ฟื้นจากกองเพลิง

"เซ็นชื่อตรงนี้เสีย หลินซูเหยา! อย่าทำให้มันเรื่องมาก เจ้าที่ดินแปลงนี้พ่อของแกยกให้ตระกูลหลินฝั่งเราดูแลร่วมกัน ตั้งแต่แกแต่งงานออกไปเป็นภรรยาไอ้ทหารไร้อนาคตคนนั้น แกก็ไม่มีสิทธิ์ในผืนแผ่นดินบ้านเกิดอีกแล้ว!" แรงกระแทกจากกระดาษแผ่นเก่าที่ฟาดลงบนโต๊ะไม้ไผ่ เสียงตบโต๊ะดังปังจนถ้วยชาสั่นกระเซ็น และน้ำเสียงกร้าวร้าวที่เต็มไปด้วยความโลภละโมบ... ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้ไม่ได้ทำให้หลินซูเหยาหวาดกลัวแม้แต่น้อย หากแต่มันกลับจุดประกายไฟแห่งความเคียดแค้นและสติปัญญาที่ถูกแช่แข็งไว้ในความตายอันหนาวเหน็บให้กลับมาลุกโชนขึ้นอีกครั้ง กลิ่นอัปของกระดาษเก่าผสมผสานกับกลิ่นไอฟางข้าวจากนอกชานเรือนในยุค 70 ปะทะเข้าจมูกอย่างชัดเจน สัมผัสความเจ็บแปลบที่ฝ่ามือจากการถูกกระดาษบาด และลมหายใจอุ่นร้อนที่สะท้อนว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ *ฉัน... ย้อนเวลากลับมาจริงๆ สินะ?* หลินซูเหยากะพริบตาช้าๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ภาพของหลินจื้อเฉียง ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภ สวมเสื้อผ้าเก่าๆ แต่ไว้ท่าทางราวกับตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตคนอื่น เขากำลังยืนค้ำหัวเธอ พร้อมกับลุงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างสูบยาเส้นส่งกลิ่นฉุนกานพลูลอยคลุ้งอยู่มุมห้อง ทั้งสองคนกำลังบีบบังคับให้เธอยินยอมยกที่ดินมรดกแปลงสุดท้าย ซึ่งเป็นแปลงผักและบ้านไม้หลังน้อยที่พ่อแม่ผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้ต่างหน้า เซ็นโอนย้ายให้ตระกูลหลินในราคาเศษดิน ในอดีตชาติ... เธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอ หวาดกลัวอำนาจกดขี่ของเครือญาติสายเลือดเดียวกัน และยอมเซ็นเอกสารฉบับนี้ด้วยความอับจนหนทาง ส่งผลให้หลังจากนั้นไม่นาน เธอกับสามีต้องตกระกำลำบาก ไม่มีแม้กระทั่งแผ่นดินจะซุกหัวนอน แถมสามีผู้ซื่อสัตย์ของเธอยังต้องมาจบชีวิตลงในสนามรบอย่างไร้ความเป็นธรรมเพราะถูกคนในตระกูลกลั่นแกล้งตัดเส้นทางความช่วยเหลือ! แต่วันนี้... วันที่ประวัติศาสตร์ยังไม่ทันได้ซ้ำรอย หลินซูเหยาคนเดิมได้ตายไปพร้อมกับกองเพลิงแห่งความเจ็บปวดในชาติภพก่อนแล้ว เหลือเพียง "หลินซูเหยา" ผู้กุมความลับของห้วงมิติลับ และดวงวิญญาณที่พร้อมจะสับเปลี่ยนเกมกระดานนี้ให้พวกมันกระอักเลือด "พี่จื้อเฉียงพูดจบหรือยังครับ... เอ๊ย พูดจบแล้วใช่ไหมคะ?" หลินซูเหยาแสร้งทำเสียงสั่นเครือในตอนแรก ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบจนน่าขนลุก รอยยิ้มที่มุมปากถูกยกขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย หลินจื้อเฉียงชะงักไปชั่วขณะ เขารู้สึกแปลกใจกับแววตาของหญิงสาวตรงหน้า ปกติแล้วหลินซูเหยาจะต้องก้มหน้าสะอื้นไห้ แต่วันนี้... แววตาคู่นั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนพิษร้าย มันจ้องมองมาที่เขาเสมือนกำลังมองซากศพเดินได้ "แก... แกกล้าดียังไงมามองหน้าฉันแบบนี้! นังนี่ อยากเจอดีนักใช่ไหม เอาสัญญามานี่!" หลินจื้อเฉียงหน้าดำคร่ำเครือด้วยความโมโห พลางคว้าปากกาหมึกซึมราคาถูกยัดใส่มือเรียวบางของเธอ "เซ็นเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน แกจะไม่มีที่ยืนอยู่ในหมู่บ้านนี้อีกต่อไป!" หลินซูเหยาไม่ขยับเขยื้อน เธอก้มมองปากกาในมือสลับกับกระดาษสัญญาเปื้อนหมึก ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ออกมาในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าแต่ทรงพลังนั้นทำเอาหลินจื้อเฉียงและลุงใหญ่ถึงกับขนลุกซู่โดยไร้สาเหตุ "ที่ดินแปลงนี้... พ่อแม่ฉันซื้อมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน มีโฉนดที่ดินถูกต้องตามกฎหมายระบุชื่อหลินซูเหยาอย่างชัดเจน" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางใจคนฟัง "แล้วไฉน... โจรหน้าด้านกลุ่มหนึ่ง ถึงกล้าเดินเข้าบ้านคนอื่นมาแย่งชิงทรัพย์สินกลางวันแสกๆ แบบนี้ล่ะคะ?" "นัง... นังสารเลว! แกด่าใครเป็นโจร!" ลุงใหญ่ทุบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและโทสะ "แกมันก็แค่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า ผัวก็เป็นแค่ทหารกระจอกที่วันๆ เอาแต่เสี่ยงตายในแนวหน้า ถ้าไม่มีพวกฉันคอยปกป้อง แกจะเอาปัญญาที่ไหนอยู่รอดในยุคข้าวยากหมากแพงนี้!" "ปกป้องเหรอ?" หลินซูเหยาแค่นหัวเราะเสียงดังขึ้นอีกนิด เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงทำให้สองพ่อลูกตระกูลหลินต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ภายในจิตใจของหลินซูเหยารับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง เมื่อจิตวิญญาณแห่งความแค้นถูกปลุกเร้า พลังงานลึกลับจาก "มิติลับการค้า" ที่เธอเคยครอบครองในห้วงสุดท้ายของชีวิตชาติก่อน ก็เริ่มส่งสัญญาณเชื่อมต่อเข้ามาในสมอง ภาพของคลังสินค้ามหึมา เมล็ดพันธุ์พืชหายาก ยาแผนปัจจุบัน และทองคำแท่งนับไม่ถ้วนสะท้อนวาบอยู่ในห้วงความคิด *ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสฉันได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง... ฉันนี่แหละ จะเป็นคนถอนรากถอนโคนตระกูลปลิงจอมสูบเลือดสูบเนื้อนี้ให้พินาศไปทีละคน!* "พวกคุณอยากได้ที่ดินนักใช่ไหม?" หลินซูเหยาหยิบกระดาษสัญญาฉบับนั้นขึ้นมาถือไว้ในมือ นิ้วเรียวบางลูบไล้ไปตามกระดาษแผ่นนั้นอย่างใจเย็น ก่อนจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาอย่างไม่แยแส! *แควก! แควก! แควก!