รอยร้าวในคฤหาสน์หิน

"คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉันไว้ในที่แบบนี้ ปล่อย!" เสียงกรีดร้องของรินรดาดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงกว้างของคฤหาสน์พยัคฆ์ กลิ่นอายของความหรูหราที่แฝงไปด้วยความกดดันทำให้ลมหายใจของเธอกระตุกสั่น หญิงสาวพยายามสะบัดข้อมือออกจากพันธนาการของบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ขนาบข้าง แต่แรงมหาศาลนั้นเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย "ความยุติธรรมงั้นหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังมาจากมุมมืดของบันไดวนชั้นสอง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดก้าวลงมาอย่างเชื่องช้า พยัคฆ์หยุดยืนอยู่ที่ขั้นบันไดสุดท้าย ดวงตาคมกริบดุจสัตว์ร้ายจ้องมองผู้มาเยือนด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรินรดา "ที่คฤหาสน์พยัคฆ์... กฎหมายที่ใช้ตัดสินกันคือ 'อำนาจ' ไม่ใช่ 'ความยุติธรรม' ที่คุณเพ้อฝันหรอกนะ รินรดา" "คุณมันปีศาจ!" รินรดาตวาดกลับ ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความโกรธจัด "คุณทำลายธุรกิจของพ่อฉัน คุณพรากทุกอย่างไปจากครอบครัวฉันเพียงเพราะความแค้นส่วนตัว คุณคิดว่าการขังฉันไว้จะทำให้คุณรู้สึกเหนือกว่างั้นหรือ?" พยัคฆ์ไม่ตอบ เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่แสนเย้ายวนจากกายหญิงสาว นิ้วเรียวยาวหยาบกร้านเอื้อมไปเชยคางมนขึ้น บังคับให้เธอต้องสบสายตากับเขา แววตาของเขาไม่ได้มีความสงสาร มีเพียงความกระหายที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของอำนาจ "ฉันไม่ได้ทำเพราะแค้น... ฉันทำเพราะเธอต้อง 'ชดใช้'" พยัคฆ์กระซิบข้างใบหู ความเย็นเยียบจากลมหายใจของเขาทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง "และที่นี่ไม่ใช่คุก แต่มันคือกรงทองที่จะกักขังเธอไว้... จนกว่าฉันจะพอใจ" รินรดาตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เป็นเพราะสัมผัสที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่เขาส่งผ่านมาถึงเธอ เธอเกลียดเขา แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการสั่นสะท้านยามที่ปลายนิ้วเขาลากผ่านลำคอระหง "คุณไม่มีวันได้สิ่งที่ต้องการ... ต่อให้ต้องตาย ฉันก็ไม่ยอมตกเป็นของเล่นของคุณ" พยัคฆ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน "คนอย่างเธอ... ความตายอาจจะเป็นทางออกที่ง่ายเกินไปสำหรับความผิดที่ตระกูลเธอเคยก่อไว้ ลองดูซิว่าศักดิ์ศรีที่เธอเชิดชูนักหนา จะรักษารอยร้าวในหัวใจเธอไว้ได้นานแค่ไหน เมื่อฉันเริ่มบดขยี้มันด้วยมือของฉันเอง" เขากวาดสายตาคมมองเธอตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงใบหน้า ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าล้ำค่าที่เขาเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์ ก่อนจะหันไปสั่งบอดี้การ์ดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พาเธอไปที่ห้องชั้นบน ห้ามใครเข้าไปยุ่งโดยไม่ได้รับอนุญาต... ส่วนเรื่องอาหารการกิน ดูแลให้ดี อย่าให้เธอหิวตายก่อนที่ฉันจะตัดสินใจว่าจะทำอะไรกับเธอต่อไป" "ปล่อยนะ! ฉันบอกให้ปล่อย!" รินรดาพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่แรงของผู้ชายร่างยักษ์นั้นเหนือกว่าเกินไป เธอถูกลากขึ้นไปยังชั้นบนของคฤหาสน์ ประตูบานใหญ่ถูกปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกที่ดังสนั่น รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเจ้าของห้อง เธอโอบกอดตัวเองไว้แน่น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาด้วยความเจ็บใจ ในห้องที่เงียบสงัด เธอนึกถึงใบหน้าของผู้เป็นแม่—รอยยิ้มที่อบอุ่นและสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังยามที่แม่คอยปลอบโยนเธอก่อนหน้านี้ แม่ผู้ที่เป็นเหมือนดั่งแสงเทียนในคืนมืดมิด แม่ที่เคยสอนให้เธอเข้มแข็งแม้ในยามที่โลกทั้งใบกำลังล่มสลาย ความผูกพันนั้นกลายเป็นพลังเดียวที่หล่อเลี้ยงให้หัวใจที่แหลกสลายของเธอยังคงเต้นอยู่ *ฉันต้องออกไปจากที่นี่ เพื่อแม่... เพื่อครอบครัว* รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่หลุดลอย เธอไม่รู้เลยว่าการเคลื่อนไหวของเธอถูกจับจ้องผ่านกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ภายในห้อง พยัคฆ์นั่งอยู่ในห้องทำงานชั้นล่าง สายตาจ้องมองภาพหญิงสาวบนจอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน แรงปรารถนาและแรงแค้นถักทอเข้าด้วยกันจนเป็นบ่วงโซ่ที่มัดเขาไว้เช่นกัน ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะปิดหน้าจอ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาดำของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังผ้าม่านในห้องของรินรดา—บุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นั่น! พยัคฆ์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกที่พบน้อยครั้งนัก มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "คินน์... มึงกล้าดียังไงถึงเข้ามาในถิ่นกู" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเขาเร่งรีบมุ่งตรงไปยังห้องชั้นบน ความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นในใจพุ่งสูงถึงขีดสุด ไม่ใช่เพราะเขาห่วงรินรดา แต่เพราะการบุกรุกนี้คือการหยามเกียรติที่เขาไม่มีวันให้อภัยได้ และในวินาทีที่เขากระชากประตูห้องนอนเปิดออก ภาพตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขากระตุกค้าง... รินรดากำลังยืนอยู่กับผู้ชายอีกคน—คนที่เขาเกลียดชังเข้าไส้—และปลายกระบอกปืนสีเงินวาววับของคินน์ ก็จ่อตรงมาที่ขมับของเธอ! "วางปืนลงซะพยัคฆ์... ก่อนที่ 'ของเล่น' ชิ้นนี้จะแตกสลายคามือมึง" หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและลุ้นไปกับชะตากรรมของรินรดา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน