กระจกบานนั้นมีตา

"ถ้าคุณยังเอาแต่ยืนทำหน้าเหมือนคนท้องผูกอยู่ตรงนั้น ผมเกรงว่าคดีนี้คงต้องปิดฉากลงด้วยการให้คุณไปนั่งกินยาคูลท์แก้ท้องอืดแทนที่จะได้หาความจริงนะครับ, คุณชายธีร์" เสียงทุ้มติดกวนประสาทของเรย์ดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์กระจกเงา บรรยากาศรอบตัวในยามวิกาลเช่นนี้ช่างกดดันและวังเวงจนน่าประหลาด ทว่านักสืบหนุ่มของเรากลับไม่มีท่าทีเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เขากอดอกพิงสะโพกกับโต๊ะไม้โบราณ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความท้าทาย ขณะมองร่างสูงโปรดของเจ้าของคฤหาสน์ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง ธีร์ชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่มักจะเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก ปรากฏรอยกระตุกที่มุมปากเล็กน้อย ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีตวัดมองคนปากเก่งอย่างนึกหมั่นไส้ "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... หวังว่าความสามารถของคุณจะดีเท่ากับฝีปากที่คอยต่อล้อต่อเถียงผมนะ, เรย์" ธีร์สวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าแฝงความเย้าแหย่และแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย เรย์แกล้งทำเป็นไหวไหล่ ไม่ยี่ห้อต่อรังสีความกดดันที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา แม้ในใจลึกๆ จะยอมรับว่าผู้ชายคนนี้ต่อกรด้วยยากยิ่งกว่าคดีฆาตกรรมปริศนาไหนๆ ที่เขาเคยเจอมาก็ตาม ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด มันคือความเงียบที่มีกระแสไฟฟ้าบางอย่างวิ่งพล่านอยู่ระหว่างคนทั้งสอง เรย์ละสายตาจากใบหน้าหล่อเหลาที่จงใจโน้มเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น แล้วเบนความสนใจไปยังเป้าหมายหลักของค่ำคืนนี้—กระจกเงาบานยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันไม่ใช่กระจกธรรมดา... กรอบไม้สักแกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงยุควิกตอเรียนห่อหุ้มแผ่นกระจกเงาขนาดใหญ่จรดเพดาน ทว่าผิวสัมผัสของกระจกกลับไม่ได้สะท้อนภาพห้องโถงตรงหน้าอย่างเที่ยงตรง ภาพที่สะท้อนออกมาในนั้นมีความมืดทึบผิดเพี้ยน ราวกับมีหมอกควันสีเทาจางๆ ลอยวนอยู่เบื้องหลังผิวแก้วใส และที่สำคัญที่สุด... ภาพเงาสะท้อนของเรย์ที่ยืนอยู่ตรงนี้ กลับไม่ได้ขยับตามท่าทางของเขา เรย์หรี่ตาลง สัญชาตญาณนักสืบพุ่งพล่าน ร่างเพรียวขยับเข้าไปใกล้กระจกบานนั้นทีละก้าวอย่างระมัดระวัง ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากผิวแก้วราวกับมันไม่ได้ทำมาจากวัตถุไร้ชีวิต แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่กำลังหายใจและจ้องมองเขาด้วยความกระหาย "อย่าเข้าไปใกล้เกินไป, เรย์" น้ำเสียงของธีร์เปลี่ยนเป็นเข้มงวดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อศอกของเขาไว้ รั้งไม่ให้ก้าวล้ำเส้นอันตราย "กระจกบานนี้... มีประวัติศาสตร์ที่ไม่ง่าย" "ประวัติศาสตร์อะไร หรือว่าความลับที่คุณจงใจซ่อนไว้จากผมกันแน่ครับ, คุณชาย?" เรย์หันกลับมาสบตา ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือกลิ่นอายไม้จันทน์หอมกรุ่นจากตัวของธีร์ทำเอาสติของนักสืบหนุ่มเกือบหลุดลอย ธีร์ชะงักไป ดวงตาคู่คมมองริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุดด้วยประกายแสงบางอย่างที่อันตราย มือที่จับข้อศอกของเรย์เปลี่ยนเป็นรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด เรย์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความตกใจและ... ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "ถ้าคุณยังดื้อดึงทำตัวเป็นเด็กไม่รู้ความแบบนี้... ผมอาจจะลืมตัวลงโทษคุณด้วยวิธีที่ทำให้คุณไม่มีแรงมาเถียงผมไปอีกหลายวันก็ได้นะครับ, เรย์" ธีร์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและแววตาคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความเย็นชา เรย์หน้าแดงก่ำ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความเขินกันแน่ เขาเตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามสไตล์ *ตึง!* เสียงทุ้มต่ำดังสะท้อนก้องมาจากด้านหลังกระจกเงาบานยักษ์! คนทั้งสองผละออกจากกันโดยอัตโนมัติ ธีร์ดึงเรย์มาหลบไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณการปกป้อง ขณะที่ดวงตาคู่คมตวัดมองตรงไปยังผิวแก้วเบื้องหน้า ในความมืดสลัวหลังกระจกเงา... ภาพเงาสะท้อนของเรย์และธีร์ไม่ได้มีแค่สองคนอีกต่อไป มีเงาร่างที่สาม... ร่างสูงโปรดในชุดสูทโบราณปรากฏขึ้นยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลังเงาของธีร์ ดวงตาสีดำสนิทไร้แววชีวิตในกระจกคู่นั้นกำลังจ้องมองตรงมาที่เรย์ พร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นช้าๆ อย่างน่าสยดสยอง และก่อนที่เรย์จะได้เปล่งเสียงอุทานออกมา มือเย็นเยียบราวน้ำแข็งคู่หนึ่งก็ยื่นทะลุผ่านผิวแก้วกระจกออกมา... คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ! "เรย์!" ธีร์คำรามลั่นด้วยความตกใจ มือหนาคว้าแขนของเรย์ไว้แน่นสุดแรงเพื่อยื้อยุดไม่ให้ถูกดึงจมหายเข้าไปในความมืดมิดของกระจกบานนั้น ทว่าในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด ประตูไม้บานใหญ่ของห้องโถงก็ถูกกระชากเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของพ่อบ้านชราที่ดังลั่นทะลุความเงียบ "คุณชายครับ! รีบปล่อยมือจากกระจกบานนั้น! มีศพ... มีศพใหม่อยู่ในห้องใต้ดิน!" *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาสุดระทึกนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