ศพที่ยิ้มให้กล้อง

"รอยยิ้มนั่นไม่ได้เกิดจากกล้ามเนื้อใบหน้าสั่งการ แต่มันถูกดึงให้บิดเบี้ยวด้วยเส้นใยพลังงานสีดำ... คุณเห็นเหมือนที่ฉันเห็นไหมคะ รวินท์?" เสียงหวานใสของพริมโรสแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องปิดตายที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ รวินท์ไม่ได้หันไปมองเลขาสาวทันที เขายังคงจดจ่ออยู่กับการปรับโฟกัสสายตาผ่านแว่นกรอบบางที่ดูธรรมดา แต่ในดวงตาของเขากลับปรากฏม่านแสงสีทองจางๆ วิ่งวนเป็นวงแหวนซ้อนทับกัน "อย่าเข้าใกล้ศพเกินระยะสองเมตร พริมโรส" รวินท์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาด "ถ้าคุณไม่อยากให้เส้นใยพวกนั้นชอนไชเข้าไปในตัวคุณเสียก่อน" ร่างไร้วิญญาณของชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานในท่าที่ดูผ่อนคลายเกินไป มุมปากที่ฉีกยิ้มกว้างจนแทบถึงใบหูนั้นดูผิดธรรมชาติอย่างรุนแรง ในมุมมองของคนทั่วไป นี่คือคดีฆาตกรรมอำพรางที่ดูแปลกประหลาด แต่ในมุมมองของรวินท์ ทุกอย่างคือตัวเลขและสมการที่กำลังรวนเร เขาก้าวเท้าเข้าไปช้าๆ ความเย็นยะเยือกเสียดแทงผิวหนังผ่านทางกระแสลมที่ไม่ได้มาจากธรรมชาติ 'เนตรสัจธรรม' ของเขาเริ่มทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ ตัวเลขสีฟ้าโปร่งแสงนับร้อยบรรทัดไหลทะลักลงมาในม่านตา ราวกับรหัสคอมพิวเตอร์ที่กำลังถอดความลับของจักรวาล [คำเตือน: ตรวจพบระดับไสยเวทหนาแน่นเกินค่ามาตรฐาน (ความเข้มข้นระดับ 4.2 คลัสเตอร์)] [วิเคราะห์... พบร่องรอยการดึงรั้งจิตวิญญาณด้วยพันธสัญญาเลือด] [สถานะเป้าหมาย: ศพถูกดัดแปลงเป็น 'ภาชนะเก็บกักความแค้น'] "คุณรวินท์คะ..." พริมโรสขยับเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงคำเตือน เธอเอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตซ่อนประกายบางอย่างที่รวินท์อ่านไม่ออกเสมอมา "ดูที่มือของเขาซิคะ" รวินท์ก้มมองตาม นิ้วมือที่แข็งทื่อของศพชี้ไปยังภาพวาดบนผนังฝั่งตรงข้าม—ภาพวาดภูเขาที่ไม่มีอะไรน่าสงสัย ทว่าเมื่อเขามองผ่านเนตรสัจธรรม เส้นใยพลังงานไม่ได้ชี้ไปที่ภาพวาด แต่มันชี้ไปที่ 'รอยแยก' ในอากาศเหนือภาพวาดนั้น ซึ่งเป็นจุดที่มิติซ้อนทับกันอย่างบิดเบี้ยว "มิติบิดเบือน..." รวินท์พึมพำ เขาหยิบปากกาโลหะขึ้นมา วาดสัญลักษณ์เรขาคณิตกลางอากาศ พลังงานที่ถูกปล่อยออกมาทำให้อากาศรอบตัวสั่นไหว "ใครบางคนพยายามสร้างประตูทางผ่าน โดยใช้ชีวิตของคนๆ นี้เป็นแบตเตอรี่" "โห... ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็แสดงว่าคนฆ่าไม่ได้ต้องการแค่ชีวิต แต่น่าจะต้องการ 'ข้อมูล' บางอย่างที่อยู่ในหัวของเขาสินะคะ" พริมโรสพูดพลางหยิบยาดมขึ้นมาสูดดมอย่างอารมณ์ดี ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนดอกไม้มากกว่าอยู่ในที่เกิดเหตุสุดสยอง รวินท์ขมวดคิ้ว เขาไม่เคยชินกับความแปลกแยกของเลขาสาวคนนี้เลย แม้แต่ระบบเนตรสัจธรรมที่ฉลาดล้ำเลิศที่สุด ยังแสดงผลข้อมูลของเธอเพียงแค่: [สถานะ: ปริศนา / ค่าพลังงาน: ไม่สามารถระบุได้] "พริมโรส ถอยไป!" ฉับพลัน! ความรู้สึกสั่นสะเทือนทางจิตวิญญาณกระแทกเข้าที่หน้าอกของรวินท์อย่างรุนแรง รอยยิ้มบนใบหน้าของศพไม่ได้หยุดแค่นั้น แต่มันค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นจนผิวหนังฉีกขาด เลือดสีดำเหนียวข้นไหลทะลักออกมาดั่งลาวา และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือ... ดวงตาของศพที่ปิดสนิทค่อยๆ ลืมขึ้น! มันไม่ใช่ดวงตามนุษย์ แต่มันคือช่องว่างแห่งความมืดมิดที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง [ประกาศเตือนจากระบบเนตรสัจธรรม: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ตัวตนระดับสูง'] [วิกฤตการณ์ระดับ: SSS] [คำแนะนำ: โปรดใช้ทุกทรัพยากรที่มีเพื่อหลบหนี หรือ... ยอมรับชะตากรรมที่ไม่อาจแก้ไข] รวินท์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวไปข้างหน้า ประสานมือเข้าด้วยกันอย่างมั่นคง ในขณะที่ศพนั้นเริ่มลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าที่กระตุกเกร็ง พริมโรสที่ยืนอยู่ข้างหลังกลับหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาด ก่อนที่เธอจะกระซิบที่ข้างหูเขา "ดูเหมือน 'เจ้าของ' จริงๆ ของรอยยิ้มนี้จะมาทวงของคืนแล้วนะคะ... รวินท์ คุณพร้อมจะเห็นความจริงที่โหดร้ายกว่านี้หรือยัง?" ก่อนที่ร่างของรวินท์จะทันได้ตอบโต้ อุปกรณ์สื่อสารของเขาก็สั่นรัวพร้อมกับข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโฮโลแกรมด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [ภารกิจหลัก: 'หยุดยั้งการเปิดประตูมิติแห่งนรก' เริ่มต้นแล้ว] [สถานะ: คุณถูกล็อกเป้าหมายโดย 'ผู้เฝ้าประตู' ในห้องปิดตายนี้...] [ประตูทางออกถูกปิดสนิท และคุณ... ไม่ได้อยู่กันแค่สองคนอีกต่อไป] แสงในห้องดับวูบลง เหลือเพียงดวงตาคู่ที่สอง... สาม... และสี่ ที่กำลังลืมขึ้นบนผนังห้องรอบทิศทาง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวออกมาจากเงามืดหลังตู้เอกสาร ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนถัดไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกยิ่งกว่าเดิมค่ะ