ก้องลองทำธุรกิจขายไอศกรีม

“ถ้าแกก้าวเท้าเข้ามาในออฟฟิศนี้อีกก้าวเดียว ฉันจะเอาปืนฉีดน้ำผสมน้ำปลาอัดหน้าแกให้เข็ด!” มินนี่ตวาดเสียงแหลมพลางกำปืนฉีดน้ำของเล่นแน่น สายตาของเธอดุจดั่งแม่เสือที่พร้อมจะขย้ำคอหอยชายแปลกหน้าผู้สวมชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบที่เพิ่งย่างกรายเข้ามา “สวัสดีก้อง...” ชายคนนั้นเมินมินนี่โดยสิ้นเชิง เขาเดินผ่านเธอไปเหมือนเดินผ่านอากาศธาตุ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าก้องที่กำลังนั่งแทะปลายปากกาด้วยใบหน้าซึมเซา “สัญญาที่นายฉีกทิ้งวันนั้น... วันนี้ฉันนำมันกลับมาให้ซ่อมใหม่แล้วนะ” ก้องเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยหม่นแสงพลันเบิกกว้าง เขาจำชายคนนี้ได้แม่น ‘คุณวิชัย’ อดีตเจ้าหนี้ผู้มีรสนิยมการทวงหนี้แบบละมุนละไมแต่ทำเอาคนกู้ประสาทหลอน ก้องรีบดีดตัวขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด “คุณวิชัยครับ... คือผมว่าเราคุยกันเรื่องทัศนคติก่อนดีไหมครับ?” ก้องพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูมีความเป็นนักธุรกิจที่มั่นคง แม้เหงื่อจะซึมเต็มฝ่ามือ “ตอนนี้บริษัทเรากำลังอยู่ในช่วงขยายธุรกิจ ‘ไอศกรีมพรีเมียมแนวใหม่’ ถ้าคุณมาร่วมลงทุน ผมรับรองว่าคุณจะได้กำไรจนล้นพอร์ตแน่ๆ ครับ!” จ่อยที่นั่งหลบอยู่หลังตู้เอกสารโผล่หัวออกมาขยิบตาให้ก้องเป็นเชิงถามว่า ‘มึงบ้าไปแล้วเหรอ?’ แต่ก้องก็ส่งสายตาตอบกลับไปว่า ‘กูไม่มีทางเลือกแล้วโว้ย!’ “ไอศกรีม?” คุณวิชัยเลิกคิ้ว แววตาคมกริบมองก้องเหมือนมองสิ่งมีชีวิตที่กำลังจะสูญพันธุ์ “น่าสนใจ... ในเมื่อนายไม่มีเงินสดมาจ่ายฉัน ก็เอาไอศกรีมของนายนี่แหละมาเป็นหลักประกัน ถ้าวันนี้ขายไม่หมดตามเป้าที่ฉันขีดไว้ในสัญญานี้ นิ้วมือของนาย... ก็น่าจะพอใช้แทนค่าปรับได้นะ” บรรยากาศในออฟฟิศห้องแถวที่เต็มไปด้วยเอกสารกองโตเงียบกริบจนได้ยินเสียงจิ้งจกทัก มินนี่ลดปืนฉีดน้ำลงอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินมาตบไหล่ก้องเบาๆ “ไอ้ก้อง ถ้าแกตายไป อย่าหวังว่าฉันจะไปงานศพนะ เพราะแกไม่มีเงินจ่ายค่าจัดงานให้ฉันแน่ๆ” ... หนึ่งชั่วโมงต่อมา บนทางเท้ากลางแดดจัดย่านใจกลางเมือง ก้อง จ่อย และมินนี่ ยืนเรียงแถวอยู่หลังเคาน์เตอร์รถเข็นไอศกรีมที่ตกแต่งด้วยป้ายไฟนีออนสว่างไสวผิดที่ผิดทาง กลิ่นไอศกรีมวานิลลาผสมกลิ่นสารเคมีประหลาดๆ โชยออกมาจากถังเก็บ “เฮ้ย ก้อง! ทำไมไอศกรีมมันดูเหลวๆ วะ?” จ่อยกระซิบพลางใช้ช้อนตักไอศกรีมขึ้นมา มันไหลย้อยลงราวกับลาวาที่กำลังละลาย “นี่เราใส่เครื่องทำความเย็นตัวที่แกไปเก็บจากกองขยะมาใช่ไหมเนี่ย?” ก้องปาดเหงื่อที่หน้าผาก “อย่าโทษอุปกรณ์สิเพื่อน! มันคือ ‘ซอฟต์เสิร์ฟสไตล์โมเดิร์น’ ที่เราตั้งใจให้อุณหภูมิสูงกว่าปกติ เพื่อให้ลิ้นของลูกค้าได้รับรสสัมผัสที่เนียนนุ่มที่สุดต่างหาก!” “เนียนนุ่มกับผีน่ะสิ!” มินนี่กัดฟันกรอด ขณะที่ลูกค้าคนแรกซึ่งเป็นคุณลุงท่าทางใจดีเดินเข้ามา “พ่อหนุ่ม ขอโคนหนึ่ง... เอ๊ะ ทำไมมันละลายเร็วขนาดนี้ล่ะ?” ยังไม่ทันที่ไอศกรีมจะถึงมือคุณลุง ก้อนกลมๆ สีขาวก็ร่วงพลอยลงสู่พื้นถนนกลายเป็นแอ่งสีหวานแหวว ท่ามกลางสายตาอึ้งๆ ของคนรอบข้าง คุณลุงขมวดคิ้ว “นี่มันไอศกรีมหรือน้ำหวานผสมสีกันแน่?” ก้องรีบคว้าโคนอันใหม่ขึ้นมาด้วยความลนลาน “คือ... มันคือเทคโนโลยี ‘Fast-Melting Sensory’ ครับคุณลุง! เราอยากให้ลูกค้าดื่มด่ำกับรสชาติแบบเข้มข้นในเวลาที่จำกัด เพราะความอร่อยคือสิ่งที่ต้องรีบคว้าเอาไว้!” “กวนประสาทเรอะ!” คุณลุงตวาดลั่น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปประจานลงโซเชียล “ไอศกรีมร้านนี้มันหลอกลวงประชาชน! ละลายไวราวกับเวรกรรมตามทัน!” ฝูงชนเริ่มมุงดู ความโกลาหลบังเกิดขึ้นเมื่อลูกค้าที่ซื้อไปก่อนหน้าเริ่มทยอยเดินกลับมาพร้อมกับมือที่เลอะเทอะไปด้วยคราบเหนียวหนึบ มินนี่เริ่มออกลวดลายตบมุกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ดูเหมือนพลังของการเป็นคนว่างงานที่พยายามจะกู้โลกจะสู้พลังของ ‘ความหิวและอารมณ์เสีย’ ของชาวเมืองไม่ได้เลย “พวกแกทำอะไรลงไป!” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นข้างหลัง ทั้งสามคนตัวแข็งทื่อ คุณวิชัยยืนกอดอกมองแอ่งไอศกรีมบนพื้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย “นี่น่ะเหรอคือกลยุทธ์การขายที่นายภูมิใจนักหนา?” ก้องพยายามจะอ้าปากอธิบาย แต่จู่ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่มีชื่อผู้ติดต่อ ก้องกดรับด้วยมือที่สั่นเทา “สวัสดีก้อง...” ปลายสายไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ฟังดูเย็นยะเยือก “โปรเจกต์ที่นายกำลังทำอยู่... มันไม่ใช่แค่ไอศกรีม แต่มันคือกุญแจที่พวกเขาใช้ทดสอบนาย ถ้าแกอยากรู้ความจริงว่าทำไมคนในบริษัทนายถึงตกงานกันหมดทุกคน... ให้หันไปมองข้างหลัง... แล้วอย่ากะพริบตาเด็ดขาด” ก้องค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก คุณวิชัยไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว แต่สิ่งที่อยู่ตรงนั้นคือตู้คอนเทนเนอร์สีดำสนิทที่โผล่ขึ้นมาจากใต้ดินใจกลางถนนท่ามกลางสายตาผู้คนนับร้อยที่หยุดมองด้วยความหวาดกลัว และในช่องกระจกเล็กๆ ของตู้คอนเทนเนอร์นั้น มีใบหน้าที่ก้องคุ้นเคยที่สุดโผล่ออกมา... ใบหน้าที่ควรจะตายไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านความบ้าบอของก้องและชาวคณะนะครับ!