* เศษกระดาษปลิวว่อนตกลงสู่พื้นราวกับใบไม้ร่วง หลินจื้อเฉียงเบิกตากว้างจนแทบถลอกจากเบ้า อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก "แก... แกทำบ้าอะไรลงไปวะ!" หลินจื้อเฉียงกรีดร้องเสียงหลงด้วยความคลุ้มคลั่ง "ฉันฉีกทิ้งไงคะ... ของปลอมไร้ค่าแบบนี้ เก็บไว้รกบ้านเปล่าๆ" หลินซูเหยาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเย้ายวนแต่เย็นชาฉายชัดบนใบหน้าสวยคม "ถ้าอยากได้ที่ดินผืนนี้คืนนัก ก็ไปฟ้องศาลเอาเถอะ... หรือไม่ก็ลองถามสามีของฉันดูสิว่า เขามีความเห็นว่าอย่างไรกับการที่พวกแกมารังแกภรรยาของนายทหารแนวหน้า!" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็พลันเงียบกริบลงทันที แม้ว่าสามีของเธออย่าง "เว่ยหลาง" จะยังไม่ได้กลับมาในตอนนี้ แต่ชื่อเสียงความดุดันเด็ดขาดและความเก่งกาจของเขาในกองทัพก็เป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งอำเภอ ใครๆ ต่างก็รู้ว่าพันจ่าเว่ยหลางคนนี้รักภรรยิ่งกว่าชีวิต และไม่เคยยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องภรรยาของตนแม้แต่ปลายนิ้ว หลินจื้อเฉียงหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อนึกถึงใบหน้าถมึงทึงและแววตาดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายของเว่ยหลางยามที่ถือปืนยาวกลับมาเยี่ยมบ้าน "แก... แกกล้าเอาไอ้บ้านั่นมาขู่ฉันเรอะ!" หลินจื้อเฉียงกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ดี! ในเมื่อแกเลือกทางนี้ อย่าหาว่าพวกฉันใจร้ายก็แล้วกัน! ถ้าแกไม่ยอมเซ็นสัญญาโอนที่ดินภายในสามวัน ลูกหนี้การพนันของผัวแกที่ติดเงินกู้นอกระบบอยู่ เตรียมตัวมาพังบ้านหลังนี้ได้เลย!" พูดจบ หลินจื้อเฉียงก็สะบัดหน้าหนีด้วยความโมโห ลากลุงใหญ่ออกไปจากบ้านหลังนั้นทันที พร้อมกับทิ้งคำขู่ อาฆาตมาดร้ายไว้เบื้องหลัง หลินซูเหยายืนมองตามหลังสองพ่อลูกตัวแสบด้วยแววตานิ่งสงบ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ปมเรื่องหนี้สินการพนันที่พวกมันกุเรื่องขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายเว่ยหลางในอดีตชาติ... ชาตินี้แหละ เธอจะใช้มิติลับในมือและกลยุทธ์การค้าขายระดับเซียน ขุดรากถอนโคนหนี้ปลอมพวกนั้นให้พวกมันหน้าหงายกลับไป! ขณะที่เธอกำลังจะหันตัวเดินกลับเข้าห้องเพื่อจัดการวางแผนขั้นต่อไป ทันใดนั้นเอง... กลิ่นหอมกรุ่นอันคุ้นเคยของ "ซุปไก่ตุ๋นยาจีนใส่เห็ดหอมป่า" ก็ลอยโชยทะลุผ่านมิติอากาศเข้ามาแตะจมูกอย่างชัดเจน เป็นกลิ่นหอมเข้มข้นกลมกล่อมที่ลอยอบอวลฟุ้งไปทั่วทั้งห้องโถงเล็กๆ จนกลิ่นอัปของบ้านไม้เก่าแก่ถูกแทนที่ด้วยความหอมหวานเย้ายวนใจ และที่สำคัญที่สุด... เสียงฝีเท้าหนักแน่นคุ้นเคยที่ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่เธอจำได้ไม่มีวันลืม กำลังดังขึ้นท่าย์กลางความเงียบงัน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "ซูเหยา... พี่กลับมาแล้วครับ" หัวใจของหลินซูเหยาเต้นระรัวขึ้นมาทันที รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อรู้ว่าใครยืนอยู่หลังประตูกระจกบานนั้น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับแผนการเอาคืนสุดสะใจและการทำมาหากินในยุค 80 ครับ