เข็มเงินสังหารความอัปยศ

“หากท่านยังลังเลอยู่เพียงหนึ่งจิบชา ชีวิตของเด็กคนนี้ก็คงเหลือเพียงเถ้าถ่านในเตาผิงแล้วค่ะ หัวหน้าหมู่บ้าน” น้ำเสียงของหลินฟางเซียนราบเรียบ ทว่าทรงพลังดุจสายน้ำที่เชี่ยวกรากซ่อนอยู่ใต้ผิวกระจกเงา นางนั่งตัวตรงสง่างามท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงของเหล่าสตรีในห้องโถงกว้าง กลิ่นอายของยาต้มขมปร่าอบอวลปนไปกับกลิ่นอับของบ้านไม้เก่าๆ ในยามค่ำคืนที่พายุฝนกำลังจะมาเยือน “เจ้าเป็นเพียงหญิงสาวแปลกหน้าที่เพิ่งย้ายเข้ามา จะมีความสามารถรักษา ‘โรคลมบ้าหมูที่กินร่างกาย’ ของลูกชายข้าได้อย่างไร? อย่าได้บังอาจใช้ชีวิตของลูกข้ามาเป็นเครื่องมือสร้างชื่อเสียง!” หัวหน้าหมู่บ้านฉินตวาดลั่น มือที่สั่นเทาของเขาบีบพนักเก้าอี้ไม้จนขึ้นข้อขาว สายตาจ้องเขม็งไปที่หญิงสาวที่เขาเคยมองว่า ‘ไร้ค่า’ หลินฟางเซียนไม่ได้สะทกสะท้าน นางวางถุงผ้าแพรที่บรรจุชุดเข็มเงินเล่มเรียวเล็กสีเงินยวงลงบนโต๊ะไม้ สัมผัสที่เย็นเยียบของโลหะประหนึ่งเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายที่นางคุ้นเคยมานับภพชาติ “ข้าไม่สนชื่อเสียงที่ท่านว่า แต่ข้ามีจรรยาบรรณของหมอที่ไม่อาจเห็นคนตายต่อหน้า หากท่านยอมให้ข้าฝังเข็มเพียงสามจุดบนจุดชีเหมิน อาการเกร็งค้างจะทุเลาลงทันที แต่หากท่านเลือกจะเชื่อคำนินทาของชาวบ้านที่ว่าลูกท่านถูกผีสิง ก็เชิญรอให้เขาชักดิ้นชักงอจนสิ้นลมหายใจเถิดค่ะ” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหยดฝนกระทบหลังคาสังกะสี สวี่เฉิงจวินที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่มืดๆ ขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาจับจ้องไปยังใบหน้าของหลินฟางเซียน ความเยือกเย็นในแววตาของเขาดูจะอ่อนลงเพียงชั่วครู่เมื่อเห็นความมั่นใจที่ฉายชัดบนใบหน้างามนั้น เขารู้จักนางดี นางไม่ใช่คนที่จะยอมเอาชีวิตไปเสี่ยงหากไม่มีหมากในมือ “ทำ” คำสั่งสั้นๆ ที่เปี่ยมด้วยอำนาจจากนายทหารหนุ่มทำให้หัวหน้าหมู่บ้านฉินชะงัก หลินฟางเซียนไม่ได้รอช้า นางลุกขึ้นเดินไปยังเตียงไม้เก่าๆ ที่เด็กชายวัยสิบขวบกำลังนอนบิดเบี้ยว ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อยราวกับนักล่าที่กำลังเล็งเป้าหมาย เข็มเงินเล่มเล็กในมือนางขยับไหวด้วยความเร็วที่ตาเปล่าแทบมองไม่ทัน แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดริบหรี่สะท้อนกับคมเข็มจนเกิดประกายวิบวับ หนึ่งเข็มที่จุดกลางอก... อีกสองเข็มที่ขมับและท้ายทอย นางถ่ายเทพลังชี่อันแผ่วเบาผ่านปลายนิ้วไปตามเข็มแต่ละเล่ม จังหวะการหายใจของนางมั่นคงดั่งขุนเขา ร่างกายของเด็กชายที่เคยเกร็งแข็งค่อยๆ คลายตัวลง ใบหน้าที่เคยม่วงคล้ำเริ่มกลับมามีเลือดฝาด เสียงลมหายใจที่เคยติดขัดแปรเปลี่ยนเป็นความสม่ำเสมออย่างน่าอัศจรรย์ “พระเจ้าช่วย...” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งอุทานออกมา เสียงซุบซิบที่เคยดังอื้ออึงในห้องโถงพลันหายไปราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นลบเลือนทิ้ง หลินฟางเซียนเก็บเข็มอย่างใจเย็น นางหันไปสบตากับหัวหน้าหมู่บ้านที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อ “อาการนี้เกิดจากลมปราณที่ติดขัดในเส้นเลือดแดงใหญ่ ไม่ใช่เรื่องไสยศาสตร์ค่ะหัวหน้าหมู่บ้าน พรุ่งนี้จัดหาถั่วเขียวกับรากบัวมาต้มให้เขาดื่มเสีย แล้วร่างกายเขาจะกลับมาแข็งแรงเหมือนเด็กทั่วไป” นางไม่ได้หันไปมองความประหลาดใจของชาวบ้าน แต่เดินตรงไปหาบุรุษเพียงคนเดียวที่ทำให้นางรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในหัวใจ สวี่เฉิงจวินยืดตัวตรง ร่างสูงใหญ่ของเขากดดันบรรยากาศรอบข้างให้เงียบงัน “เจ้าไปเรียนวิชาประหลาดนี้มาจากไหน?” เขาถามเบาๆ แต่น้ำเสียงนั้นกังวานในความรู้สึกของนาง หลินฟางเซียนเงยหน้าสบตากับดวงตาดุร้ายคู่นั้น มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความลับ “วิชาที่สามารถทำให้ขุนนางในวังหลังก้มหัวให้... ท่านคิดว่ามันมาจากไหนล่ะคะ คุณชายสวี่?” นางกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากบ้านหลังนั้น ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารสองนายที่หน้าประตูพลันดังขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะไม้กระดานอย่างรีบร้อน “หัวหน้าหมู่บ้าน! มีจดหมายด่วนจากกรมเขต... มีคำสั่งให้ตรวจค้นบ้านทุกหลังเพื่อหา ‘คนแปลกหน้า’ ที่อาจมีส่วนพัวพันกับคดีจารกรรมข้อมูลลับกองทัพ!” สายตาของสวี่เฉิงจวินเปลี่ยนไปในทันที เขาคว้าข้อมือของหลินฟางเซียนไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้แสดงถึงความรุนแรง แต่เป็นความหมายของการปกป้องในแบบของเขา เขาขยับกายบังร่างนางไว้ก่อนที่ทหารจะผลักประตูเข้ามา “ในจดหมายระบุชื่อบุคคลที่ต้องสงสัย... และดูเหมือนว่าชื่อของ ‘สตรีผู้รักษาคนด้วยเข็มเงิน’ จะเป็นเป้าหมายแรกที่พวกเขาต้องการตัวมากที่สุดในคืนนี้” หลินฟางเซียนนิ่งค้างไปชั่วขณะ นางสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านมาจากภายนอก แต่มันกลับไม่เท่ากับความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาในบ้านหลังนี้ ขอให้ทุกท่านติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ อวี้ซินจะรังสรรค์เรื่องราวที่เข้มข้นกว่าเดิมให้ท่านอ่านอย่างจุใจแน่นอนค่ะ!