แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“ถ้าคุณคิดจะใช้เงินฟาดหัวผมเพื่อให้หุบปากเรื่องภาพวาดนั่น บอกเลยว่าเสียเวลาเปล่าครับ เพราะนอกจากผมจะไม่รับเงินแล้ว ผมยังจะขุดคุ้ยจนคฤหาสน์หลังนี้พังพินาศลงมาอยู่แทบเท้าผมด้วย” เสียงของเรย์ดังก้องอยู่ในโถงทางเดินกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนราคาแพงระยับ แรงกระแทกจากฝ่าเท้าของเขาส่งผ่านรองเท้าผ้าใบราคาถูกลงบนพื้นขัดมันจนเกิดเสียงดังสะท้อน บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนพยายามจะเข้าชาร์จเขา แต่เรย์เพียงแค่ยักไหล่พลางโบกซองเอกสารในมืออย่างไม่สะทกสะท้าน ที่ปลายโถงทางเดิน ‘ธีร์’ ยืนกอดอกพิงเสาสไตล์กรีก สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองผู้บุกรุกด้วยความเย็นชาที่ทำให้อุณหภูมิรอบกายลดต่ำลงไปหลายองศา “คนอย่างคุณเนี่ยนะที่เขาลือกันว่าเป็นนักสืบมือหนึ่ง?” ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาอย่างช้าๆ ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจที่กดทับจนคนฟังแทบหยุดหายใจ “บุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว พูดจาพล่อยๆ... ผมคิดว่าคุณน่าจะเป็นพวกขโมยขึ้นบ้านมากกว่า” เรย์ไม่ได้ถอยหลัง แต่เขากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ บนตัวธีร์ผสมกับกลิ่นไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศในคฤหาสน์กระจกเงาแห่งนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเล่นอยู่บนปากเหว “การบุกรุกเหรอครับ?” เรย์ยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายท้าทาย “ถ้าการมาหา ‘ความจริง’ ในบ้านที่เต็มไปด้วยเรื่องโกหกเรียกว่าบุกรุก ผมก็คงเป็นอาชญากรเบอร์หนึ่งของเมืองนี้ไปแล้วล่ะครับ คุณธีร์” ธีร์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นดวงตาที่ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อยของคนตรงหน้า แทนที่จะโกรธ ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้กลับแล่นพล่านอยู่ในอก มันเป็นความหงุดหงิดที่ปนเปไปกับความสนใจอย่างรุนแรง “คุณไม่มีหลักฐาน” ธีร์กระซิบ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาท “ภาพวาด ‘เงาสะท้อนที่ว่างเปล่า’ ไม่ได้มีค่าพอให้คุณเอาชีวิตมาเสี่ยงในคฤหาสน์ของผม” “งั้นลองดูนี่สิครับ” เรย์ขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าอกของเขาเกือบชนกับแผงอกกว้างของธีร์ เขาชูรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา มันเป็นภาพถ่ายเก่าแก่ของชายคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายกับธีร์ราวกับแกะออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน แต่นัยน์ตานั้นกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ธีร์เห็นภาพนั้นแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเรย์ แรงบีบนั้นรุนแรงจนน่ากลัว แต่เรย์กลับไม่ร้องสักคำ เขายังคงส่งยิ้มกวนประสาทให้แม้เหงื่อจะเริ่มซึมที่ไรผม “ปล่อยสิครับ หรือว่ากลัวความจริงจนต้องใช้กำลังแทนสมอง?” เรย์ยั่วเย้า ปลายจมูกของเขาเกือบจะแตะกับปลายจมูกของอีกฝ่าย “อย่าลองดีกับผม เรย์” ธีร์กัดฟันแน่น “คนอย่างคุณควรจะรู้ว่าประตูไหนที่ควรเปิด และประตูไหนที่ควรปิดตายไปตลอดกาล” “แต่ผมเป็นคนชอบเปิดประตูที่ถูกสั่งห้ามไว้ครับ ยิ่งเป็นประตูที่ถูกล็อคด้วยความลับลึกลับแบบนี้ ยิ่งน่าสนุกไม่ใช่เหรอ?” เรย์สะบัดข้อมือออกจากการจับกุมของธีร์อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางบันไดวนที่ทอดยาวขึ้นสู่ชั้นบน ราวกับว่าเขาเป็นเจ้าของคฤหาสน์เสียเอง ธีร์ยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังบางนั้นไป ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในหัว ทั้งอยากจะลากตัวอีกฝ่ายออกไปโยนทิ้งหน้าประตู และอยากจะขังเขาไว้ในห้องลับของคฤหาสน์แห่งนี้ไม่ให้ใครหน้าไหนได้เห็นอีก “คุณจะไปไหน?” ธีร์ตะโกนไล่หลัง “ไปดูงานศิลปะไงครับ” เรย์หันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุก “ในเมื่อจ้างผมมาไม่ได้ คุณก็ต้องทนดูผมทำงานฟรีๆ ไปจนกว่าความลับทั้งหมดจะถูกเฉลยนะครับคุณชาย” เรย์ก้าวเท้าขึ้นบันไดทีละขั้น ทุกก้าวย่างของเขาคือความท้าทายต่อกฎระเบียบและอำนาจของตระกูลธีร์ ทว่าทันทีที่เขาขึ้นไปถึงชั้นบน เสียงฝีเท้าของเขาก็หยุดกะทันหัน ความมืดมิดในโถงทางเดินชั้นบนไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเงาที่ทาบทับอยู่บนกำแพง ซึ่งดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้ด้วยตัวเอง เรย์ขมวดคิ้ว มือควานหาไฟฉายในกระเป๋า แต่ก่อนที่แสงไฟจะสว่างขึ้น แรงดึงมหาศาลจากด้านหลังก็ฉุดรั้งเขาเข้าไปในห้องว่างห้องหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด ธีร์ตามเข้ามา ก่อนจะปิดประตูลงและกดเรย์เข้ากับบานประตูไม้บานใหญ่ มือหนากักขังเขาไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนของคนทั้งคู่สอดประสานกันในความมืดที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรง “คุณไม่ควรขึ้นมาที่นี่” ธีร์กระซิบข้างหู น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวกลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ “คุณไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่กำลังรอคุณอยู่ข้างหลังกำแพงพวกนี้... มันอันตรายแค่ไหน” “กลัวผมเป็นอันตราย หรือกลัวผมจะค้นพบสิ่งที่ซ่อนอยู่กันแน่ครับ?” เรย์สวนกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจากระยะใกล้ที่เกินพอดี แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาที่แฝงมากับความขัดแย้ง ประตูห้องที่ธีร์เพิ่งปิดลงไปก็ค่อยๆ เปิดอ้าออกโดยไม่มีใครแตะต้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าห้อง ร่างนั้นสวมหน้ากากกระจกเงาที่สะท้อนใบหน้าของทั้งคู่จนบิดเบี้ยว และในมือของร่างนั้นถือมีดโกนที่อาบไปด้วยสีแดงสดฉาน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของเงาอำพรางนะครับ หวังว่าทุกคนจะสนุกกับเกมล่าความจริงครั้งนี้ครับ ประตูมิติที่แปด