแดงและสีฟ้าพาดผ่านร่างของบอสเงาพรายอย่างชัดเจน ทำให้เขามองเห็นอนาคตล่วงหน้าเสี้ยววินาที "มาร์ค! เบี่ยงโล่เวทไปทางซ้ายสามสิบองศาเดี๋ยวนี้!" ลีโอออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและมั่นคง มาร์ค สหายร่างใหญ่กล้ามเป็นมัดผู้ทำหน้าที่เป็นแทงค์แนวหน้า แม้จะลังเลอยู่เสี้ยววินาทีด้วยความตกใจ แต่ความเชื่อใจที่มีต่อลีโอตลอดการต่อสู้ที่ผ่านมาทำให้ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าความคิด เขาเหวี่ยงโล่เหล็กกล้าผสมมานาเข้ากระแทกกับอากาศว่างเปล่าทันที *ตูม!* แรงปะทะมหาศาลทำให้มาร์คไถลถอยหลังไปเกือบสเมตร ฝุ่นตลบอบอวล แต่การโจมตีที่ควรจะทะลวงร่างของเขาจนพรุนกลับถูกรับเอาไว้ได้ด้วยองศาที่สมบูรณ์แบบที่สุด "เยี่ยมมาก! ทุกคนรักษาฟอร์มเอาไว้ อย่าแตกแถว!" ลีโอตวัดมือซ้ายเรียกคัมภีร์เวทมนตร์ประจำตัวขึ้นมา หน้ากระดาษพลิกเปิดเองด้วยกระแสจิต ลายเส้นอักขระเวทสีทองอร่ามส่องสว่างตัดกับความมืดมิดรอบตัว "ถ้าเราตั้งรับแบบนี้ไปอีกหนาทีครึ่ง ช่องว่างในการโจมตีสวนกลับจะเปิดออก" ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังอยู่ในความควบคุมของลีโอ บอสเงาพรายกลับคำรามลั่นด้วยเสียงที่สั่นประสาท มันอ้าปากกว้าง ปล่อยคลื่นเสียงความถี่ต่ำที่ทำให้แก้วหูของทุกคนสั่นสะเทือนจนมีเลือดซึมออกมาจากมุมปาก หมอกควันรอบตัวมันพวยพุ่งขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นโดมสีดำทึบ กลืนกินแสงสว่างทั้งหมดในรัศมีร้อยเมตรให้ตกอยู่ในความมืดมิดสนิท ความกดอากาศที่ลดลงอย่างกะทันหันทำให้หายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็นดังขึ้นมาจากความมืดเบื้องหลัง *ฟึบ!* เงาดำสายหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาหาลีโอด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม มันไม่ใช่เป้าหมายหลักในการทำลายล้างแนวป้องกัน แต่มันคือการลอบสังหารผู้บัญชาการสนามโดยเฉพาะ! ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง กลิ่นอายความเย็นยะเยือกคุ้นเคยสายหนึ่งก็โชยมาแตะจมูก พร้อมกับละอองแสงสีเงินบริสุทธิ์ที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ราวกับเกล็ดหิมะกลางฤดูร้อน ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทของอาจารย์เซเลนาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าลีโอราวกับภูตผี ดาบเรเปียร์ในมือเรียวงามสะท้อนแสงจันทร์วาววับ เธอไม่ได้หันกลับมามองเขา แต่ออร่าเวทมนตร์ระดับมหาบัณฑิตที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งไปชั่วขณะ *ฉับ!* เพียงแค่การสะบัดดาบครั้งเดียว คลื่นดาบสีเงินบริสุทธิ์ผ่าร่างของเงาสะท้อนที่พุ่งเข้ามาจนสลายหายไปในพริบตา อาจารย์เซเลนายืนนิ่งสงбиอยู่เบื้องหน้าลีโอ แผ่นหลังของเธอat the moment ดูบอบบางแต่กลับยิ่งใหญ่และมั่นคงราวกับภูเขาหินผา "อย่าประมาท ลีโอ" เสียงหวานใสแต่เย็นชาดั่งน้ำแข็งเอ่ยขึ้นเบื้องหลัง โดยที่เธอยังคงจ้องมองตรงไปยังบอสเงาพรายที่กำลังคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด "เธอคำนวณการเคลื่อนไหวของมันได้ดี... แต่เธอลืมคิดไปว่า สิ่งที่สัตว์อสูรระดับราชาหวาดกลัวที่สุด ไม่ใช่กลยุทธ์ แต่คือความตายที่แท้จริงต่างหาก" ลีโอมองแผ่นหลังของอาจารย์สาว แววตาไหววูบด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างเธออย่างไม่เกรงกลัว "ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะครับอาจารย์... งั้นเรามาปิดฉากบทเรียนนี้กันเถอะครับ" ขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมประสานพลังเพื่อโจมตีครั้งสุดท้าย ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ควรจะมืดมิดกลับเกิดรอยแยกสีแดงฉานขึ้นอย่างไร้สาเหตุ เสียงกระซิบกระซาบปริศนาดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของลีโอ ราวกับมีดวงตาคู่ยักษ์นับพันกำลังจ้องมองพวกเขามาจากมิติอื่น [เตือนภัยเร่งด่วน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับตำนาน "ผู้กล้าแห่งความพินาศ" กำลังตื่น 50 เมตรใต้พื้นดินที่คุณยืนอยู่] [คำเตือน: ภารกิจหลักเปลี่ยนสถานะเป็น - เอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของภัยพิบัติที่ถูกลืม] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับทุกวินาทีความเป็นความตายนี้ด้วยกันนะครับ