เมื่อต้องปลอมตัวเป็นนักดนตรี

"ไอ้ก้อง! ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่างานนี้เราต้องปลอมตัวเป็น 'นักดนตรี' ไม่ใช่ 'นักเลงยกพวกตีกัน' นี่มันกะละมังซักผ้าหรือกลองชุดระดับโลกกันแน่ฮะ!" มินนี่ตวาดเสียงแหลมพลางฟาดไม้ตีกลองที่ทำจากท่อพีวีซีลงบนหัวก้องเบาๆ เพื่อระบายอารมณ์ เธอจ้องมองกะละมังอลูมิเนียมใบเขื่องที่มีรอยบุบตรงกลาง ราวกับมันเป็นหลักฐานมัดตัวความหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น ก้องเพียงแค่ลูบหัวตัวเองปอยๆ แล้วยิ้มร่าเหมือนเพิ่งถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง "มินนี่ครับ ใจเย็นๆ ก่อน นี่คือศิลปะแนว 'Trash Percussion' หรือดนตรีจากขยะรีไซเคิลเชียวนะ งานเลี้ยงไฮโซค่ำนี้เขาต้องการอะไรที่มันแปลกใหม่ ดูดิ... จ่อยยังเตรียมซินธิไซเซอร์จากเครื่องคิดเลขมาเลย" จ่อยที่นั่งอยู่มุมห้องพยายามกดปุ่มเครื่องคิดเลขรัวๆ จนเกิดเสียง 'ตี๊ดๆ' ถี่ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยสายตาว่างเปล่า "ก้อง... ที่ก้องบอกว่าเครื่องคิดเลขมันสร้างซาวด์แบบอนาล็อกได้น่ะ ผมว่าผมทำได้แค่บวกเลขภาษีมูลค่าเพิ่ม 7 เปอร์เซ็นต์นะ แล้วจะให้ไปดีดโชว์ท่านประธานบริษัทอสังหาฯ เนี่ยนะ? เราไม่โดนจับข้อหาอนาจารทางดนตรีเหรอครับ" บรรยากาศในโกดังเก็บของที่พวกเขาสามคนยึดเป็นสำนักงานชั่วคราวนั้นตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคือเอกลักษณ์ของบริษัท 'รับจ้างป่วนเมือง' แห่งนี้ ภารกิจในครั้งนี้คือการแฝงตัวเข้าไปในงานกาล่าดินเนอร์ของเศรษฐีพันล้าน เพื่อสืบข้อมูลเกี่ยวกับโครงการก่อสร้างที่ถูกสงสัยว่ามีการทุจริต โดยมีข้อแม้ว่า... พวกเขาต้องขึ้นโชว์ดนตรีในฐานะวงดนตรีคั่นเวลา "ฟังนะทุกคน" ก้องวางกะละมังลงบนพื้นแล้วกอดอก "เราไม่มีทางเลือก เราไม่มีชื่อเสียง ไม่มีเครื่องดนตรีดีๆ แต่เรามี 'ความกล้า' ครับ งานนี้ถ้าพลาด เราก็แค่ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าโกดังเดือนหน้า แต่ถ้าเราทำสำเร็จ... ข้อมูลลับในแฟลชไดรฟ์ของประธานจะอยู่ในมือเรา และเงินก้อนโตก็จะตามมา" มินนี่ถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกเก่าๆ "ฉันอยากจะตบหน้าตัวเองที่หลงเชื่อคำพูดของนายจริงๆ ก้อง... เอาเถอะ ไหนๆ ก็จะตายกันแล้ว เอาให้มันเป็นตำนานไปเลยแล้วกัน จ่อย! นายตั้งคีย์เครื่องคิดเลขให้ตรงกับจังหวะกะละมังนะ ถ้าโน้ตหลุดแม้แต่ตัวเดียว ฉันจะเอาไม้ตีกลองนี่แหละยัดปากนาย" สองชั่วโมงต่อมา ณ ห้องโถงโรงแรมหรูที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเสียงหัวเราะของเหล่าผู้ทรงอิทธิพล พวกเขาสามคนในชุดสูทมือสองที่ดูยับย่นพยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุด ก้องแบกถังน้ำมันใบใหญ่ มินนี่ถือไม้กลองกับหม้อสแตนเลส ส่วนจ่อยแบกเครื่องคิดเลขเครื่องโตเดินตามหลังมาอย่างประหม่า "เอาล่ะครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน" พิธีกรบนเวทีประกาศด้วยน้ำเสียงกังวาน "ช่วงนี้ขอเชิญพบกับวงดนตรีดาวรุ่ง 'ดิ เอ็กซ์-เลเจนด์' ที่จะมาเปิดโลกทัศน์ดนตรีให้พวกท่านได้สัมผัสครับ!" เสียงปรบมือดังประปรายท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความฉงนของแขกเหรื่อ ก้องส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมทีม เขาเริ่มเคาะถังน้ำมันเป็นจังหวะหนักๆ ที่ทรงพลัง มินนี่เริ่มรัวหม้อด้วยจังหวะซิงโคเปชั่นที่รวดเร็วและเร้าใจ จ่อยพยายามกดเครื่องคิดเลขให้เป็นเสียงประกอบที่แปลกประหลาดจนคนในงานเริ่มขมวดคิ้ว ทว่าความพินาศมักมาเยือนในจังหวะที่หัวใจเต้นแรงที่สุด ระหว่างที่มินนี่กำลังโชว์ลีลาการตีหม้อจนสุดเหวี่ยง แสงไฟสปอตไลท์ก็ส่องกระทบเข้าที่กระจกเงาด้านหลังเวทีพอดี จนเกิดแสงสะท้อนแยงตาแขกคนสำคัญที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'คุณวิชัย' ประธานบริษัทอสังหาฯ เป้าหมายของพวกเขานั่นเอง คุณวิชัยสะดุ้งสุดตัวจนทำแก้วไวน์ในมือหกใส่ชุดสูทราคาแพง ก่อนจะตะโกนลั่น "พวกแกเป็นใคร! ใครเอาขยะพวกนี้เข้ามาในงาน!" ก้องชะงักมือที่กำลังเคาะถังน้ำมัน เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผม เขาหันไปมองมินนี่ที่กำลังถือไม้ตีกลองค้างไว้ และจ่อยที่เผลอกดเครื่องคิดเลขจนหน้าจอดับสนิท ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องโถง มีเพียงเสียงครางหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศที่ดูเหมือนจะล้อเลียนความซวยของพวกเขา ก้องสูดหายใจลึก ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยิ้มออกมาด้วยความหน้าด้านที่สุดเท่าที่เคยทำมา "ขออภัยครับท่าน! นี่คือดนตรีบำบัดเพื่อความยั่งยืนของสิ่งแวดล้อมครับ ถ้าท่านอยากทราบว่าข้อมูลก่อสร้างโครงการใหม่ของท่าน... อยู่ที่ไหน ผมว่าเราควรคุยกันหลังเวทีดีกว่านะครับ" คุณวิชัยนิ่งอึ้ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธปนสงสัย ทว่าในจังหวะนั้นเอง ชายชุดดำสองคนเดินดุ่มๆ ออกมาจากมุมมืดของเวที พวกเขามีปืนเหน็บอยู่ที่เอวและไม่ได้มาเพื่อฟังดนตรี พวกเขามาเพื่อปิดปากใครบางคน "ก้อง... ดูเหมือนเราไม่ได้มีแค่เรื่องดนตรีต้องจัดการแล้วนะ" มินนี่กระซิบพลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก้องมองเห็นปลายกระบอกปืนโผล่พ้นชายเสื้อสูทของชายชุดดำ และวินาทีนั้นเอง ไฟในห้องโถงทั้งหมดก็ดับลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้หญิงที่ดังสนั่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด ด้วยความเคารพจากใจ ฮาไม่จำกัดครับ