ใบสมัครงานในฝัน(ร้าย)

"ก้อง! ถ้ามึงยังเอาเงินห้าสิบบาทสุดท้ายไปซื้อตู้ปลาเพื่อ 'สร้างฮวงจุ้ย' ให้บริษัทอีกล่ะก็ กูกับมึงได้กินแค่ลมกับแล้งสมชื่อบริษัทแน่ ๆ ครับ!" เสียงคำรามของจ่อยดังลั่นห้องเช่าขนาดเท่ารูหนูที่ถูกดัดแปลงเป็นสำนักงาน ผมก้องมองเพื่อนรักที่กำลังกอดอกพิงฝาผนังซึ่งมีรอยร้าวเป็นลายแผนที่โลกด้วยแววตาอ่อนระโหย เขาไม่ได้โกรธหรอกครับ แค่หิวจนไม่มีแรงจะโกรธต่างหาก ส่วนมินนี่... รายนั้นน่ะเหรอ กำลังนั่งพับกระดาษใบแจ้งหนี้เป็นรูปนกอย่างใจเย็น สายตาจ้องเขม็งมาที่ผมเหมือนจะบอกว่า ถ้างานนี้เจ๊ง เธอจะใช้กระดาษนั่นแหละพับเป็นจรวดแล้วบินหนีไปจากชีวิตพวกเรา "จ่อย นายต้องมองภาพใหญ่สิ" ผมพยายามทำเสียงให้ดูน่าเชื่อถือที่สุดแม้ในท้องจะส่งเสียงร้องเพลงโหยหวนแข่งกับพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ "ห้าสิบบาทนี้ไม่ใช่แค่เงิน มันคือ 'ทุนจดทะเบียน' ของบริษัทรับจ้างป่วนเมือง... เอ่อ ผมหมายถึง 'บริษัทจัดการปัญหาเฉพาะกิจ' ต่างหาก เราต้องสร้างภาพลักษณ์ให้ดูมีฐานะ เพื่อดึงดูดลูกค้าเกรดเอไง" "เกรดเอ?" มินนี่เงยหน้าขึ้นมา ดวงตากลมโตคู่นั้นหรี่ลง "นี่เราเช่าห้องเก็บของใต้บันไดอพาร์ตเมนต์มาเปิดบริษัทนะก้อง สภาพแบบนี้ลูกค้าที่จะเข้ามาคงมีแค่พวกหนีหนี้เหมือนฉัน หรือไม่ก็พวกสต็อกเกอร์ที่แอบดูฉันตอนหลับเท่านั้นแหละ" "นั่นไง! โอกาสทองชัดๆ" ผมดีดนิ้วเปาะพลางกระโดดขึ้นไปยืนบนเก้าอี้พลาสติกที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะขาดใจ "เรามีอดีตวิศวกรที่คำนวณโครงสร้างได้แม่นยำ (แม้จะตกงานเพราะคำนวณค่าแรงเกินงบเจ้านายไปสิบเท่า), มีอดีตพนักงานแบงก์ที่มีสกิลการหลบหลีกเจ้าหนี้ระดับโอลิมปิกอย่างมินนี่, และผม... ผู้เปี่ยมไปด้วยวิสัยทัศน์ที่โลกยังตามไม่ทัน เราคือทีมในฝันนะจ๊ะทุกคน!" จ่อยถอนหายใจยาวเหยียด เขาเดินมาหยิบเศษเหรียญห้าสิบบาทสุดท้ายบนโต๊ะขึ้นมาพลิกดู "ก้องครับ ความฝันมันกินไม่ได้ และห้าสิบบาทนี้ซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้สามซองพอดี ถ้าเรากินตอนนี้ เราจะมีแรงไปหางาน ถ้าเราเอาไปทำอย่างอื่น... เราอาจจะได้แค่ลมไปนอนกอดคืนนี้" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มินนี่หยุดพับกระดาษ เธอถอนหายใจยาวพลางมองผมด้วยแววตาที่เริ่มมีความสงสารปนสมเพชเล็กน้อย ซึ่งผมถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี เพราะความสงสารมักนำไปสู่ความเมตตา และความเมตตาอาจจะนำไปสู่การกู้ยืม... เอ้ย! การร่วมลงทุน! "เอาเถอะ" ผมคว้าเหรียญกลับมาด้วยความมุ่งมั่น "ถ้าวันนี้บริษัทเราไม่มีรายได้เข้ามาแม้แต่บาทเดียว ผมจะยอมให้จ่อยเอาตู้ปลาที่ผมเพิ่งจองไว้ไปขายคืน แล้วเราจะกินมาม่าฉลองความล้มเหลวกัน ตกลงไหม?" จ่อยกับมินนี่มองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย ทว่า ในวินาทีที่ผมกำลังจะเดินไปเปิดประตูออฟฟิศเพื่อออกไป 'ล่อ' ลูกค้าคนแรก กลิ่นหอมฟุ้งของน้ำหอมราคาแพงก็โชยผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา ประตูห้องเช่าเก่าๆ ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด ชายร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาข้างใน เขามองซ้ายมองขวาด้วยสีหน้าขยะแขยง ก่อนจะวางกระเป๋าเอกสารสีเงินลงบนโต๊ะที่ปูด้วยหนังสือพิมพ์เก่าๆ ของเรา "พวกคุณคือ 'บริษัทรับจ้างป่วนเมือง' ใช่ไหม?" ชายคนนั้นถาม เสียงของเขาเย็นเยียบและทุ้มต่ำจนพวกเราสามคนตัวแข็งทื่อ ผมรีบจัดปกเสื้อที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ "ถูกต้องครับ เราคือบริษัทมืออาชีพที่จะจัดการทุกปัญหาที่คุณมีให้กลายเป็นเรื่องขี้ผง... เอ่อ ผมหมายถึงจัดการทุกอย่างให้ราบรื่นครับ ไม่ทราบว่ามีโปรเจกต์อะไรให้เราดูแลหรือครับ?" ชายชุดดำเปิดกระเป๋าเงินใบหนาปึ้กออกมา วางแบงก์พันเป็นปึกจนจ่อยตาโต มือของเขาสั่นระริกโดยไม่ตั้งใจ ชายคนนั้นยื่นซองจดหมายสีแดงเลือดนกมาตรงหน้าผม "งานแรกของพวกคุณคือ..." เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน มันเป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ แต่ในนาทีที่ผมกดรับ สายตาของทุกคนในห้องต่างจับจ้องมาที่ผมด้วยความระทึก "ก้อง... นายรีบหนีไปซะ" เสียงสั่นเครือจากปลายสายที่ผมจำได้แม่นว่าเป็น 'เจ้าของห้องเช่า' ผู้โหดเหี้ยมที่สุดในย่านนี้ "คนที่นายกำลังคุยด้วยอยู่ตอนนี้... เขาไม่ใช่คนที่จะมาว่าจ้างพวกนาย... แต่เขาคือคนที่จะมาปิดตำนานของพวกนายตั้งแต่วันนี้" ชายชุดดำแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเหรียญห้าสิบบาทที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วบี้มันจนกลายเป็นแผ่นโลหะเบี้ยวๆ ด้วยนิ้วมือเปล่าๆ ต่อหน้าต่อตาพวกเรา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนแรกนี้นะครับ "ฮาไม่จำกัด"