ภารกิจตามหาแมวที่ไม่มีอยู่จริง

“คุณจะให้เราไปงมเข็มในมหาสมุทรไม่พอ คุณยังจะให้เราไปงมเข็มที่ไม่มีอยู่จริงด้วยเหรอครับคุณป้า?” ก้องตะโกนขึ้นกลางวงสนทนา เสียงของเขาดังพอที่จะทำให้ลูกค้าวัยดึกที่กำลังจิบชาอยู่ในห้องรับแขกสุดหรูสะดุ้งจนถ้วยกระเบื้องเคลือบสั่นกะทบจานรอง จ่อยที่นั่งข้างๆ รีบเอาศอกกระทุ้งสีข้างหัวหน้าทีมจนอีกฝ่ายตัวงอเป็นกุ้ง ส่วนมินนี่ที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ข้างหลังกรอกตาจนแทบจะไปรวมร่างกับสมอง “ก้อง... เบาหน่อย” จ่อยกระซิบเสียงลอดไรฟัน “ลูกค้าเขาจ้าง เราก็แค่ทำตามหน้าที่ ไม่ต้องวิเคราะห์ลึกขนาดนั้น” “ทำหน้าที่น่ะทำแน่ครับจ่อย แต่นี่มันหลักการตลาดแบบไหนกัน! ตามหาแมวที่ตายไปแล้วสามปีเนี่ยนะ?” ก้องหันมาแหวใส่เพื่อน ก่อนจะหันกลับไปยิ้มร่าให้คุณป้าเจ้าของบ้าน “ขอโทษทีครับพอดีเพื่อนผมมันตื่นเต้นกับงานแรกน่ะครับ ว่าแต่... คุณป้าแน่ใจนะครับว่าแมวตัวที่ชื่อ ‘ทองก้อน’ มันยังอยู่... ในมิติอื่น?” คุณป้าเจ้าของบ้านวัย 70 ปี ผู้มีแววตาเลื่อนลอยขยับแว่นสายตา เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่กลับชี้มือไปยังรูปถ่ายที่ใส่กรอบทองวางอยู่บนโต๊ะหมู่บูชา ในรูปนั้นคือแมวส้มพุงพลุ้ยที่ดูเหมือนจะพร้อมขย้ำทุกคนที่เข้าใกล้ “มันหายไปเมื่อคืนค่ะ ฉันเห็นมันนอนอยู่บนพรมหน้าเตาผิงตอนตีสาม ฉันเรียกชื่อมัน มันก็หันมามองแล้วเดินหายเข้าไปในมุมมืดของห้องเก็บของ... พอตามไป ก็ไม่เจอแล้วค่ะ” มินนี่เดินเข้าไปใกล้รูปถ่ายนั้น เธอหรี่ตามองพินิจพิเคราะห์ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา “ป้าคะ... สภาพแมวในรูปเนี่ย ถ้ามันยังอยู่นี่ ป่านนี้ต้องครองโลกไปแล้วนะคะ ไม่ใช่แค่เดินหายไปในห้องเก็บของ” “มินนี่!” ก้องปราม “ลูกค้าคือพระเจ้า จำกฎเหล็กข้อแรกของบริษัทเราได้ไหมครับ?” “กฎข้อแรกคือ ‘ลูกค้าจ่ายเงิน เราจ่ายความบันเทิง’ หรือ ‘เราจะหาเรื่องเดือดร้อนมาใส่ตัวให้ได้มากที่สุดภายใน 24 ชั่วโมง’ คะ?” มินนี่สวนกลับพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ก้องไม่สนใจคำประชดประชัน เขาหยิบแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมาจดบันทึกย่อด้วยท่าทางจริงจังราวกับกำลังวางแผนถล่มฐานทัพศัตรู “โอเคครับคุณป้า เพื่อความกระจ่างของคดี ‘ทองก้อนข้ามภพ’ เราจะเริ่มปฏิบัติการสำรวจห้องเก็บของเดี๋ยวนี้ครับ” ทั้งสามเดินไปที่ห้องเก็บของหลังบ้านที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นอับของกาลเวลา จ่อยส่องไฟฉายไปรอบๆ ทันใดนั้น เขาก็หยุดกึกพร้อมกับยกมือขึ้นสั่งให้ทุกคนเงียบ “ได้ยินไหม?” จ่อยกระซิบ ก้องกับมินนี่เงี่ยหูฟัง ท่ามกลางความเงียบสนิท มีเสียง ‘ครืด... ครืด...’ ดังออกมาจากลังไม้เก่าๆ ที่มุมห้อง เสียงนั้นฟังดูเหมือนกรงเล็บที่กำลังตะกุยไม้ และเสียงขู่ฟ่อเบาๆ ที่ชวนขนหัวลุก “เอาจริงดิ?” มินนี่ขยับมาเกาะแขนก้องโดยสัญชาตญาณ แม้ปากจะบอกว่าไม่กลัวแต่ขาสั่นพั่บๆ “ผีแมวเหรอ? ฉันบอกไว้ก่อนนะ ถ้าเป็นวิญญาณ ฉันไม่รับจ้างไล่ผีนะ ค่าจ้างไม่คุ้ม!” ก้องสูดหายใจลึก ยืดอกตั้งตรงพยายามสร้างมาดผู้นำที่น่าเชื่อถือ “อย่าลบหลู่ครับมินนี่ ในฐานะบริษัทรับจ้างป่วนเมือง เราต้องแก้ปัญหาด้วยวิทยาศาสตร์... หรือไม่ก็ดวงครับ!” เขากระชากฝาลังไม้นั้นออกทันที! สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่แมวที่ตายไปแล้วอย่างที่คุณป้าหวัง แต่มันคือ... แผงวงจรไฟฟ้าที่ถูกหนูแทะจนสายไฟพันกันยุ่งเหยิง เกิดการลัดวงจรเป็นจังหวะจนทำให้เกิดเสียงคล้ายเสียงครางของสัตว์ และมีควันจางๆ ลอยออกมาจากมอเตอร์เก่าที่ติดอยู่ด้านใต้ของลัง “โอ้โห... วิศวกรรมระดับโลกเลยนะเนี่ย” จ่อยอุทานเบาๆ “มอเตอร์พัดลมเก่าต่อเข้ากับแบตเตอรี่เสื่อมสภาพ พอสายไฟมันขยับมันก็สั่นไปมาจนเกิดเสียงขู่... นี่มันไม่ได้ลึกลับเลยครับ มันคือขยะอันตรายชัดๆ” มินนี่หัวเราะร่าจนน้ำตาเล็ด “สรุปคือไม่มีแมวผี มีแค่พัดลมผีสิงสินะ? ป้าคุณน่าจะเพี้ยนจริงๆ แล้วล่ะก้อง กลับกันเถอะ” ทว่า ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดูถูกสถานการณ์นั้น ก้องกลับนิ่งไป ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รอยเท้าโคลนบนพื้นดินหลังลังไม้นั้น รอยเท้านั้นไม่ใช่รอยเท้าหนู แต่มันมีขนาดใหญ่ผิดปกติและเปียกชื้นราวกับเพิ่งขึ้นมาจากแหล่งน้ำ ก้องก้มลงแตะรอยเท้านั้นก่อนจะขยี้มันเบาๆ บนปลายนิ้ว “จ่อย... มินนี่ ดูนี่” “อะไรอีกล่ะก้อง?” จ่อยเดินเข้ามาสมทบ “รอยเท้านี้... มันสดมาก เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นไม่ถึงนาที” ก้องหันไปมองประตูหลังบ้านที่เปิดทิ้งไว้ “แล้วที่สำคัญ... ฝนไม่ได้ตกในเมืองนี้มาสามสัปดาห์แล้ว แต่น้ำที่รอยเท้านี่... มันยังไม่แห้งเลยครับ” ก่อนที่ใครจะทันได้พูดอะไร เสียงหวีดร้องแหลมสูงของคุณป้าเจ้าของบ้านก็ดังมาจากในตัวบ้าน ตามด้วยเสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจายดังสนั่น ก้อง จ่อย และมินนี่รีบวิ่งไปที่ห้องรับแขก แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาทุกคนต้องหยุดชะงัก บนโต๊ะหมู่บูชา รูปถ่ายแมวทองก้อนที่เคยใส่กรอบทองวางอยู่อย่างสวยงาม บัดนี้กลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ถูกฉีกจนแหลกละเอียด และที่ตำแหน่งตรงกลางโต๊ะนั้น มีรอยเท้าเปียกชื้นขนาดใหญ่วางทับอยู่ พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยน้ำสีดำสนิทบนพื้นโต๊ะว่า... ‘ขอบคุณที่ปล่อยฉันออกมา’ ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้ครับ หวังว่าทุกท่านจะสนุกไปกับการผจญภัยที่เริ่มจะหลุดโลกของพวกเรานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!