จ่อยกับความลับของพนักงานทำความสะอาด

"ไอ้ก้อง! มึงหยุดมือที่กำลังกดรีเฟรชหน้าจอนั่นเดี๋ยวนี้ ก่อนที่กูจะเอาแฟลชไดรฟ์ยัดปากมึงแทนข้าวเช้า!" เสียงตวาดของจ่อยดังลั่นออฟฟิศขนาดสิบตารางเมตรที่กลิ่นมาม่าค้างคืนยังอบอวลอยู่ จ่อยไม่ได้หันไปมองหัวหน้าของเขาที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่หน้าแท็บเล็ต แต่สายตาของเขากำลังจดจ้องไปที่ชายวัยกลางคนในชุดพนักงานทำความสะอาดที่เพิ่งเข้ามาใหม่เมื่อสามวันก่อน ชายคนนั้นกำลังขัดพื้นถูโต๊ะด้วยท่าทีที่ดู ‘ขยันเกินความจำเป็น’ ก้องสะดุ้งสุดตัว มือไม้สั่นเทาจนแท็บเล็ตเกือบหลุดมือ "จ่อย... มึงดูนี่ดิ ข้อมูลหน่วยงานรัฐที่มึงบอกว่าหวงนักหวงหนา ทำไมชื่อบริษัทเราไปโผล่ในนั้นได้วะ? หรือว่าเราโดนรัฐบาลหมายหัวเพราะความดังระเบิดของโปรเจกต์กู้โลกเรากันแน่?" จ่อยถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ เขาไม่ได้ตอบก้อง แต่ขยับแว่นสายตาที่ดูหนาเตอะแล้วหรี่ตามองพนักงานทำความสะอาดที่ชื่อ ‘สมหมาย’ ชายคนนั้นกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ใกล้กับถังขยะส่วนตัวของก้อง ท่าทางเขามีจังหวะการเคลื่อนไหวที่ผิดธรรมชาติ พนักงานทำความสะอาดที่ไหนจะเดินย่องด้วยทักษะการลงน้ำหนักเท้าแบบนักกีฬาเทควันโดกัน? "ก้อง ฟังนะ" จ่อยกระซิบเสียงต่ำ "เรื่องที่ชื่อบริษัทเราไปโผล่ในฐานข้อมูลรัฐน่ะไว้ก่อน แต่ตอนนี้ไอ้สมหมายเนี่ย มันไม่ได้มาเพื่อเช็ดถูพื้น แต่มันกำลังมองหา ‘สูตรลับ’ ที่มึงอ้างว่าเขียนไว้ในสมุดโน้ตปกหนังสีดำเล่มนั้น" ก้องตาเบิกโพลง "สมุดที่กูจดสูตรผสมกาแฟให้อร่อยที่สุดในจักรวาลน่ะเหรอ? ไอ้หมอนี่มันเป็นสายลับจากร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามหรือไง!" "จะร้านกาแฟหรือสายลับหน่วยงานลับก็ช่าง แต่มันกำลังขยับเข้ามาใกล้โต๊ะมึงแล้ว" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์เก่าๆ ครางหึ่งๆ มินนี่ที่เพิ่งเดินถือแก้วกาแฟเข้ามาหยุดกึก เธอรับรู้ถึงความตึงเครียดได้ทันทีจึงวางแก้วลงเบาๆ แล้วเดินมาสมทบ "มีอะไร? ทำไมพวกมึงทำหน้าเหมือนเห็นผี หรือว่าตำรวจมาจับเรื่องที่มึงไปทำท่อประปาหมู่บ้านแตกเมื่อวาน?" "เงียบก่อนมินนี่" จ่อยส่งสัญญาณมือให้เธอหมอบลง "ไอ้นั่นน่ะ พนักงานใหม่ เห็นไหม?" สมหมายในชุดเอี๊ยมสีน้ำเงินดูจะลืมตัวไปชั่วขณะ เขาไม่ได้ขัดพื้นแล้ว แต่กำลังใช้ไม้ถูพื้นกดลงบนพาสเวิร์ดที่ติดอยู่ใต้โต๊ะทำงานของก้อง มืออีกข้างของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบอุปกรณ์บางอย่างที่ดูคล้ายเครื่องสแกนขนาดจิ๋วออกมา "ไอ้หมอนั่นมันใช้เครื่องสแกนลายเซ็นดิจิทัล!" จ่อยสบถเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว "มึงอยู่นี่ ก้อง มินนี่ เตรียมตัวให้พร้อม เราจะเล่นเกม ‘ต้อนรับพนักงานใหม่’ กันหน่อย" จ่อยเดินตรงไปหาสมหมายด้วยท่าทางปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาแกล้งทำเป็นสะดุดขาตัวเองแล้วล้มตัวลงไปกระแทกกับสมหมายจนเครื่องสแกนในมือชายคนนั้นกระเด็นไปตกใต้ตู้เอกสาร "อุ๊ย! ขอโทษทีครับพี่สมหมาย พอดีพื้นมันลื่นไปหน่อย สงสัยเพราะพี่ถูสะอาดเกินไปมั้ง" จ่อยยิ้มกว้าง แต่นัยน์ตาของเขาเย็นเยียบ สมหมายรีบเก็บอาการ สีหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยทันที "ไม่เป็นไรครับน้องจ่อย พี่นี่ซุ่มซ่ามเองที่เอาไม้ถูพื้นมาขวางทาง" "เอ้อ... พี่สมหมายครับ" ก้องโผล่หน้าออกมาจากหลังตู้เอกสารด้วยรอยยิ้มเพ้อเจ้อ "ที่พี่พยายามจะสแกนใต้โต๊ะน่ะ มันไม่ใช่สูตรกู้โลกหรอกนะ แต่มันเป็นรหัสผ่านไวไฟที่ผมยังไม่ได้จ่ายตังค์เขา ถ้าพี่อยากได้ เดี๋ยวผมเขียนให้ใหม่แบบจัดเต็มเลย เอาไหม?" สมหมายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของพนักงานทำความสะอาดธรรมดา แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังตัดสินใจว่าจะลงมือฆ่าทิ้งตอนนี้เลยดีไหม "ผมว่าคุณเข้าใจอะไรผิดนะ คุณก้อง" สมหมายวางไม้ถูพื้นลงช้าๆ พลางหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมากดปุ่ม "ผมไม่ได้มาเพื่อขโมยสูตรกาแฟของพวกคุณ แต่งานของผมคือการ ‘ทำความสะอาด’ สิ่งที่พวกคุณทิ้งไว้ในฐานข้อมูลรัฐบาลต่างหาก" จ่อยคว้าคอเสื้อสมหมายไว้ทันที "มึงเป็นใคร!" สมหมายยิ้มมุมปาก ก่อนจะดึงหน้ากากอนามัยออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปกากบาทที่แก้มซ้าย "คนที่พวกคุณควรกลัว ไม่ใช่ผม... แต่คือคนที่กำลังจอดรถอยู่หน้าบริษัทของพวกคุณในอีกสิบวินาทีข้างหน้านี้" มินนี่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ริมหน้าต่างรีบตะโกนเสียงหลง "พวกมึง! มีรถตู้สีดำสามคันขับมาจอดเทียบฟุตบาทแล้ว และคนพวกนั้น... พวกเขากำลังถืออุปกรณ์เจาะประตูมาด้วย!" ก้องถอยหลังกรูดไปชนโต๊ะจนสมุดโน้ตสีดำเล่มนั้นตกลงบนพื้น เปิดหน้าที่มีรหัสลับที่บันทึกไว้เมื่อคืน สมหมายหันมามองที่สมุดเล่มนั้นดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะผลักจ่อยออกแล้วพุ่งตัวไปคว้าสมุดนั่นไว้ "สายไปแล้วเจ้าพวกเด็กว่างงาน" สมหมายหัวเราะลั่นในขณะที่ประตูออฟฟิศถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล "ความลับของบริษัทนี้ไม่ใช่เรื่องตลกอย่างที่พวกคุณคิด แต่มันคือจุดเริ่มต้นของสงครามไซเบอร์ครั้งใหญ่ที่สุดในรอบทศวรรษ!" ก้องมองภาพตรงหน้าด้วยอาการใจสั่นระรัว เขาเพิ่งรู้ตัวว่าสิ่งที่เขาทำเล่นๆ ในคอมพิวเตอร์เมื่อคืน มันไม่ใช่แค่ไฟล์งานขยะ แต่เป็น... "จ่อย! มึงอย่าบอกนะว่าที่มึงเพิ่งกด Enter ไปตอนเช้าน่ะ คือการเปิดประตูบ้านให้พวกมันเข้ามาฆ่าเรา!" ขอบคุณที่ร่วมผจญภัยไปกับความป่วนในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - ฮาไม่จำกัดครับ